Le Scaphandre et le Papillon

Overschat, zoals ik ergens (maar ook alweer?) las, zou ik deze niet noemen. Gewoon een goede film, had de beeldexperimenten nog radicaler verwacht, maar ze waren zo ook al interessant/nuttig. Zeker het moment van wakker worden uit het coma is zeer pijnlijk. Meest aangrijpend: alle momenten met zijn pa (Max von Sydow) Zou zo'n Locked-In-Syndrome nou in Nederland reden genoeg zijn om je te laten euthanaseren? Wat ontbrak in de film, maar misschien komt dat doordat "de patiënt" zijn aandacht op schrijven van een boek richt, is misschien een zekere teleurstelling dat hij eigenlijk nauwelijks fysieke vooruitgang, eh, boekt. Hoezeer alle dames het ook proberen. (Heb op IMDB trouwens een bizarre analyse gelezen waar de film wordt uitgelegd als een metafoor voor de dood van de cinema.. En dat n.a.v een waargebeurd verhaal!)

Boxcar Bertha

Scorsese's debuut? Oh nee, er zit nog een erg obscure voor. Dit is er eentje waar de Coen bros wel fan van zullen zijn. Bruut geweld, chain gangs en harmonica- en andere O Brother Where Art Thou-muziek. Bertha is 'n lastig te peilen meisje, ze lijkt onschuldig, maar is ze dat aan 't begin van de film eigenlijk nog en later niet meer, of was ze 't nooit? (Scorsese is in elk geval vooral geïnteresseerd in haar billen, ze noemen het niet voor niets z'n exploitation movie) Hoe dan ook rolt ze tijdens de Depressie in een Jesse James-achtige bende, ze plegen wat overvalletjes en natuurlijk loopt het slecht af. Of toch niet? Onevenwichtige film, maar wel sfeervol.

Three Kings

Waar de soldaten in Jarhead niks uitvoerden, gaan de mannen hier op zoek naar goud. Slim idee (voor 'n film) en de eerste 45 minuten zijn zeer voortvarend en spannend. De Irakezen die dolenthousiast zijn als de soldaten hun dorp binnen rijden, want ze denken dat Bush dan toch hulp komt bieden tijdens de "Uprising". Pijnlijk. Net zoals het feit dat een van de soldaten opmerkt dat ze natuurlijk Irak niet binnen gaan vallen: "wil je een tweede Vietnam?" En een Irakees die later zegt dat de soennieten en sjiieten en Koerden gewoon samen willen leven zonder Saddam. Tsja. Daarna gaat de film een beetje over op effectbejag met een martelende Irakese soldaat die eigenlijk zelf ook gewoon zielig is. En een klagend figuur uit 't verzet. (Terecht daar niet van, maar teveel het opgeheven vingertje) Uiteindelijk laten de Amerikaanse goudzoekers hun hart toch maar spreken. Leermomentje: Koeweit is steenrijk. (Oh echt?) Je voelt de wrok bij de Irakezen. Had ik nooit zo bekeken. Kortom, interessante film.

Total Recall

Tijd voor wat kazigs. "Consider that a divorce!" Wel een slim verhaal dacht ik halverwege. Oh ja, dat kwam natuurlijk door Philip K. Dick. Verhoeven is vooral geïnteresseerd in dwerghoeren en drietietmutanten. Blijft de vraag, waarom hadden die "aliens" zelf die fijne reactor niet aangezet? Enneh, dat kekke gadget wat Arnie en 't meissie in 't slotgevecht gebruiken om een realistische schaduw van zichzelf te projecteren, waarom zat dat eigenlijk in zijn koffer, als die koffer toch door de slechterik was neergelegd. Hij helpt 'm alleen maar. Heb me uitstekend vermaakt hoor, daar niet van.

Michael Clayton

Film die heel, heel veel rookgordijnen (gokschulden, shit in de familie, echtscheidingen, allemaal irrelevant) opwerpt, maar die diep van binnen toch vrij leeg is. Wat niet wil zeggen dat het geen onderhoudende film is, hij is alleen ook zo weer uit je hoofd. Da's jammer, want het begin is wel creepy, Lynchiaans, met paarden in de mist. Daarna zien we hoe George Clooney op dat punt gekomen is. Hij is een fixer, ik zweerde dat ik al eerder een film zo zag beginnen. Mogelijk dacht ik aan The Sweet Hereafter. Ook daar komt een advocaat zich bemoeien met de nasleep van een verkeersongeluk. Michael Clayton gaat echter over heel iets anders, (let op, nu raak ik ook alweer verstrikt) want daar is de altijd geweldige Tom Wilkinson, eveneens een advocaat van de duivel, die gewetenswroeging krijgt. De genetische modificatie-bedrijven hebben 't weer 'ns gedaan. Tilda Swinton is femme fatale en George Clooney, eh ja.. Rolt er min of meer bij toeval in. Ik vind zijn karakter weinig gemotiveerd.

Dolls

Opgepikt via het oneindig grote Subjectivisten-filmforum. Terecht, want een interessante film van de altijd boeiende Takeshi Kitano. Begint bijna Bin-Jip-achtig: het zwijggehalte is sowieso hoog. Drie verhalen door elkaar heen, allemaal onbeantwoorde/verbroken liefdes. En dat allemaal zeer gestileerd, als een parabel, met allerlei diepzinnige Japanse cultuurverschijnselen. (Denk ik) Beetje Milennium Mambo, Tony Takitani + wat yakuzas, want ja, dat kan Takeshi niet laten natuurlijk. Zieligst (da's positief in een film) is het gedoe rond een curieus stukje speelgoed. Fluitje met balletje + netje. Japanners...

Charade

Had het klaarblijkelijk even gehad met dit soort films. Weer die "goofy" Cary Grant (zou die man nou in 't echte leven ook zo flauw zijn) en weer de graatmagere Audrey Hepburn, die perfect gekleed voor fouten mannen vallend avonturen beleeft. Iets met 250.000 euro (oh nee), vier slechteriken en een hoop plotwendingen over wie de echte schurk is en wie niet.

Fitzcarraldo

Caruso. Caruso! Als ik dat had geweten had ik de film wel eerder gekeken. Het is een wispelturig, grillig ding waar mogelijk toch nog wel meer in had gezeten, maar Herzog is rusteloos. Er zijn momenten dat ie een mooi muziekje introduceert + mooie beelden, maar dan twintig seconden later weer verder zapt. Ik kan wel tien minuten naar die boot over de berg kijken.. Het einde was ik ook niet zo blij mee, zitten we net in een geweldige mindstate komt er een soort deus ex rivier-machina voorbij. Toch jammer. Maar waar (bewust natuurlijk) Aguirre potsierlijk is, is Fitzcarraldo een lieve gestoorde held. Zijn film is een "event", een belevenis, een unieke ervaring.

Alice Doesn't Live Here Anymore

Beetje een nikserige film. Alice's echtgenoot sterft, zo erg vindt ze dat niet, want hij sloeg haar. Ze gaat met haar twaalfjarige zoontje op weg naar Monterey, California, maar blijft ergens halverwege in het midden van nergens hangen. Leuk aan de film is het talloze gekibbel en gegein tussen de twee. Het einde is wel veel te sentimenteel goed, misschien bedoelde Scorsese het ironisch. Leukste grap is echter Jodie Foster. Althans, in de voortiteling kwam haar naam langs, dus ik denk ze is 't kleine meisje (een jonge Alice) uit de prelude. Verder zag ik ze niet meer. Al was het wel vreemd dat het jongetje waarmee zoonlief bevriend raakt zich Audrey noemt.. Nou ja, dat was ze dus!

Thirty Two Short Films About Glenn Gould

Echt nuttig om te kijken als je niks van Gould weet, dacht ik, dus snel even de Wikipedia-entry doorgezapt. Nou al die feitjes kwamen fijn terug in de film. Zijn leven verteld in extreem korte fragmentjes, animaties, interviews. En het werkt ook nog!? Wow! Pianist Gould ís natuurlijk ook een held met zijn afkeer van optredens, tradities (Mozart!) en ander maf gedrag.

Ponette

Sterk begin. Een meisje in een (ziekenhuis)bed. Haar arm in 't gips. Pa tekent een hondje erop. Het gaat slecht met moeder, zegt ie. Ze rijden naar huis terwijl de man foetert op het "slechte" rijgedrag van moeder. Moeder sterft. Vader verdwijnt en laat 't meisje bij familie achter om zelf maar het verlies te verwerken. Ze wacht op Jezus, God en (vooral) haar moeder. Zeer knap geacteerd van het jonge meisje. Of is 't acteren? Ik bedoel.. Hoe doe je dat met kinderen van vier (!) werken? Heel veel opnames maken en die paar juiste momenten erin laten, vermoed ik. Met zekerheid de beste rol van een kind onder de tien aller tijden en dat maakt 'm niet te missen. Film "delivered" desalniettemin toch net niet helemaal. Daarvoor zijn er te weinig personages naast Ponette die echt diepte krijgen. En ook 't "magisch-sentimentele" einde had niet gehoeven van me. Aan de andere kant is dat misschien ook wel de enige optie om als kind met zo'n tragische gebeurtenis te "dealen".

Morvern Callar

Een film waarvan het boek waarschijnlijk beter is. (Dat is toch altijd, zegt u) Nu zijn alle (vermoedelijke) monologues intérieurs vervangen door, eh, niets! Samantha Morton hangt wat rond in een Schots landschap en in Spanje. Haar vriendje heeft zelfmoord gepleegd met achterlating van een roman. Zij doet het enige juiste.. (Is het wraak?) Nee, ze delete het doc-bestandje niet. Alleen zíjn naam. Nou dat was het dan, in de vijfde minuut, het leukste moment van de film. Oh, vriendjelief heeft gelukkig nog wel een cassettebandje achtergelaten, wat de regisseur de mogelijkheid geeft om wat leuke muziek te laten horen. (Can, Aphex Twin) Verder vooral *gaap*.

Alles Is Liefde

Had eigenlijk niet zo'n zin de elitaire lul uit te hangen. De film is ook zeker niet dramatisch slecht, maar nu had ik toevallig een Love Actually-fan naast me zitten en die nam mijn taak over. "Waardeloos!" "Een 4!" En dit dus echt een afgevaardigde uit de doelgroep. Nou dan durf ik ook wel. Slecht geacteerd, door een pathetisch grote eindeloze stoet bekende Nederlanders. Ik bedoel Wendy van Dijk.. Alsjeblieft! En dan natuurlijk nog al dat plagiaat. Er zijn geen momenten die níet gejat zijn. Dieptepunt wat mij betreft het liedje Everybody's Got To Learn Sometime, om even die Eternal Sunshine-magie op te roepen. On the elitaire + side: Anneke Blok (meteen op de voorkant van Volkskrant magazine) en die zwerver (meteen een interview in Vrij Nederland) zijn allebei wel goed. Ook de milde satire op de zucht naar sensatie van tv-makers was wel geinig.

Zidane, un Portrait du 21e Siècle

"Tikkie" teleurstellend. Alle pogingen tot arty beeldbewerking e.d. zijn irritant. Wat overblijft is een redelijk fascinerend inkijkje in hoe Zidane zich over een veld beweegt: sloffend als een oude man. Eerste helft komt hij nauwelijks in 't spel voor, hij roept alleen maar "a y". Opvallend hoe eenzaam hij dan lijkt. Er gebeurd iets opwindends, merken we aan 't publiek, en ondertussen legt Zidane een polletje recht. In de rust heeft de film één mooi foefje, een foto van een aanslag in Irak, waar dan een jongen in een Zidane-shirt staat, zodat het even lijkt alsof de ziel van Zidane als het ware overal is. Tweede helft gaat het beter vanaf het moment dat eindelijk een medespeler Zidane aanspreekt, ik dacht Roberto Carlos, die zélf de bal vraagt, in plaats van omgekeerd. "Zizou!" Meteen komen er mooie acties. En dan ineens de beruchte rode kaart. Blijft een curieus moment. Ze staan voor, Zidane zit op dat moment niet slecht in de wedstrijd. Kortsluiting en in een vloek en een zucht is zijn wedstrijd voorbij. Anti-climax. Misschien was het gewoon de schuld van de scheidsrechter, die 'm niet mag. Zidane heeft 'm al eerder onaardigheden toegevoegd, die lang niet allemaal door de regisseurs werden "doorgelaten".

Life Is Sweet

Hoe doe ie 't toch, die Leigh. Hij presenteert hier extreem flauwe (maar zeer grappige) personages die recht uit een Klokhuis-sketch lijken te komen. Denk aan de kok die van alles in zijn soep gooit. Maar stiekem zijn ze stuk voor stuk toch wel erg (pijnlijk) menselijk, zozeer dat er net zo goed talloze aangrijpende momenten in de film zitten.

The Last Temptation of Christ

Willem Defoe als Jezus.. Het is even wennen. Jezus is hier een blaaskaak met een te groot ego. (Ik snap wel ineens Jim Morrison's fascinatie voor contemplatie in de woestijn) Echt interessant wordt het pas als de man aan het kruis hangt, waarna een (natuurlijk lieve) Michaëlla Krajicek look-a-like verschijnt, die 'm meeneemt als laatste poging om 'm te verleiden tot het "slechte".

My Left Foot

Voor de liefhebbers van Diving Bell.. Denk ik, want die heb ik nog niet gezien! Hier is de held (of het slachtoffer) al vanaf zijn geboorte bijna volledig verlamd. Inderdaad, hij kan alleen nog zijn linkervoet bewegen. Waarmee hij dan natuurlijk glorieuze dingen bereikt. (Namelijk schilderijen maakt en een boek schrijft) Klinkt allemaal vreselijk.. En er zijn ook momenten dat het allemaal uit zo'n clichématige waargebeurd verhaal-film komt. Het ís trouwens ook een waargebeurd verhaal. Maar dan is daar altijd nog de hoofdrolspeler, Daniel Day-Lewis die, zoals altijd, onwaarschijnlijk intens speelt. Ik werd haast bang dat ie na de rol niet meer zou weten hoe hij "normaal" kon bewegen.

The Assasination of Jesse James by the Coward Robert Ford

Deze is meer interessant dan goed. De titel bijvoorbeeld. Het is een soort spel met die arme Robert Ford. Jesse James is eigenlijk een klootzak. Ford is een emokid (Casey Affleck, broerig/glooming), die teleurgesteld raakt en 'm dan uit ijdelheid omlegt. Hij verwacht applaus, maar krijgt gedonder. Typisch voor, voor.. de mensheid, ofzo. De verering van schurken. Ford had 't kunnen weten, hij was tenslotte zelf ook fan van pulpboekjes over de beste man. De grap is, nu heeft hij dan toch zíjn film, maar ja.. Dan krijgt ie zo'n titel! En Brad Pitt (=Jesse James) krijgt de eerste credit op de titelrol.
Terzijde: dommige James-handlanger Sam Rockwell = Andy van der Meyde.

Half Nelson

Jaaa! Introvert grotestadsdrama met oog voor detail. Heel schraal van de Volkskrant om hier geen 4 sterren aan te geven. Wat is er mis mee? Ik weet 't niet. De excellerende Ryan Gosling speelt een toffe leraar (en basketbalcoach) met een drugsprobleem. Hij wordt betrapt door een leerling waarna ze een wankele vriendschap sluiten. Met beiden gaat het vervolgens bergafwaarts, begeleidt door fijne muziek van Broken Social Scene. Ik kreeg net geen brok in mijn keel, dus misschien dat op dat punt nog wat te winnen was, maar niettemin een heel, heel fijne film.

Sunshine

Best 'n leuke sci-fi film. Crew op een schip op weg naar de dovende zon, om daar een bommetje in te gooien, want dan komt alles weer goed. Mooi zo'n zuurstoftuin, het leek wel het paviljoen van Nederland of Finland op een Wereldtentoonstelling (Hannover) van een jaar of tien terug. Wilde eerst mopperen over 't feit dat over 100000 jaar de VS klaarblijkelijk nog bestaan en idem dito voor het fenomeen Jezus Christus.. Maar het ding speelt zich af in 2057. Waarom ook niet. Zoals altijd is het wachten op de aliens die de crew af komen slachten. Dat lijkt lang niet te gebeuren, tot 'r op 't einde toch nog een bizar buitenaards figuur op komt duiken. Dan komen we in spiritueel Aronofsky-territorium, maar 't blijft allemaal wel boeien. Wel de aller-allerslechtste aftitelingsmuziek ever. Zit je net in die cheesy ambient-sfeer komt er een waardeloos Underworld-nummer overheen. (Daarvóór is de soundtrack wel goed, 2001-style)

Amarcord

Ah muziek van Nino Rota. Dikke vette nostalgie.. Fellini serveert kleine fragmentjes uit een Italiaanse jeugd. Kunnen Italianen altijd wel goed. (Cinema Paradiso!) Een dorp vol hele en halve gekken met figuren die aan Toon Hermans (1,2,3, scheet) en Herman Finkers doen denken. Ineens, in de laatste vijftien minuten, nog wat drama. Tot dan was alles lieflijk en "enkel" goed voor een glimlach. Het lijkt wat te plots, maar het werkte dit keer. Zo gaat dat ook gewoon, zeker voor een kind, opeens ligt iemand in 't ziekenhuis, er lijkt weinig aan de hand. En dan is 't alweer voorbij. Zo eindigt de film wel op een downnote. Een jaar voorbij, iedereen is weer blij, maar ja wat zal de nieuwe cyclus brengen. Ik ben in elk geval nog benieuwd naar geroosterde meloenpitten..

The Bourne Ultimatum

Dacht tijdens de eerste helft hiervan dat de trilogie toch van een 5 (via een 6) naar een 7 zou gaan. Maar dan zakt ook dit laatste (?) deel alsnog terug. Het begin is ijzersterk met een non-stop actiescène. Bourne en de film functioneren allebei het best als hij een weerloos iemand bij zich heeft, in dit geval een journalist. In Marokko aangekomen begint de film alweer wat van zijn "tension" te verliezen. Pikt 't dan nog even op als de film het slot van The Bourne Supremacy weer bereikt. (Een mooie truc!) Maar toch, de CIA houdt kantoor in een kantoor waar je met een verrekijker door de ramen kan kijken?! Tsja. Alles draait uiteindelijk om 't einde. Is Bourne een werkelijke verhaalheld, iemand die evolueert, die een werkelijke strijd voert, of is hij een James Bondiaans oppermachtig figuur die zijn avonturen tot in 't oneindige zal kunnen (en blijven) herhalen? Het antwoord laat zich raden.

Cape Fear

Scorsese goes B-film?! Dit is zo'n film waarin de leden van een door een moordenaar bedreigde familie besluiten te vluchten naar de middle of nowhere, waar ze op een krakkemikkig bootje gaan zitten wachten op het onvermijdelijke. De met bijbelquotes strooiende slechterik van dienst is Robert de Niro, die er zelf in elk geval wel lol in lijkt te hebben. Dat is dan nog iemand. Al valt er best wel wat te lachen ("A few minutes alone with me, darlin' and you'll be speakin' in tongues") Nick Nolte is een advocaat die deze schurk in het verleden nogal slapjes heeft verdedigd. Ik snap er trouwens niets van hoe het "feit" dat een meisje "promiscue" is, het aantal jaren celstraf op een verkrachting kan terugbrengen. Beetje fundi. Maar goed.. Lolita Juliette Lewis huppelt ook nog rond. Kreeg ze nog bijna een Oscar voor. Ze is afwisselend hopeloos en dan weer fascinerend. (De scène in 't theater!) Echte held van de film is Joe Don Baker, een private detective, die als een soort koele indiaan alless onder controle lijkt (!) te hebben.

The Machinist

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

Reality Bites

Stamt uit '94, maar voelt nog wat ouder(wetser). Ben Stiller in de regisseursstoel en voor de camera in een film à la Crowe's Singles. Twintigers die met zichzelf worstelen (I am almost 23 and what have I done with my life.. ja!) Winona Ryder is het stralende middelpunt. Ze lijkt eigenlijk wel op Dancing in the Dark-ster Courteney Cox. Ethan Hawke speelt een typische muzikant-klootzak die zichzelf niet kan uiten en Stiller zelf is een maffe yup. Verder verwerkt de film nog wat van die real life show-elementen in 't script, die toen waarschijnlijk net hip waren (In de tijd dat Dave Eggers naar Real World wilde) Ik vond 't allemaal erg gedateerd en zeker niet onmisbaar. Het zal een ander verhaal zijn als je zelf tot die generatie (X?) behoort.

Psycho

De remake van Gus van Sant. Krijgt een 4.5 op IMDB.. Da's gemeen. Ik vond 'm eigenlijk wéér spannend. Sterker nog, in kleur is de douchescène natuurlijk veel creepier en de scènes in het huis van Bates mogen er zo ook wezen. Op 't laatst gaat het eigenlijk wel heel snel, had de master of suspense nog wel even kunnen rekken, met die spiegels enzo. Ik dacht dat Van Sant een shot voor shot remake deed, maar hij heeft de boel een beetje opgesext, met wat bloot. Als een stripversie van een literair werk. Het wordt zo popcornvermaak, zeker in de eerste helft (met de motoragent) maar dat was altijd al redelijk belachelijk. Heche (Marion) is natuurlijk geen Leigh, zat steeds aan Annie Lennox te denken.. En Vince Vaughn heeft 't het zwaarst als vervanger van Perkins. Toch doet hij wel een leuke boertige viezerik. Macy is geknipt in de rol van de detective. De rest is bijzaak.

Cat on a Hot Tin Roof

Die Tennessee Williams moet toch wel een enorme mensenhater zijn geweest. Zeker vrouwen lijken er nooit goed vanaf te komen. Hier vechten 2 "katten" om een erfenis, terwijl de even zielige mannen, of sullig zijn, of alcoholist, of alleen aan zichzelf denkend. De homoseksuele laag werd voor Hollywood zwaar gefilterd. (Ik had 'm ook niet meer gespot) Een film vol vreselijke onsympathieke mensen is wat lastig om bij mee te leven. Met name het personage van "Sister woman" Madeleine Sherwood is zo cartoonesk hekserig dat het eigenlijk niet meer om aan te zien is. En rijke pa wordt constant Big Daddy genoemd. Het is een en al ergernis, precies de bedoeling van 't stuk natuurlijk. Dus je zou't ook gewoon geslaagd kunnen noemen. Vette spoiler: maar het is geen ha-fijn moment als Paul Newman en Elizabeth Taylor uiteindelijk min of meer als winnaars uit de strijd komen.

Birth

Viel bitter tegen. En het begin is nog wel zo goed als Polanksi's Rosemary's Baby-achtige psychologische reïncarnatiehorror. Maar dan begint de film rationele verklaringen te geven. En het is sowieso al niet te geloven hoe de familie reageert op 't jongetje. Veel te open. Nicole Kidman is verder natuurlijk wel geknipt voor zo'n rol. Ik ben altijd bang voor d'r! Wel goed gedaan is hoe de film de gekte verschuift van het jongetje naar Kidman. (Tegen een tienjarig jongetje: have you ever made love to a girl? Can you satisfy my needs? etc.) De delen van de film zijn goed, denk ook aan de zwangere zus en de voormalige schoonzus, beiden zeer creepy, maar de som is 't niet.

The Bourne Supremacy

Beter dan die eerste.. Al word ik heel droevig (nou ja) van hoe de niet conventioneel knappe Franka Potente hier wordt afgevoerd, ten faveure van een blondine waarvan al in film 1 duidelijk was dat Bourne er iets (meer) mee zou krijgen. Zit verder (voor 't eerst in de trilogie) één spannende scène in. Bourne op een dak met de FBI in 't vizier. Verder teveel carchases. Wel leuk is dat ze Europa doorcrossen, maakt ons continentje toch wel wat cooler. Doet 't kennelijk nog altijd goed voor een Amerikaans publiek.

Kundun

Ook al saai en hier werd wel in gesproken. Slepende saaie geschiedenisles over Tibet en de huidige Dalai Lama. Kon ondertussen mooi nadenken/fantaseren over hoe een Nederlandse Olympiade-ganger als protest een Tibetaanse vlag zou kunnen meesmokkelen/om de vuist binden. Maar ja dan "support" je ook een beetje een eng Vaticaans feodaal land. Tsja. Nieuwe Dalai Lama vinden zal trouwens wel lastig zijn..

I Don't Want To Sleep Alone

Wat.. Is.. Dit? Ehm. Typerend is dat ik niet eens door had dat hier een dubbelrol in zat. Of in welk (Aziatisch) land de film zich afspeelde. (Maleisië) Een standaard arthouse handelingen-film, we kijken naar mensen die mensen wassen en andere (betrekkelijk) normale dingen doen. En verder niks. Nauwelijks dialoog. Leukste vond ik nog de Bollywood-liedjes die af en toe op een tv langskomen.

Days of Heaven

Nou, ik heb ze nu allemaal gezien. De vier features van Terrence Melick. Dit is met afstand de beste. Ennio Morricone is daarvoor in belangrijke mate verantwoordelijk. Wat een magische muziek. En, 't moet gezegd, Melick weet ook altijd binnen een paar seconden en beelden een geweldige sfeer op celluloid te vangen. All American Boy Richard Gere werkt in de jaren '10 op 't platteland, met zijn zus, of nee, toch niet zijn zus, geloof ik, want ze zijn wel heel close. De vraag is dan waarom ze doen alsof ze broer en zus zijn.. Hmm. Er is ook nog een jong dapper meisje die 't verhaal vertelt in geweldig William Faulkner-accent. (Of wat ik me bij die personages voorstel) Na een tijdje op 't land werken, een sprinkhanenplaag en een ontsnapping (toch een beetje Badlands) houdt de film plotseling op. Ik tast in 't duister, maar mooi was het wel.

My Own Private Idaho

Thematisch in dezelfde hoek als Mysterious Skin. En Keanu Reeves (die zwoor nooit meer een homoseksuele seksscène te doen) lijkt ook op Levitt. Verder snapte ik hier geen snars van. Het verhaal? Euh. Twee vrienden.. Gigolos. De ene (River Phoenix) verliefd op "Keanu". River op zoek naar zijn moeder. Net als die jongen in Mysterious Skin lijdend aan een soort black-outs, narcolepsy in dit geval. Ze wonen bij een soort Shakespeariaanse zwervertroep. (Denk aan de bende in Dear Wendy) en dan gaan ze maar wat op reis. Komen een Duitser tegen, gaan dan naar Italië, waar de film gered wordt door een heel mooi Italiaans meisje! (Waar Keanu zich meteen bij thuis voelt) Spoiler: Maar de moeder wordt uiteindelijk niet gevonden. Ofzo. Hmm. Zat er nou ook nog een incest-thema in?

Mysterious Skin

Mooi. Eerst lijkt de film wat teveel door de jaren heen te zappen, maar settlet zich dan gelukkig toch in 't "nu". Twee jongens en hoe hun leven verloopt nadat ze op 8-jarige leeftijd verkracht zijn door hun honkbalcoach. De ene (Corbet) lijdt aan black-outs en denkt dat ie ontvoerd was door UFO's. De andere (Gordon-Levitt) is gigolo geworden en heeft, zo krijg je 't idee, de hele staat Kansas al gedaan. Hij ziet de gruwelijke ervaring als iets moois en verlangt eigenlijk nog terug naar die mooie tijd. Prachtige scène als de UFO-jongen een UFO-lotgenote opzoekt, waarvan je je afvraagt of die misschien ook wel verkracht is. Moeilijk onderwerp, goed gedaan. Zou 'r maar twee dingen op aan kunnen merken.. 1)Het personage van Levitt roept steeds dat ie weg wil uit dat durp, maar die urgentie kwam niet over. Hij heeft vrienden, geld en een (ander) baantje als omroeper in 't honkbalstadion. Kortom er ljkt eigenlijk weinig mis met zijn leven aldaar. 2)Er zit een gewelddadige scène in, die bound to happen is, gigolo is natuurlijk een gevaarlijk beroep, zeker als ie dan in New York is, maar omdat ie daarvoor zo flierefluitend overal mee weg is gekomen voelt die scène toch een tikkie conservatief correct. (Maar zo kan ie zijn lotgenoot misschien beter begrijpen)

The Doors

Was me aangeraden wegens het geweldige spel van Val Kilmer. (Wat trouwens ook 2 Days In Paris gebeurd, grappig genoeg) Hij doet het inderdaad goed. Met name het beeld dat hij vadsig en baardig L.A. Woman opneemt, terwijl hij er uitziet als Jeff Bridges. (Ok, in hoeverre is aankomen en er vadsig uitzien een kwaliteit?) Verder blijft het natuurlijk een poseur die Morrison, die misschien tegen zijn wil een ster werd als "model" en verder niets. Echt tragisch wil het in de film maar niet worden. Eerder een luie vorm van zelfdestructie. Voelde vooral sympathie voor die orgelspeler, Manzarek, geloof ik, een geinige kantoorklerk. En het korte stukje The Velvet Underground bewijst dat ze dáár nog 'ns een film over moeten maken.

The Bourne Identity

De hele Bourne-trilogie was tot nu toe volkomen langs me heengegaan. Zal 'm toch 'ns oppikken dacht ik. Zie nu in waarom Matt Damon zo neutraal door The Good Shepherd kon lopen, hij was die rol al gewend. Vind eigenlijk de premisse mooier dan de film.. Man drijft in zee, met kogels in zijn lichaam, hij weet niet meer wie hij is. Al snel blijkt hij een supergetrainde vechtmachine te zijn. Maar ja, dat vechtmachine-aspect zorgt ook voor weinig spanning, ik bedoel wie kan 'm wat doen? En heel erg in de war lijkt hij ook niet te zijn eigenlijk. En dat de plot in feite om gewetenswroeging draait is ook 'n beetje tsja.

Bringing out the Dead

Dacht altijd dat dit Scorsese's horrorfilm was. Hoewel de zombies op de loer lijken te liggen in 't aftandse ziekenhuis en hoofdpersonage Nicholas Cage ook geplaagd wordt door geesten, houdt het daarmee wel op qua horror. Behoorlijk mislukte film, al heeft het zeker wat van die paranoïde After Hours-sfeer, maar dan zonder verhaal en toch uitgerekt tot een speeltijd van twee uur. Cage is een ambulancebroeder die zijn baan niet meer aankan, hij werk drie dagen met drie maten de nacht-shift, terwijl alles en iedereen sterft in zijn handen. (Inclusief een baby van een meisje dat Maria heet.. jaaa) Maar zie daar, zijn geluk keert nog een beetje dankzij een drugsdealer. Goed aan de film is de rol van Ving Rhames als hilarische ambulancebroeder into God. Ook fijn hoe Scorsese (goede muziek is standaard bij hem) één nummer van Van Morrison (het 9 minuten durende T.B Sheets) gedurende de hele film op sublieme wijze weet te gebruiken.

Iklimler

Net als 2 Days In Paris is dit een (self-indulgent?) familieprojectje.. Regisseur speelt zelf de hoofdrol, zijn vriendin speelt zijn vriendin, zijn ouders zijn ouders. Werkt allemaal toch best redelijk. Een relatie die uiteenvalt (en verwerkt wordt) gedurende verschillende seizoenen. Zitten opvallend genoeg vooral een paar heel overtuigende huil- en seksscènes in. (En dan niet eens met zijn real life vriendin, ha)

2 Days In Paris

Zou die titel nou een grap zijn m.b.t die Paris Hilton video? Julie Delpy was al eerder in Parijs, zoals iedere filmfreak weet. Adam Goldberg geloof ik niet, maar die zat dan weer wel ook in Linklater-films. Nu kibbelen ze samen wat af. De meeste grappen zijn flauw en het personage van Delpy is een hysterica. Desalniettemin een onderhoudend niemendalletje. In de categorie absurde hobby-deformatie: er zit een scène in op een Franse markt (met halve varkens en kalventongen) en daar zit een sample in van Merry Pierce!? Een marktkoopman roept wat in de verte. Exact hetzelfde, ook qua stem. Dat terwijl deze film vijf jaar na het desbetreffende liedje komt. Hmmm. Misschien klinken alle oude krakerige Franse marktkoopmannetjes hetzelfde.

Atonement

Boek niet gelezen, maar kreeg wel het gevoel dat de film netjes alle dubbele lagen en dingen om over te peinzen erin liet. Drie fasen uit een mensenleven dat om één naïeve fout draait, gemaakt uit jeugdige jaloezie. Eerste fase speelt zich af op zo'n typisch Engels landgoed (de cameraman vermaakt zich met zonlicht, heel veel (bijna te) mooie shots. Fase twee bevat de mooiste, zeer uitgebreide scène, waarin drie soldaten over het strand bij Duinkerken wandelen, of beter zwalken. Op de achtergrond een reuzerad!? Werkelijk magnifiek! Maar nadat de scène om is, geloof ik 't ook wel met de film. Eigenlijk wordt het meisje/de vrouw waar de film om draait per fase irritanter. (Fase drie laat ik aan u over)

Tuya's Marriage

Lieve film. Minder authentiek dan 't (voor de leek) lijkt.. Ik dacht: wow de regisseur heeft heel Chinees Mongolië afgezocht naar het aller-allermooiste meisje. Maar dat blijkt gewoon een of andere steractrice te zijn, uit Daolin. Vandaar ook dat er geen Mongools wordt gesproken. Daar gaat je authenticiteit. Maar goed, dat las ik ook allemaal maar achteraf, gedurende de film dondert 't niet. De setting is die van Cave of the Yellow Dog. Nomaden enzo. Alleen is hier wel sprake van een gescript verhaaltje, wat toch een stuk leuker is. Tuya's echtgenoot is mank, zijzelf kan het zware werk niet aan. Er moet dus getrouwd worden.. Al snel staan, als in de Odyssee, de aanbidders voor de deur. Maar dat geeft vooral een hoop problemen. Film bereikt zijn melancholische hoogtepunt na een uur, als de belangrijkste spelers met paard en al in een vrachtwagen zitten. Half uurtje daarna is minder noodzakelijk.

La Règle du Jeu

Bizar ding. Setting à la Altman's Gosford Park, een film die er veel leuker op wordt, denk ik. Ook hier een jachtpartij van de rijken culminerend in een moord en ook hier volgen we af en toe de bedienden. De vrouwen wisselen van partners als kinderen van melktanden, ondertussen zuchtend dat het allemaal aan de mannen ligt. ("Want zo zijn ze nu eenmaal") Renoir zal het allemaal wel ironisch bedoeld hebben. De plot wordt dermate ingewikkeld dat de regisseur, leek mij, zelf de draad kwijtraakt. De moord op 't eind.. Is zonder reden? Of zou de schutter ook in verwarring zijn wie zijn vrouw was? Nou ja, het is te laat om de politie er nog bij te halen, want iedereen vindt 't wel best zo.. Weird, op een goede/fascinerende manier.

Flags of Our Fathers

Hmm een oorlogsfilm die nauwelijks over de actie gaat. Zou goed moeten zijn. Mais non. Komt door de passieve vertelstijl, ik heb 't nou wel gezien met "iemand in 't heden" die mensen interviewt en zodoende terugblikt. Ook de oorlogsactie-laag komt er niet uit, ironisch genoeg omdat er steeds geschakeld wordt naar de meest interessante laag. Drie soldaten, beroemd door de flag raising foto, gaan op toernee. De film had eigenlijk honderd minuten alleen daarover moeten gaan. Hoe de indiaan doordraait, hoe de opportunist kansen ziet, maar hoe dat maar schijn blijkt te zijn en hoe de matroos zich erdoorheen worstelt. Zit er allemaal in, maar nu met drie half-gelukte lagen wordt 't niets.

The Aviator

Hawkes, Hughes, Huston, ze gingen door elkaar lopen. Ik dacht: wow wat heeft vliegtuigbouwer Hughes een hoop mooie films gemaakt, maar ik rekende een er een hoop van zijn collegae bij, terwijl hijzelf in de meeste gevallen "gewoon" een zak geld op tafel gooide, geloof ik. Blijft de vraag of ik The Outlaw moet zien en of die lieve motorclub hun naam van Hell's Angels de film hebben.. The Aviator, op zeker een Scorsese-film, is ondertussen zeer onderhoudend, maar evenzeer vluchtig. Als je op Wikipedia de bio van avonturier/pionier Hughes leest, zie je dat er nog veel meer drama in had kunnen zitten. Toch is 't wel lachen met Jude Law als Errol Flynn en Cate Blanchett als Kate Hepburn etc.

Safe

Zwaar confronterend natuurlijk, voor zo'n coconut als ik. Julianne Moore speelt weer een hyperventilerende depressieve rijke vrouw. (Magnolia!) Je vraagt je af hoe ze in 't echt is. Haynes laat heel mooi de wanhoop van depressie zien en de hoop dat er een andere (lichamelijke) reden is voor al die ellende. Het personage van Moore ontdekt het fenomeen "environmental illness": allergie voor chemicaliën en uitlaatgassen en dergelijke. Vanzelfsprekend vindt ze wat lotgenoten die elkaar in no time in de put praten, totdat ze aan 't eind in een isoleer-iglo met een zuurtstoffles leeft. Oef, wat een ellende. En dan zou Von Trier helemaal all the way zijn gegaan en geeft Haynes nog een miniem sprankje hoop. Maar of dat genoeg is? Geweldige film, mooie Badalamenti-achtige soundtrack ook. Sowieso akelig creepy Lynchiaanse figuren in het lotgenoten-kamp.

Fur, an Imaginary Portrait of Diane Arbus

Weinig over gehoord eigenlijk. Je zou 2007 ook wel 'n beetje het Cinema-jaar van Robert Downey Jr. kunnen noemen, met Recognizing Your Saints, Zodiac en deze. Hij zat hier waarschijnlijk wekenlang uren in de make-up om uiteindelijk zonder haren het bed met Nicole Kidman te kunnen delen. Nou ja filmisch dan. Wat een rare film.. Het begint als Alice in Wonderland en verandert dan in Belle en 't Beest. Downey met een haarziekte, gemodelleerd naar de Franse klassieker, tegen een achtergrond van een, door pelsen(!)-handel rijk geworden familie. Wie is Diane Arbus? Kennelijk een fotografe, maar dat komt er niet uit, ik zie niet in wat de koele foto's die ze maakt te maken hebben met de sprookjeswereld die zich op de bovenste etage van haar appartement blijkt af te spelen. Het begin (op een naturistenkamp!) lijkt een reis te suggereren, die er helaas ook niet komt. Lastige film, maar met aandacht voor details. Twee voorbeelden: het Beest heeft ademhalingsproblemen, maar de depressieve fotografe zucht ook aan een stuk door. En nog leuker: zodra de fotografe geïnteresseerd raakt in het Beest, laat ook haar echtgenote een baard staan.

The Night Porter

Na een minuut of 5-10 denk ik: nee, het zal toch geen kinky sado-film zijn over een (joods?) meisje en een capo? Wat een dwaze (foute!) gedachte van me. En hop, jahoor. Daar komt 't toch wel op neer. Dacht altijd dat Dirk Bogarde een acteur was die populair was bij de "massa", maar dit bekijkende lijkt me dat behoorlijk onwaarschijnlijk. Een bijzondere film.

Underground

Het vroege vuurwerk op oudejaarsavond vormde het juiste decor voor dit spetterende (ook wel melancholische) feest. Je hoort meteen waar de Amerikaanse muzikant Beirut de mosterd haalde. (Heeft ie ook altijd eerlijk toegegeven) Geweldig optocht-begin en dan die zielige dierentuinscène. (Ik wil ook zo'n pet als die stotterjongen) Eerste veertig minuten swingen als de neten. De Blues Brothers in de Balkan. De wending daarna -ik ga er even vanuit dat iedereen deze al gezien heeft, nou ja spoiler dus- wanneer de ene vriend zit opgesloten denkend dat de Tweede Wereldoorlog nog bezig is, is een beetje flauw. Maar de twist werkt als een soort tweetrapsraket, het wordt errug leuk als ze eindelijk eruit komen en in een film óver diezelfde oorlog belanden. Hilarisch. Zeer fijne film, al had ik wel 't idee naar een iets te lang uitgesmeerde director's cut te kijken. (Maar nee, 't hoorde zo)

Bande à Part

Als ik 't goed heb mijn derde Godard, na Alphaville en À Bout de Souffle. Dit is (voorlopig) zijn beste. Heeft een vrolijkheid die je ook bij Michel Gondry ziet. Minuut stilte? Doen we! Dansje? Doen we! Onwaarschijnlijk dictee? Doen we! Door het Louvre rennen? Doen we! Werd dat dansje ook niet geëerd in Pulp Fiction? Maar tussen al die vrolijkheid is er ook nog vreemd machismo (Wat voor eikel is die Arthur!?) En dat arme simpele meisje, rennend langs een circus (maar de tijger blieft niks) en dan met een roeibootje naar de overkant. De voice-over is ook geslaagd: "blablabla vertelde haar dat hij ooit een man kende die zo liep.." (En dan cut naar hoe dat ging)

Millennium Mambo

Deed me niet veel. Taiwanese film over een meisje dat in een vervelende relatie zit met een eikelige jongen. En verder gebeurd er niks, behalve roken. Het Aki Kaurismäki-totaal wordt hier gekwadrateerd. Wat ik nog 't mooist vond was het muzikale hoofdthema, soort My Bloody Valentine-shoegaze met een stampende beat. Ook zijn er nog wel wat aardige momenten in sneeuwlandschappen, maar in dezelfde filmcategorie (Aziatische stille eenzame mensen) vond ik Tony Takitani beter.

Zatôichi

Eindelijk weer 'ns een Takeshi Kitano. Hij speelt een blinde masseur met blond haar die ergens in 't verleden (18e eeuw/19e eeuw, weet ik veel) in een dorpje komt, waar de mensen lijden onder de afbetalingen aan de lokale maffia. Dat zijn standaard samoerai-thema's natuurlijk. Het gaat allemaal met een knipoog, van boeren die al werkend een soort IDM-muziek maken tot tapdansen en overdreven bloed dat rijkelijk vloeit. Hmm dit stukje gaat nergens heen: gewoon een geinige film, die waarschijnlijk nog veel leuker als als je echt goed thuis bent in die het samoerai-genre. (Voor slimme verwijzingen enzo)

Heathers

Nou ja. Twee dagen Slater achter elkaar is echt teveel.. Die jongen doet alsof ie acteur is, met dat maffe accent. Wel vermakelijk hoor. Heathers is verder een soort van satire met cultstatus. Ik vond er geen bal an, minst sympathieke rol van Winona Ryder ever. Zij speelt een semi-populaire leerling met wraakgevoelens (de echt populaire heten allemaal Heather) oplossing komt in de vorm van Slater: een doorgedraaide malloot met een obsessie voor zelfmoord. (inclusief Jihad-einde) Grootste raadsel was of er, náást het croquet wat in de film uitgebreid gespeeld wordt, nog meer Alice in Wonderland geintjes in zaten. (Niet dat ik zag)

True Romance

Christian Slater wil, als stripfiguur Sigmund aan de bar, een meisje meenemen naar de bios. Maar een kung-fu-matinee (Streetfighter, Return of the Streetfighter en nog een) is niet haar ding. Dan verschijnen de openingscredits. "Written by Quentin Tarantino". Natuurlijk! Het volgende meisje (Patricia Arquette) wil wel.. Da's niet zomaar natuurlijk. Film schakelt dan een wat al te snel over op de toch wel verwachte geweldsorgie. Soms zelfs cartoonesk als Home Alone. (James Gandolfini is daarvan 't slachtoffer) Christopher Walken heeft een leuke scène als maffiamaatje. Ook hier vond ik 't einde maar weer zozo, meende me te herinneren dat Tarantino dat later nog eens had gerecycled. Maar 't was Rodriguez in Planet Terror.

Love in the Afternoon

Met die oude Hollywood-films is vaak wat vreemds aan de hand. Het zou de bedoeling zijn dat je gaat zitten hopen dat de liefde overwint, maar in deze film speelt Maurice Chevalier zo goed dat ik zeer teleurgesteld was door het einde. Audrey Hepburn is een jonge cello-studente, Gary Cooper een rijke zakenman/vrouwenverslinder. Zij valt voor hem natuurlijk. Tot ongenoegen van haar vader, een prive-detective, da's Chevalier. Ondanks mijn bezwaren wat betreft het einde een leuke film. Aangenaam rustig tempo. Zeer geduldig geeft het script voorzetjes die later ingekopt worden. (Hoewel de kijker in feite bij situatie 1 gaat weten hoe dit eindigt) "When do you work? Only when I'm not busy."

Once

Lichtelijk gênant anderhalf durend promo-filmpje voor de muziek van Glenn Hansard (van de Frames) en een jong ding dat piano speelt. Als je samen een cd maakt én ook nog eens een film waarin je een (soort van) stelletje speelt dan is er iets aan de hand natuurlijk. Het is een spoiler, maar soit, aan het eind van de film krijgen ze dan toch niks. Wat de kans nog groter maakte dat ze in 't echt wel wat zouden hebben. Inderdaad, maar volgens de officiële lezing pas na de film-opnamen. Yeah rrright. Oh het verhaaltje? Hij straatmuzikant, zij Tsjechische immigrante/schoonmaakster met als liefdes-trigger een kapotte stofzuiger.

The Bad News Bears

Was deze niet geremade door Linklater? (Jep) Wat is dat nou weer voor grap? Lijkt me niet nodig, ik zou niet weten hoe 't beter zou kunnen! Deze versie is een typische jaren '70 film, volgens mij. Totaal immoreel.. Een alcoholist als coach, meisjes van elf die aan de pil willen, grappen over joden, negers, Allah en homo's en dat allemaal in een kinderfilm. Geweldig! En Jackie Earle Haley is en blijft natuurlijk een held. (Hij zat ook in Breaking Away) Al moeten we eerlijk zijn, de show wordt voornamelijk gestolen door een piepjonge Tatum O'Neal. Wat een schatje.

Die Fetten Jahre Sind Vorbei

Hiervan schijnen twee eindes in omloop te zijn. De mijne stelde wat teleur (vette spoiler!) de Edukators als Mission Impossible red de wereld-team!? Nah, da's echt teveel van het goeie. Afgezien daarvan wel een mooie film, beetje romantiek, uit de hand gelopen "links-radicale" acties en dan maar kamperen, terwijl je een gewiekst zakenmannetje gegijzeld houdt.

Tales from Earthsea

Ik was als 10, 12-jarige dol op de boeken van Ursula Le Guin. Om specifiek te zijn, de Earthsea-trilogie over de gewone jongen Ged, die een soort chosen one blijkt te zijn en naar een tovenaarsschool gaat. (Hey waar ken ik dat ook alweer van?) Ja, al die fantasy-boeken zijn hetzelfde.. Maar goed. De zoon van Spirited Away-regisseur Miyazaki waagde zich aan een verfilming, helaas niet van (bildungs)boek 1, maar op 't moment dat Ged al oppertovenaar is en een jonge prins tegenkomt, die zijn vader heeft vermoord. Samen slaan ze een beetje aan de wandel in de behoorlijk fraai geanimeerde wereld, maar na een drie kwartier begint de film te vervelen. Er wordt wel heel veel gepraat en de slechte tovenaar is ook een wat absurd wezen, denk aan de zanger van Tokyo Hotel. Komt allemaal niet meer goed, ik begreep het einde niet eens.

The Kingdom

Een van de grootste zeperds van het filmjaar 2007. Ik bedoel, de FBI stuurt een team om een aanslag in Saudi-Arabië te zoeken en dan sturen ze een vrouw (!) mee. Zonder (!) hoofddoek, doch lekker in strakke t-shirts. Dan val je toch veel op, nog daargelaten dat ik altijd dacht dat je min of meer verplicht was een hoofddoek de draaien. Maar ja de FBI waant zich boven alle kritiek verheven, ze schelden en tieren er ondiplomatiek op los en dat is nog maar 't begin, want daarna begint een massale Rambo-strooptocht met een spoor van lijken.. Dieptepunt is een shoot-out in een woonwijk: verdekt opgestelde Jihadi's met raketwerpers op de daken, FBI op de grond en tóch overleven ze 't. Film probeert zich nog te redden met een politiek correct beeldrijmeinde, maar het is al te laat.

New York Stories

Op 't moment van schrijven de allerlaatste Woody die ik nog moest zien. En dit was dan al slechts Woody 1/3. Eerste deel: Scorsese over een schilder die zonder jonge muzen niet kan functioneren. Hint af en toe naar de mogelijkheid van een thriller, maar blijft redelijk gemoedelijk. Tweede deel: Coppola die een Roald Dahliaans verhaaltje verteld over een meisje dat, bij afwezigheid van haar pa en ma, die beiden over de wereld zwerven, in een hotel leeft met een vriendelijke butler en ander personeel. Goed begin, maar daarna raakte ik (hoe is 't mogelijk!) de draad kwijt met een overval op 't hotel, gedoe met een oorbel en een happy end dat uit 't niets komt vallen. (En bovendien niet eens in New York plaatsvindt..) Woody in deel 3 tenslotte combineert zijn twee hobby's: bij de psy zitten en naar goochelaars kijken. Allemaal al eerder of later gezien. (De muziek tijdens het goochelen heeft ie bijvoorbeeld vaker gebruikt) Zijn filmpje heeft één opvallend moment van brilliance.. Julia Kavner als mislukte clairvoyant en Woody in een romantisch rendez-vous.. Fantastisch geacteerd. Meestal zijn Woody's romantische gedeelten overdreven, dan wel klunzig. Deze is precies goed.

Azur et Asmar

Uiterst politiek correcte tekenfilm over twee jongetjes en een nanny. Een van de jongens is bruin de andere blank. De blanke wordt naar een rijke school gestuurd en de nanny + (haar) kind terug naar Marokko, ofzo. Als ze volwassen zijn gaat de blanke jongen op zoek naar de fee uit het sprookje waarover de nanny hem verteld. Op weg naar de Arabische wereld, waar de drie grote religies nog vreedzaam naast elkaar leven en de wijste man van het land een jood is. Grappige momenten zijn er met de enige monarch van het land, een prinsesje van een jaar of zeven. Jammer van de animatie, de achtergronden zijn fraai geschilderd, maar de figuren zijn 3D-animaties, als in een matig computerspel. Mislukt experiment.

Stardust

Opgemerkt via de IMDB-lijst. Had ik niet moeten doen. Het uitgangspunt van deze kinderfilm is zeker lief. Een ster daalt neer op aarde. (Wacht 'ns even hoe kwam ze daar eigenlijk?) Nou ja.. De ster neemt de gedaante aan van een (natuurlijk!) mooi blond meisje, dat letterlijk gloeit als ze gelukkig is. Erg leuk gevonden. Maar de rest van het avontuur doet verlangen naar de Neverending Story of Gilliam's Baron Munchhausen. Alles is nep hier. Er is geen beeld wat niet door de computer lijkt te zijn gegenereerd. Echte sets (hoe knullig ook) zijn toch leuker om een sprookjeswereld mee op te roepen, denk ik. Overigens is het hoofdpersonage een soort Peter Docherty-jongen die door middel van de ster zijn vriendinnetje (Sienna Miller) wil veroveren, wat natuurlijk anders loopt. Verder bevat de film een eindeloze reeks flauwige volwassenen-grapjes met Robert de Niro als drag queen en meer van dat soort ongein.

Eastern Promises

Zeker bij momenten de beste misdaadfilm van 2007. De film laat, denk ik dan, zeer geloofwaardig de Russische maffia in Londen zien. Keiharde scènes met Godfather-allure. Sterk acteren van Viggo Mortensen als chauffeur met ambities. Later blijkt hij iets teveel een superheld te zijn, die alles goed doet in 't toch wel sentimentele baby-plotje rond, natuurlijk, Kerstmis. Iets teveel eind goed al goed ook, vergeleken met de cynische duistere toon van het begin. Een tweede kijkbeurt ging ik me ergeren aan de huilerige voice-over. Tuurlijk ze heeft alle reden om ongelukkig te zijn, maar het is echt too much.

The Dead Girl

Zwak geacteerd, matig gescript mozaïekverhaaltje, wat toch minder slecht is dan je op basis van die twee beweringen zou vermoeden. Alle losse verhaaltjes verbinden vrouwenleed met een lijk. Vinder, zuster (of niet), echtgenote van dader, slachtoffer, misschien mis ik er nog een, ja, moeder van slachtoffer. Kent toch heel wat intense momenten, waarin vooral moeder Marcia Gay Hayden opvalt als totale Wacko Jacko look-a-like. Zien is geloven.

Running with Scissors

Hier had ik veel meer van verwacht. Wes Anderson-stijl las ik in een reclamefoldertje. Maar goed, gaat dus dramatisch hard op zijn bek. Meestal is in een film het eerste uur leuk en het tweede moeizamer. Hier was het eerste uur al saai, ik hoopte op verbetering: nope. "Connie Palmen" is een geflipte schrijfster die door haar psycholoog "behandeld" wordt. Komt erop neer dat ze haar zoon (een 20-jarige die een 14-jarige speelt...) bij hem laat wonen. De psy heeft een huis vol idioten, inclusief echtgenote die kattenvoer eet, maar die later nog het meest normaal blijkt te zijn. Ook zijn er twee blonde zusjes.. Beetje Stephen King en veel Tim Burton. Helaas zijn alle personages even irritant. Typisch zo'n film ook waar op een bepaald moment alle lijnen bij elkaar komen in een soort catharsis, een schreeuw in dit geval. Had mooi kunnen zijn, nu is het vrij potsierlijk.

Reign over Me

Best een lief filmpje, al was ik 'm ook snel weer vergeten. Adam Sandler zit in de put nadat zijn familie bij 9/11 is omgekomen. Hij vlucht in computerspelletjes (zwaar door Playstation 2 gesponsord, maar ik ging wel kijken hoeveel dat spelletje kostte, 68 euro, au) en vinyl. Tandarts Don Cheadle is een oude jeugdvriend die 'm toevallig tegenkomt. Nou dan gaan ze elkaar een beetje uit de put helpen, want Cheadle heeft ook moeite met communiceren enzo. "Chemie" is er soms wel en dan weer niet. Bizar is het aandeel van de psychologe Liv Tyler, die werkelijk niets volgens het boekje doet. Met patiënt 1 over patiënt 2 praten, gesprekken afluisteren etc. De rechtszaak waarmee de film eindigt is zwaar ongeloofwaardig, maar ja misschien kan dat allemaal in Amerika.

Don't Drink The Water

Een tv-film van Woody. Zou ie geen geld voor een bios-versie bij elkaar hebben gekregen? Lijkt in eerste instantie terecht. Flauwe Fawlty Towers-achtige toestanden op een ambassade in een Sovjet-staat (Fictief maar aangezien ze de trein naar Istanbul namen dacht ik aan Armenië ofzo) Anyway.. Als vaker in Woody's komedies, moet 't wat op gang komen. En na een half uur valt er toch genoeg te grinniken om een mislukte goochelaar annex priester uit de undeground en 't eindeloze gekibbel tussen Woody en Marge Simpson, eh, ik bedoel Julie Kavner.

A Guide to Recognizing Your Saints

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

4 Months, 3 Weeks & 2 Days

Beetje te vroeg gekeken. Beeldkwaliteit van mijn internet-versie was prima, maar de ondertitelaar meende werkelijk alles te moeten ondertitelen en die Roemenen praten snel. Dus ik zat daarmee te goochelen en miste zo het jaartal 1989.. Zo kort geleden pas! Verder besefte ik pas uren na de film (spoiler!) dat die abortus-dokter de grootste filmheldin van het jaar 2007 wel erg gemeen gechanteerd had. Ik dacht nog: waarom zit ze nou zo eenzaam in bad, naïef, naïef. Maar goed. Zeer schrijnende film, Von Trier-style. Zoals ik zei een geweldige heldin, maar dat andere (zwangere) meisje begon ik toch wel 'n beetje te haten. Aargh, wat een miep. Nah, kon ze ook allemaal niet helpen. Toch? (Om niet te spreken over dat vervelende vriendje van Otilia)

The Mark of Cain

Oef, waardeloos. Overdreven wilde arty editing, niet gepaste muziek, matig acteren en dramatisch slechte dialogen. (Moeder> zoon: you used to tell me everything!) Draait om de Britse soldaten in Irak, die in een Abu Ghraib-achtig akkefietje belanden (Hmm, Hollywood had er zo snel nog geen film over gemaakt, daarvoor props voor de GB) Maar het Britse leger is altijd al potsierlijk (vergane glorie) en dat wordt hier nog maar 'ns benadrukt. Verder is de film erg zwart-wit, met heel duidelijke slechteriken. En de hoofdrolspeler kijkt van de eerste tot de allerlaatste minuut extreem gepijnigd, wat weliswaar "in character" is, maar ook irritant. Snel vergeten.

California Dreamin' (Endless)

Mooie landerige cultuurclash-film over een groepje Amerikaanse soldaten die vast komen te zitten in de middle of nowhere van Roemenië. (Ze zijn met apparatuur op weg naar Kosovo) De stationschef heeft nog wat appeltjes met ze (Amerikanen) te schillen, al hadden de verklarende flashbackscènes achterwege mogen blijven. Ondertussen dromen de lokale meisjes over de soldaten. En 't blijft niet bij dromen natuurlijk.

The Simpsons Movie

Kon me niet herinneren ooit meer dan een flits van een Simpsons tv-aflevering te hebben gezien. Dacht (dankzij stokoude computerspelletjes) dat de serie om Bart draaide. Maar Homer is de man. Verder toch wel wat ik ervan verwacht had. Milde satire. Leukste grap: Amerikaans afluistercentrum heeft beet. The government actually found someone we're looking for! Yeah baby Yeah! Wel een kleine plothole: waar blijft dat varken van Homer? Ik verwachtte het beest elk moment aan 't spit in het desolate Springfield.

Dixie Chicks: Shut Up & Sing

Film die op verschillende lagen boeit, al roept ie ook wel ergernis op. Want het is en blijft ergens ook een anderhalf uur durend promotiefilmpje en de verheerlijking van totaal berekende rebelsheid. Best nep.. Maar goed, het begint allemaal met een van die Chicks die zich zegt te schamen voor Bush. (Al zegt ze later dat ze gewoon het Londense publiek op wilde zwepen, tsja) Rechts Amerika flipt to-taal. Verbijsterend, misschien is het een of andere psychologische reflex ten tijde van oorlog. Als Irak meer tegenstand had geboden waren dan misschien Amerikaanse Arabieren de zondebok geweest? Hoe dan ook, de fascinerende manager van de Chicks is er als de kippen bij om dit eens even goed uit te melken. (A new start! A new band!) Da's een mooie tweede laag, het inkijkje in de muziekbiz (Dixie Chicks is geen band, het is een merk) Al met al een uitstekend opgebouwde docu, met de emotie heel slim aan 't end.

Mighty Aphrodite

Inderdaad, een van de weinig Woody-films die echt vaak op tv komt. Talloze keren stukken van gezien, maar nooit helemaal geloof ik. Hij is erg leuk. Woody over adoptie. (Doe 't niet! Schaamteloos! ) Mira Sorvino in de rol van haar leven, de eerste scène van haar en Woody behoort tot de vijf beste (ik lul maar wat) die Woody ooit op film heeft gezet. Ook hier is het einde 't minste, inclusief deus ex machina, waaruit wat mij betreft trouwens Jerry Bender (de flirt van de vrouw van Woody) tevoorschijn had mogen komen.

Superbad

Ja hij is fijn. Tien keer leuker dan Knocked Up. Drie late pubers in hun quest naar alcohol en vrouwen. (Het eerste moet tot het tweede leiden) Vraag me af of de dialogen nou op Tarantino zijn geïnspireerd, of dat Tarantino zich in de jaren '90 liet inspireren door de taal van de jeugd. Ik bedoel "dicktaking abilities'! Maar 't leukst (en het flauwst) aan de film zijn de twee agenten, die met één van de drie pubers het belangrijkste zijplot vormen. Helaas zorgen zij er ook voor dat de film tegen het einde van een 7 naar een 6 keldert, dankzij een te moralistisch politiek correcte wending. Doodzonde. De film had sowieso sneller afgerond moeten worden. Op 't laatst begint de film te zwalken. Een beetje een vreemde opmerking, maar de nerd die uiteindelijk het dichtst bij seks komt wordt óf net te laat, óf net te vroeg onderbroken in zijn handelingen, nu is 't.. net verkeerd. See for yourself zou ik zeggen.

The Host

Aardige monsterfilm, met name dankzij de vreemde absurdistische humor, die erop neerkomt dat álle helden eigenlijk oenen zijn. Het einde zou trouwens in Hollywood afgekeurd worden, wegens wat al te cynisch. Interessant zijn ook de Koreaanse eetgewoonten, inktvis op de barbecue? Met als delicatesse de langste poot!

The Lookout

Begon de film zonder enige clue waar het over zou moeten gaan. Totdat ik Jeff Daniels zag, als, eh, blinde. Oh ja, dit is het bankoverval-drama waar o.a. de VPRO-gids enthousiast over was. Op dat moment is van het overvallen van een bank nog lang geen sprake. En echt naturel komen we daar ook nooit. (Niet dat het niet plaatsvindt) Probleem zit eigenlijk al in 't begin. Een jongen veroorzaakt een ongeluk als hij met open dak cruisend (zonder lichten) een ongeluk veroorzaakt. Die sterrenhemel ziet er magisch uit, maar wordt na vijf seconden al weggedraaid. De film neemt niet genoeg tijd. Nergens eigenlijk. En die jongen uit Brick (Joseph Gordon-Levitt) lijkt ook ineens meer een soort tweede Keanu Reeves.

Copying Beethoven

Een zwakke Amadeus las ik ergens en dat klopt wel. Inclusief zo'n (altijd leuke) scène waarin de componist op bed een compositie dicteert, terwijl we het geschrevene ondertussen te horen krijgen. Da's een aardig stukkie Beethoven, maar daarvoor draait de film vooral om die vre-se-lijke progrock/bombast-symfonie (nummer negen) waar Queen zich nog voor zou schamen. Gênant slecht. Maar ok, daar hoeft de film verder niet echt onder te lijden. Ed Harris als Beethoven is wel erg geslaagd namelijk. Maar waarom dan een "moon"-grap? (As in the metal-way, met blote billen) Hoe komen ze erop!?

Jesus Camp

Niet zozeer schokkend, maar vooral verbazingwekkend. Die moddervette camp-begeleidster annex predikante is zo doorgedraaid dat ze alles kritiekpunten van de docu-makers omarmd en in haar voordeel keert. De religiekids in trance? Mooi toch! Het pijnlijkste is denk ik het hele homeschool-gebeuren. Dat lijkt me eigenlijk nog gevaarlijker dan zo'n kampeerkamp. Al zijn al die huilsessies nou ook niet echt goed voor een kind: Schuld! Schuld! Boete! Boete! Voor je 't week gaan ze ook zo'n zelfgesel-optocht houden.

Irina Palm

Waar had ik die Marianne Faitful nou recent eerder gezien?! Technisch gezien bleek 't Paris Je T'Aime te wezen, maar dat was niet waar ik naar zocht.. Nee, ze lijkt hier sprekend op John Travolta in die musical, naam was ik alweer kwijt. Tsja. Irina Palm is verder een mooi voorbeeld dat je werkelijk over alles een film over kan maken. Dus ook over gloryholes, waar Faithful een handig talent voor blijkt te hebben.. Verder is het eigenlijk heel erg zo'n waargebeurd tv-film verhaaltje, met vrij matige acteerprestaties, met name van de zoon van de oma. Wel geinig is de immer gameboy-spelende sexclubeigenaar. Oh enneh Ghinzu is een leuk Waals bandje, maar hier gaat hun eindeloos herhaalde themaatje erg op de zenuwen werken.

Shadows and Fog

Woody in zwart-wit is altijd goed, zie bijvoorbeeld Stardust Memories en Broadway Danny Rose. Dit is een zoveelste Bergman-ode, dankzij het belang van een rondreizende troep circusartiesten. (Welke Bergman film is dat nou ook alweer?) Shadows and Fog brengt een ongelofelijke topcast met zich mee, o.a. Jodie Foster, John Cusack en John Malkovich.. Die allemaal wel raad weten met 't verhaaltje waarin een dorpje in een ongedefinieerde tijd (before television in elk geval) in de ban is van een moordenaar. Woody belandt in een mob (zonder te weten wat te doen) en ondertussen komt ie Mia Farrow tegen. Het is wel een film waarin je weer merkt dat als Woody net even wat beter kon acteren het eigenlijk nog genialer zou zijn. Zijn personage heeft geen diepte vergeleken met de rest. Ook is het jammer (spoiler!) dat hij niet eens zelf de moordenaar blijkt te zijn, waar hij wel van beschuldigd wordt. Maar verder weer een hele hoop geniale wisecracks. "May all your ups and downs be in bed." Wijsheid van een van de hoeren, het bordeel is een van de centrale locaties.

Cashback

Onderhoudend, maar totaal onevenwichtig. Cashback is drie dingen tegelijk. 1)Een soort sexploitation onder het mom van kunst, wat samen hangt met 2)Een fantasy, waarin een jonge student de tijd stil kan zitten en daar dubieuze dingen meedoet (als ware het een plot van een soft-porno-film) 3)Een melige komedie op zijn Clerks. Want hij gaat dus in een supermarkt werken, nadat hij gebroken heeft met zijn vriendin en ie in een staat van insomnia raakt. Het derde aspect is verreweg het leukst met knotsgekke winkelbedienden en "the Boss".

Dreamgirls

Soort oorlogsfilm. Ongewild toch kippenvel. Is 't de kracht van de muziek? Of de juiste Hollywood-(senti)mentaliteit? De muziek is trouwens - oh ironie - geschreven door een blanke. En dat terwijl de film gaat over een fictieve versie van Motown, en hoe black people eindelijk ook hits scoren. Daarvoor moet wel de zangeres met de "zwartste" stem, Effi White(!), terzijde worden geschoven, voor een onherkenbare Beyoncé . Da's een geweldig mooie pijnlijke scène. Wel grappig trouwens dat die Effi White dan weer klinkt als Joss Stone.. Bon. De personages zijn verder toch wat oppervlakkig, er zijn teveel slappe musical-liedjes, maar toch, als geheel is het best aardig vermaak, over de machinaties in de muziekwereld.

Paris Je T'Aime

Films vol korte filmpjes. Werkt het wel eens wél? Hmm. Night on Earth misschien, maar dat was van één regisseur. Bovendien waren dat vrij lange filmpjes. Parijs heeft veertien arrondissementen en dus krijgen we ook veertien vluchtige filmpjes in twee uur. De meeste zijn bedroevend matig. Een simpel ideetje en het is weer om. Andere kunnen er mee door. De tragische tweede ontmoeting van een schoonmaker en een ambulance-medewerkster, door Oliver Schmitz. De (homoseksuele?) ontdekking van een soulmate (Gus van Sant) en.. eigenlijk de enige écht goeie: de reis van een dikke Amerikaanse postbeambte, die een Franse cursus heeft gevolgd en in voice-over praat als een spraaksynthesizer. Geregisseerd door Alexander Payne. Het is niet voor niets het laatste filmpje, zodat we toch nog met de juiste gemoedstoestand naar huis gaan. Maar verder drong maar een woord zich aan me op: schnabbelen. Dat moet het toch zijn? Waarom dan anders al die beroemde regisseurs en acteurs.. Voor de lol?

The Fountain

Tsja Aronofsky. Hij zet altijd hoog in, wat te prijzen valt. Nergens ging ie echter zo hard op zijn bek als hier. Al moet gezegd dat ik zoveel negatief gezoem hierover gehoord had dat het ergens nog wel meeviel. Toch is The Fountain in wezen een soort Da Vinci Code of een Umberto Eco-werkje, maar dan met het uiterlijk van een parfum-reclame of Buddha-bar album. Bij vlagen een beklemmende liefdesgeschiedenis, maar eigenlijk redelijk voorspelbaar een simplistisch symbolisch. Wel een tip voor mensen die denken dat het eind van de Maya-kalender ook het einde der tijden zal zijn, was dat niet in 2012, jep.

Unser Täglich Brot

Science fiction is upon us! Wow. Wat een fabrieken, wat een machinaties. Het is jammer voor al die beesten maar ik vond het toch ergens ook wel indrukwekkend. Een eindeloze reeks glimmende velloze varkenslijfjes die perfect open worden gesneden. Wel typisch dat het knippen van de varkenspootjes dan wel weer handmatig moet gebeuren. En hoe Freudiaans droom je dan.. Als je elke dag varkenspootjes knipt. Au. Ook mooi is het inkijkje in het leven van twee zoutmijnwerkers, waarvan de ene praat en de ander knikt. Tien (?) kilometer onder de grond, op je tractor een boterhammetje eten is ook wel speciaal. Fraaie film, leerzaam als Klokhuis bijna. Nog eentje dan: een machine die superhard aan een olijfboom schudt.

Italianetz

Weeshuizen. Zouden die nog bestaan in Nederland? Ze zullen de kinderen tegenwoordig wel heel snel in pleeggezinnen proppen, I guess. Nu is Rusland waarschijnlijk een van de ultieme weeshuis-landen. Wagonladingen vol sneeuw voor die Dickiaanse touch. En natuurlijk bittere armoede. Italianetz (De Italiaan) is een lekker sentimenteel werkje, waarin een zesjarig jongetje op zoek gaat naar zijn moeder. Hij weet niet of ze nog leeft, maar hij weet wel dat hij ze nu zal moeten vinden, want ander komt een Italiaans koppel hem halen. Het oude vertrouwde weeshuis verlaten is niet makkelijk. Zowel technisch als emotioneel. Hoe dan ook.. Een film vol (ruw) kameraadschap en mooie plaatjes van het Russische openbaar vervoer.

Swordfish

Tsja. Hugh Jackman wordt gepijpt met een pistool tegen zijn kop, terwijl hij een schijnbaar ongelofelijk ingewikkelde hack uitvoert. Wat typen hackers toch altijd snel in de films, terwijl een verkeerd geplaatste " al de meest simpele html opfuckt. Ook afgezien van zo'n minor detail is dit een tenenkrommend slechte film, met een ongelofelijk dubieuze moraal. Dijsselbloem (Pvda) zal om te beginnen al niet blij zijn met die typische vermenging van seks/mooie mensen met geweld. En daar komt nog bij dat niet de terroristen slecht zijn, dat zijn een soort Guevara's. Nee, de echte varkens zijn de politici, die sigaren roken. Let op: goede mensen drinken Heineken of Smirnoff.

Blood Diamond

Ik geloof best dat het waar is, maar al die Westerse film die zich in Afrika afspelen draaien altijd maar om hoe de blanken alles verknald hebben en nu nog steeds als vampiers het continent leegzuigen. Is het niet de exploitatie van absurd dure aids-medicijnen dan zijn het wel, nou ja, blood diamonds dus. Zucht, eikels zijn "wij" ook. Maar goed, DiCaprio is hier ook een eikel: een racistische opportunistische smokkelaar, die als een ware actieheld rondsjeest. Hij is klaarblijkelijk toch prima in staat te overleven in Afrika. (Wit of niet) De man roept bijzonder weinig sympathie op, wat het sentimentele einde de mist in doet gaan. En zijn love interest, een journaliste, praat ook in vermoeiende Amnesty-oneliners. Wat zoekt ze dan bij hem?

Congorama

Een tripje naar de cultvideotheek leverde dit op. Geen slechte keuze. Uiterst wonderlijke Belgisch-Canadese film waarvan je denkt: maakte iemand maar zoiets in Nederland. Congorama is een slim (en mooi) gespiegeld verhaal over hoe twee levens elkaar bij toeval (?) kruisen, maar die levens hebben veel meer gemeen dan ze denken. Het werkelijke verhaal van de film is eigenlijk nog vrij beperkt en al helemaal lastig na te vertellen. Verre familieleden, gewiekste/mislukte uitvinders en ontdekken dat je wortels elders liggen zijn de ingrediënten. Maar uiteindelijk gaat het om de bijzondere sfeer en als die u niet pakt is de aanwezigheid van die dikke acteur uit Le Fils wat mij betreft nog altijd een garantie voor kijkplezier.

Infamous

Tsja, heb het gevoel dat deze film eigenlijk op alle afzonderlijke punten wint van Capote, maar als totaal toch net niet. Mijn gok is dat dat komt omdat Capote het "In Cold Blood" moord-gedeelte wat lekkerder/uitgebreider behandelt. En dan bedoel ik echt de werkelijke moorden. Hm, nu twijfel ik er alweer aan die theorie. De kwaliteiten van Infamous liggen in elk geval in Capote himself (Toby Jones is hier vele malen leuker dan Hoffman) en ook bij Sandra Bullock als Harper Lee, de schrijfster van Kill a Mockingbird. Typisch eigenlijk dat beide (bevriende) auteurs na het grote succes nooit meer echt iets publiceerden. Ook dat wordt door Infamous wat betreft Truman Capote veel beter verbeeldt. Jammer alleen van die docu-talking heads, maar dat had werkelijk iedereen al opgemerkt. Nogmaals, als je Capote met plezier gezien hebt, verdient ook deze je aandacht.

Rescue Dawn

Wat krijgen we nou. Een Vietnam-oorlogsfilm van Werner Herzog? Oh nee toch niet echt, na één knullige vechtscène stort de piloot (John McCain?) al neer en krijgen we jungle-paranoia. Naturellement, da's meer in Herzogs straatje. De piloot belandt in een kampje, waar ie zeer irritant de held uit begint te hangen. En ach, een gevangenis in een film betekent een ontsnapping. Daarvóór is het leuker, met uitgemergelde doorgedraaide gevangenen en kungfu fightende bewakers.

Hairspray

Christophen Walken verdient (hiervoor/nog) een Oscar! Wat een droogkloot. Maar goed, Travolta zal 'm wel krijgen. Die dingen krijg je nou eenmaal als je als man (oeh gewaagd) een vrouw speelt. En nog een vette ook. Het mooiste aan musicals zijn altijd de eerste vijf kippenvel-minuten. Welcome to my wooooooooorld. (In dit geval Good morning Baltimore!) Daarna kan ik er al snel niet goed meer tegen. Hairspray is helaas onwaarschijnlijk politiek correct, ondanks wat "gewaagde" grapjes. Ook zitten er (vreemd eigenlijk voor een musical) wat teveel liedjes in. Ze halen in de tweede helft de snelheid eruit.

Sleeper

Woody's enige echte genre-film, een western heeft ie nooit gedaan dacht ik. Science-fiction dus wel. Ik vind de jonge Woody (als acteur en mannetje) eigenlijk irritanter, weet niet wanneer dat omslaat. Misschien tijdens Annie Hall. Komt vast door al die seksgrappen. Over de jongen Diane Keaton niks dan goeds overigens, om in de trant van Woody te blijven: hubba hubba. Sleeper is zeer onderhoudend, al gaat ie in het midden even te snel. De film probeert duidelijk een ode te zijn aan allerlei oude slapstick-films en heeft genoeg leuke grappen o.a. met reuzegroenten en kippen, waardoor 't van zijn eerste vijf films de beste is.

A Mighty Heart

Absurditeiten. De pleuris scheen vooral hierover te zijn uitgebroken omdat Angelina Jolie een blanke is en de vrouw die ze speelt een, euh, "zwarte". 1) Wist niet dat Jolie een volbloed blanke is, dacht altijd dat ze Caribisch was ofzo. 2) Foto's van de echte Pearl bekijkend lijkt ze niet alleen precies, sinds wanneer moet een Cubaans/Nederlandse Franse eigenlijk door de black community van Amerika worden geadopteerd? Nou ja, irrelevant allemaal. Film is redelijk, al zeg ik wat ik altijd zeg: ik zie liever fictie. Desnoods fictie met een ware oorlog (of whatever) als achtergrond. Maar dit is de verbeelding van een recente gebeurtenis. Hoeft voor mij niet. Winterbottom focust dus niet op de ontvoerde, maar de zoektocht van echtgenote en de andere achterblijvers, die meteen rigoureus te werk gaan met schema's en etc. Mijn oneindige respect daarvoor, volgens mij zou ik meteen alle hoop verliezen.

Still Life

De opening met de goocheltruc deed mij denken aan het begin van Death in Venice. Een ietwat verdwaasde man. Een boot. En dan een clown/goochelaar. Wat zei die trieste clown in Venice ook alweer? Our compliments to your pretty little sweetheart. Hoe dan ook.. Still Life is inderdaad mooi, ik verwachtte dankzij wat krantenrecensies een soort technocratische film over de bouw van een dam. Maar het is toch een echte, geslaagde arthouse-dwaaltocht van eenzame zielen. Vond het middenstuk, waar de film switcht van een oude man, naar een (behoorlijk) Westerse vrouw wat minder, maar 't zal vast wel een diepere tegenbetekenis hebben. Een ongrijpbare fragmentarische film, met mooie muziek (er wordt veel gezongen) en een hele hoop zeer fraaie shots.

Crónica de una Fuga

En van dit regime zit dus bij elke feestelijke koninklijke gelegenheid een afgevaardigde aan tafel! Gezellig. Pijnlijke film. Videla's handlangers halen wat mannen van de straat, die (soms totaal willekeurig) door andere mannen zijn verklikt. Ze worden verzameld in een huis waar het martelen begint. Qua bruintinten lijkt 't de videoclip van Prodigy's Breathe wel. Behoorlijk indrukwekkend. Spoiler! Met name de voorspelbare ontsnapping, (gevangenis hè) als de mannen, poedelnaakt, als vier gollems over de weg kruipen.

Ratatouille

Er zijn geen films waar de pers zo massaal enthousiast over wordt als computeranimatiefilms. Zie de Toy Story-scores op een site als Metacritic. Ik word er altijd wat nukkig van. Misschien heb ik moeite het zesjarige kind in me wakker te maken. Ratatouille ziet er inderdaad verbluffend uit, al blijf ik "geschilderde" animatie à la de Japanse stijl artistieker en betoverender vinden. En verder.. Degelijk Disney-werk, maar dan door Pixar. Had wel het idee dat één van de twee slechteriken, de culinaire criticus Ego, wel heel snel omslaat tegen het einde. Maar ok.. De film draait om een rat die een mens op een heel speciale manier weet te besturen, dus dan moet je niet over onwaarschijnlijkheden zeuren.

Derecho de Familia

Hele aardige film.. Heeft vele slechte kanten, maar laat toch een positief gevoel achter. De film begint met een pakket voice-over en lijkt maar niet op gang te komen. De voice-over wil niet echt verdwijnen, maar went wel. Het is de stem van een Argentijns-Joodse advocaat/docent, liefhebber van stropdassen en jonge studentes, die in de tijd dat hij wegens omstandigheden niet naar kantoor kan, peinst over zijn vader.. En zijn eigen leven. De lethargie werd elders vergeleken met Garden State. Zit wel wat in, al heeft deze man wel vrouw en kind, dus een wat latere levensfase.

Adam's Apples

Op het bijbehorende IMDB-forum kloppen de Denen zich massaal op de borst. Oh wat hebben ze een geniale zwarte humor, die anderen niet begrijpen. Jaja.. echt briljant hoor. Nah. Adam de neo-nazi, komt als vervangende gevangenisstraf in een soort van klooster terecht, waar ook een Paki-terrorist en een dikke kleptomaan zitten opgescheept met een totaal doorgedraaide priester. (Die werkelijk álles positief opvat) Echt goede grappen zijn schaars, (of ik had Deens moeten zijn) en het geweld is bij vlagen te cru. Wel leuk is de running gag met een nummer van Take That op een cassette-bandje.

Alice

Nou soms lijken "dvd-rips" net films die je van de tv opneemt.. En daarmee bedoel ik: er gaat altijd wel wat mis. Dan is het beeld weer niet goed, dan 't geluid.. En deze keer miste ik rond anderhalf uur in de film een stuk of vijf minuten, waarna de laatste minuten er wel weer beeld en geluid was. Jaja, weet waar u aan begint. Niks aan gemist verder, want absoluut een van de minste Woody's. De man houdt wel erg veel van hypnoses en toveren enzo. Hier draait het om Mia Farrow als Alice, een full-time shopper, dankzij haar rijke man. Ze belandt in een soort mid-life crisis. Daar weet een Chinese kruidendokter met de meest bijzondere 'erbs wel iets op. (Visioenen van de kwaaie Chinees in Breakfast at Tiffany's) Een hoop fantasy-elementen, maar als komedie gewoon niet grappig.

Interview

Origineel van Theo van Gogh nooit gezien. Buscemi's versie begint wel sterk, een broederlijk onderonsje, een journalist in 't slop en een verwaande actrice. Weet je wat, deze film is zo bekend dat ik maar geen samenvatting ga geven. Maar goed, ergens halverwege (misschien wel eerder) zakt de film in.. De gedragingen van de twee personages zijn.. Tsja.. Ik weet 't niet. Te vreemd. Verwarring. Wat ik wel weet is dat het einde voorspelbaar is. Al dacht ik daarvoor nog dat de soapie dwangmatig loog. Het is dus (spoiler!) eerder een wraak-oefening. Maar waarom dan?!? Zoveel heeft die journalist nou ook niet verkeerd gedaan.

Venus

Ach, best charmant. Als een soort tv-film, van BBC-niveau, dat wel. Oude acteur (Peter O'Toole) vat liefde op voor 't nichtje van een vriend. Een archetypisch Brits meisje. Vond de chemie 't merendeel van de film nou niet bijzonder groot. Vooral van de kant van 't meisje.. Wat wil ze nou eigenlijk met die man? Misschien gebruikt ze 'm gewoon een beetje. Natuurlijk tegen het onvermijdelijke einde wel wat genegenheid. (Zowel van haar, als van de kijker) Terzijde: op een bepaald moment kijken de twee in een museum naar zo'n beroemd Venus-schilderij. En wat zie ik daar? Er is een reclame overheen geplakt voor een of andere online graffiti/hack-vereniging.. Moderne tijden. Eigen schuld, dikke bult. Gelukkig is het "Uma Thurman in een levend schilderij"-einde wel heel gebleven, zie daarvoor ook Gilliams versie van Baron Munchausen.

Knallhart

Begint zwak. Het jonge hoofdpersonage en zijn moeder worden uit hun villa gekickt en verhuizen naar een of andere achterbuurt. De ruzies zijn matig geacteerd en de jongen belandt binnen no-time in de criminaliteit. Lijkt dan de Berlijnse versie van de Tasjesdief te worden, met pestkopjes (allemaal allochtonen) die hem afpersen.. Maar zie, hij wordt gered door een stelletje Khalid Sinouh-achtige grotere criminele vissen, die een drugsrunnertje van 'm maken. Op dat moment komt ook de soundtrack goed op gang met liedjes van Beck en Eels. Weet alleen niet wat van het einde te denken. Of dat nou goed is te noemen voor de jongen? (Niet dat dat per se moet..) Naast de "Khalid Sinouhs" zijn er, in wat spannende sfeerscènes, nog een paar geweldige slechteriken aanwezig, waaronder een hele creepy gozer met een waterpijp.

Azuloscurocasinegro

Heel die titel uit 't hoofd getypt.. Hard geoefend! Jee, soms lijkt het of elke Spaanse film een luchtige sekskomedie is. Ze doen er best naturel over, wie weet zijn ze in Spanje wel toleranter dan hier. Maar 't zal wel een wensbeeld van de films zijn. Azul (..) bevat een grappige driehoeksverhouding en wat homoseksuele zijplotjes, allemaal onderhoudend.De film faalt helaas in het feel good-aspect. Weet niet of dat het doel was, lijkt me wel eigenlijk. Wat meer liefde tussen de personages, wat meer suikerspin-nepheid, had geholpen.

Curse of the Golden Flower

Verrassend goed. Veel beter dan Zhang's Hero, die is vast zo geliefd dankzij de ingewikkelde constructie. Van mij mag deze in IMDB's top 250 en Hero eruit. Curse begint met een uur lang Shakespeariaans drama, vol kleurenpracht. Laat het maar aan de Chinezen over om dat soort gigantische decors, mensenmassa's e.d. uit de grond te stampen. De opening van de Spelen in Beijing 2008 zal ook wel geniaal worden, voor wie van dat soort massa-gedoe houdt. Guess what, Zhang gaat ook daarover. Maar goed, het tweede uur van Curse is keiharde en spectaculaire actie, waar Jackson's Lord of the Rings nog een puntje aan kan zuigen. Uiteindelijk is de moraal natuurlijk: de sterkte (= zittende macht) overwint alles. Lekker fout, maar eigenlijk eerlijker dan de Amerikaanse fascinatie voor de underdog.

Ex Drummer

Kamagurka meets Tarantino of Hans Teeuwen meets Smack My Bitch Up. Het is wel even lachen. Zoals het achterstevoren begin. Daarna blijft het onduidelijk of deze ellende inderdaad grappig moet zijn of misschien toch een drama. Ik denk 't eerste, maar voor mijn tere oortjes is het allemaal wat te hard. Bovendien was ik zo slim om het ding zonder ondertiteling te kijken, zodat ik waanzinnig geconcentreerd moest zijn om nog vijftig procent van de tekst te "verstaon". Ik kreeg in elk geval niet de neiging eens een boek van Brusselmans te lezen.

Radio Days

Ik had er iets meer van verwacht. Woody die aan 't reminiscen slaat over de goeie ouwe tijden der radio. Nou dat is 't dus en meer ook niet. Hij vertelt anekdotes, bijna documentair, al zijn ze natuurlijk wel dik aangedikt en leuk verbeeld met z'n vaste schare acteurs. Maar, eigenlijk wel logisch, een vloeiend verhaal wordt het niet. Toch best charmant en het slot (oud en nieuw van '43 of '44) verbeeldt goed die vreselijke melancholie van zo'n feestdag. Wat mij betreft..

Catch a Fire

Dit is zo'n film die zijn goeie recensies gedeeltelijk aan het onderwerp heeft te danken. Zuid-Afrika, ANC's anti-apartheidstrijd... Altijd goed. (voor een gevoel van schaamte) Die rare Afrikaners. De acteurs mogen er zijn. Derek Luke als langzaam radicaliserende (zwarte) Afrikaan en Tim Robinson als de bestrijder van "terroristen en communisten" = zwarten. Alleen jammer van het script, het stipt fragmentarisch allerlei momenten aan, terwijl er ook met een betere spanningsboog wel een twee uur durend eposje in had gezeten. Nu vliegen we erdoorheen en emotioneerde het me nauwelijks.

The Good German

Moest woensdagavond al mijn hersencellen laten kraken voordat ik me kon herinneren welke film ik maandag zag.. Zegt wel wat. Deze dus. The Good German probeert een ode te zijn op die jaren '30/'40 film noirs, maar er wordt wel volop in gescholden. Dat vind ik dan al meteen jammer. Het is ook spijtig dat het dubieuze personage van Toby Maguire snel van toneel verdwijnt, vond ik eigenlijk de het meest interessante personage, zeker als je 'm vergelijkt met de hoofdfiguur, gespeeld door Clooney. Maar goed, mooie plaatjes, veel Casablanca-shots en verder niets. Teveel voice-over en een irritant verhaal, kwam er nauwelijks achter waarom die Duitser nou zo goed was..

Anche Libero Va Bene

De Engelse titel, Along the Ridge, is eigenlijk passender. Een simpele metafoor over het leven van een Zozo-achtig jongetje. De Italiaanse titel komt me een stuk trivialer voor. Maar goed, deze film speelt zich dus af in de laars, waar opnieuw een wat loner-achtig jongetje probeert zijn leventje op de rails te houden. Zijn ma is voor de zoveelste keer vertrokken, maar het eerste half uur lijdt het gezin (ook nog met zus) daar niet onder. De charmante rommeligheid is zeer goed getroffen. Daarna moet er natuurlijk melting pot van grote en kleine conflicten en frustraties. Als de muziek wat beter was geweest hadden we hier de Europese The Squid and the Whale gehad. En dat is een vet stempel van goedkeuring.

Inland Empire

De echte liefhebber kan beter de uitgebreide (enthousiast analyserende) beschouwing lezen op Vido Liber's weblog. Ik keek deze film net na ik een onnavolgbaar literair boek van Sybren Polet uit had. Iets met virtuele gedroomde steden. Daar past Inland Empire goed bij. David Lynch doet al even ingewikkeld. Het gebodene is zo far out, dat Lynch de film waarschijnlijk tijdens een transcendentale meditatie heeft geschreven en daarna het script uit het raam heeft gegooid, waarna hij naar beneden rende en de dwarrelende papiertjes heeft op staan vangen. Of, zoals een andere criticus het simpeler zei: na het eerste half uur valt de film in teveel konijnenholen tegelijk. Moet wel eens het album Pastel Blues van Nina Simone checken trouwens.

Offside

Op zijn minst een interessante film. Het is al surrealistisch dat er landen zijn waar vrouwen niet in een voetbalstadion mogen komen, maar het idee dat op 70.000 toeschouwers misschien wel 100 (of meer?) vrouwen in vermomming naar binnen proberen te gaan, is een bijzonder (en) fijn filmgegeven. Kennelijk houden ze ondanks alles toch nog van Iran, het land wat ze, een hele hoop gedonder riskerend, aan willen moedigen. De politie vist er een paar uit en zet ze vast. Althans, ze moeten op een parkeerplaats tussen wat hekjes staan. De soldaten annex bewakers zijn boerenjongens die het allemaal maar onzin vinden. Voor voetbal interesseren ze zich ook lang niet allemaal. Als film is het verder niet eens zo heel geslaagd, het acteren is niet al te best. Zouden we 'ns allemaal amateurs kunnen zijn, maar mag je daar al teveel van eisen, wie weet is 't al dapper dat ze meedoen. Eerlijk gezegd vond ik de meeste van die meisjes/vrouwen helemaal niet zo sympathiek overkomen! Ik zal wel een eikel zijn. Niet dat mijn sympathie bij de fundi's ligt. Het einde is een ander probleem: geforceerd goed. Ineens zijn de soldaten niet meer zenuwachtig voor de baas en SPOILER laten ze ze maar vrij!?

Zozo

Begint als een indrukwekkende oorlogsfilm. Een jongetje in Beirut die op het punt staat met zijn familie naar Zweden te vluchten, maar dan beginnen de bombardementen al en ja.. Een hoop ellende. Hij sluit (ah da's eigenlijk net iets daarvoor nog) vriendschap met een kip (!) en een vroegwijs meisje met een foute vader. Allemaal behoorlijk ingrijpend en eigenlijk te eng voor 'n echte jeugdfilm. Het tweede gedeelte is ie in Zweden belandt, waar de film alsnog in een VPRO-jeugdserie verandert, met door pestkoppen uitgelokte ruzies op het schoolplein en meer van dat soort klein leed. Niet onaardig, maar, ergens cru, de film heeft toch echt te vroeg gepiekt met dat eerste pikzwarte half uur in Libanon.

Celebrity

Komt zelden voor, maar ik denk dat 't einde niet op mijn illegale rip stond. (Hoi Brein!) Nou ja, misschien miste ik maar een seconde of dertig.. Het hoofdpersonage was in de bioscoop belandt en keek naar de film die in 't begin werd opgenomen. Een mooi cirkeltje dus. Celebrity is net als Stardust Memories een licht-cynische kijk op sterrendom, maar Stardust is een stuk persoonlijker. Celebrity's held is Kenneth Branagh, die hier afwisselend op Matthijs van Nieuwkerk en Reinout Oerlemans lijkt. Hij beleeft allerlei avonturen, maar belandt (na een scheiding) van de regen in de drop. Bij vlagen grappig, al zijn er wel wat teveel personages, soms verwarrend. Maar ik neem terug dat Charlize Theron (zie Curse of The Jade Scorpion) niet zo bijzonder is, hier steelt ze als model toch echt de show. Moet ik tot slot niet vergeten op te merken dat Leonardo di Caprio een alleraardigste bijrol heeft. (Maar diens googlende bakvissen-gloriejaren zijn ook wel voorbij, me dunkt)

Transylvania

Net even een Oost-Europese film teveel kennelijk. Deze was saai en ergerlijk, onder meer te wijten aan de irritante en hysterische Asia Argento. Zij speelt een zwangere vrouw die met een vriendin naar Zevenburgen (dank u Wikipedia) reist, om daar haar verdwenen liefje op te sporen. Die ze heel snel vindt en dus gaat de film niet over die zoektocht. De vrouw draait door (de reden mag u raden) en belandt in de oude Mercedes (met Nederlandse nummerplaat!) van een oplichter annex handelaar. Ze reizen door het land, wat qua landschap en figuren wel boeiend is, zeker op 't laatst nog wel wat aardige momenten. Maar, als geheel is de film vooral saai.

12:08, East of Bucharest

Erg grappig! Misschien wel de Roemeense Goodbye Lenin, alleen dan zeer low-budget. Film begint nog een beetje arthouserig met wat (op het oog) eenzame mensen. Maar maakt dan een wending richting uiterst geslaagde komedie vol zelfspot. Een zeer pretentieuze lokale tv-presentator houdt een soort "Stand.Ro" over de welbekende revolutie. Hij nodigt wat vage bekenden uit (het stadje is zo klein, iedereen kent iedereen) en dan maar lullen. Wannabe-helden en andere hilarische droevigheden. En dan is er nog de enige allochtoon van het dorp, een Chinese winkelier, die de lokale rotjeugd van rotjes voorziet, en die door iedereen racistisch wordt bejegend. Maar diep van binnen zijn ze toch allemaal lief..

Notes on a Scandal

Mwah, niet al te best eentweetje tussen Judi Dench en Cate Blanchett. Allebei lerares op een school, eerste is eenzaam, met een dagboek waar een goede dag een gouden sterretje krijgt, tweede zit in een (wat vroege) midlife crisis. Dench ruikt haar kans als ze Blanchett betrapt op een affairetje. (Middelbare school, do the math yourself) En de oude dame begint haar onzekere collega te manipuleren. Door de hysterische muziek van Philip Glass lijkt het af en toe wel psychologische horror, zonder dat het eng wordt.

Kicks

Aargh! Het enige amusante aan deze film is dat er een regisseur in voorkomt, die schijnbaar gebaseerd is op de echte regisseur. Ook een man uit de reclame.. En kennelijk heeft ook hij naar krantenknipsels getuurd en die allemaal op een hoop gegooid voor deze mislukte mozaïekfilm. Jammer dat hij én niet de vinger aan de pols heeft bij de Marokkaanse subcultuur (dunkt mij, waar zijn eigenlijk de hoofddoekjes?) én ook niet bij de "autochtonen". Inderdaad, velen zullen nauwelijks een Turk of Marokkaan kennen, maar als ze er een tegenkomen doen ze volgens mij best normaal. Oftewel, je zit te kijken naar een eindeloze reeks karikatuurtjes.

The Good Shepherd

Een hele zzzzit. Matt Damon betrokken bij de oprichting van de CIA. En als Bonesman: ALL HERE! Punt is dat hij de hele film zo glazig neutraal kijkt dat hij nauwelijks iets uit overtuiging lijkt te doen. Hij belandt overal maar in, zonder dat 't 'm lijkt te interesseren. En het plot gooit drie uur lang overal rookgordijnen omheen terwijl het mysterie (rond een casssette-opname) waar de film om draait maar twee mogelijke oplossingen kent.. En de eerste optie valt al snel af. Is het sowieso eigenlijk wel slim van de CIA om vader én zoon in dienst te nemen? Lijkt me allerlei gewetens-conflicten opleveren. Al weet het koele hoofdpersonage daar op zijn DDR's wel raad mee.

Bamako

De kracht van woorden. In een Malinese achtertuin wordt een proces gehouden tegen het IMF en allerlei andere organisaties die Afrika kapot (zouden) maken. Een surrealistisch rechtbankdrama dus, dat zeer zeker fascineert. Er zitten ook nog wel wat zijplotjes omheen (aan het einde wordt Afrika nog metaforisch ten grave gedragen ofzo) maar eerlijk gezegd vielen die in het niet bij de advocaten die elkaar vliegen afvangen in dit filosofische woordensteekspel.

What's Up, Tiger Lily?

Nog altijd geen Badly Dubbed Porn gezien, die serie op Comedy Central. Woody doet hier iets vergelijkbaars. (Zou hij de eerste zijn geweest?) Hij heeft bij een Japanse b-film wat flauwe dialogen geschreven over eiersalades. Is het eerste half uurtje wel leuk.. Opvallend in het hele oeuvre van Woody is het ontbreken van naakt, welnu, dichterbij dan hier komt hij niet met een eindeloze reeks Japanse schonen. Wat het opeens logisch maakt dat hij later met zijn Koreaanse adoptiekind trouwde.