Grace Kelly Blues

Hamlet Goes Business

2011-08-31T20:26:00.009+02:00

Van mij had dat lelijke "Goes Business" er niet bij gehoeven, hoewel dat precies is wat Aki Kaurismaki heeft veranderd. Hamlet is hier erfgenaam van een schimmig (noirig!) industrieel Fins concern, dat haar hoop overigens op badeendjes heeft gevestigd... Kaurismaki heeft zich ondanks de modernisering goed aan de duistere, manische sfeer van Shakespeare's tragedie gehouden, althans voor mijn gevoel, zo tekstvast ben ik in dezen niet. Het eindresultaat is niet zo enerverend als die Richard III-film in fascistisch Engeland, en logischerwijs ook niet zo grappig als Rosencrantz & Guildenstern, maar heeft verder wel gewoon de lekker droge stijl die we van de Finse Jarmusch kennen. Dus inclusief al dan niet oneigenlijk gebruik van jukeboxen en fifties-muziek. De altijd zo lieve Kati Outinen (Ophelia) en haar mannen met sigaren, snorren en matjes (Johan Derksen zou er zo bij passen) zijn er ook weer allemaal bij. De stijlvolle zwart-wit cinematografie is wél verrassend anders, en verbluffend goed, wellicht het beste in 's mans hele oeuvre. Let bijvoorbeeld op een korte scène in dutch angle, waarin de broer van Ophelia door Hamlet wordt beledigd, en depressief én woedend de gang op struikelt. Klassieke muziek buldert en dan... haalt hij een elektrisch scheer-apparaat tevoorschijn! (Zonder bloederige gevolgen.) Een van de leukste gebbetjes, al is de 'par avion'-envelop (voor een persoonlijk gebrachte liefdesbrief) ook subtiel. De twists en vergiftigingen volgen elkaar echter al snel, en in toenemend tempo op. Uiteindelijk blijft het kleinste stelletje bijrollen over. (Zo Shakespeare!) Dat is gelukkig wel het allerleukste dienstmeisje. (Met haar vriendje, een ongeïnteresseerde chauffeur.)

The Dark Corner

2011-08-31T11:57:00.004+02:00

Even een klein momentje voor William Bendix, zo'n kerel die in de oude studio-tijd altijd maar schlemielige 'muscle guys' speelde. (Denk maar aan zijn geweldige rol in The Glass Key.) In huidige tijden zou een independent hem vast een keer een hoofdrol geven, maar ik denk niet dat zoiets destijds gebeurde. Alhoewel, Clifton Webb mocht dat hier wel, en hij is ook niet echt moeders mooiste, en vaak de slechterik. (In Laura bijvoorbeeld.) Webb pingpongt hier in one-liners met Lucille Ball, die in typische noir-traditie is getooid met een merkwaardige krullenkrans. (Is het een pruik?) Ze weet als secretaresse grappig maar kordaat van wanten; en is ergens toch een heel andere vrouw dan normaal in noir. Let op hoe ze na een gewaagde conversatie over Tahitiaanse rokjes 'puh-lease' zegt. Die running gag ontstaat na een bezoekje aan de penny arcade, waar men voor een nickel gewaagde filmpjes kan zien. 'Haven't they got any for women', moppert Lucille. The Dark Corner deed me in die lichtere passages aan Truffauts noir-ode Vivement Dimanche denken, al verhardt de film gaandeweg, het laatste half uur is zelfs action-packed. Clifton Webb speelt een private dick (wat anders!) die een nieuw kantoortje betrekt. De coppers komen al snel neuzen ('What are you doing? My income tax.') Niet zo vreemd, want helemaal zuiver op de graat lijkt onze man niet. En dat weten ook de grafters en shysters out of the past, waaronder een Thomas Berge-achtige gladde oplichter. Het fijne is dat de plot zowaar níet onnavolgbaar is, en toch spannend. Webb rent achter de feiten aan en heeft een fikse dosis bluf nodig om te overleven. Bendix daarentegen (waarmee de film opent) is een minder gunstig lot beschoren, zoals altijd. Zijn einde is nochtans spectaculair gefilmd.

La Nuit de Varennes

2011-08-30T16:52:00.003+02:00

Franse historische films zijn altijd aangenaam stijlvol, denk maar aan The Duellists, Ridicule en Marie Antoinette. La Nuit de Varennes sluit letterlijk op die laatste aan, want koning en eega werden dus niet meteen onthoofd. Ze zijn er als de Gadaffis met koetsen als pantserwagens vandoor, op weg naar hulptroepen bij de Luxemburgse grens. Het mooie aan La Nuit is dat we de hoge piefen pas heel laat zien, en dan nog maar een glimpje. De film concentreert zich op de bezemwagen; de bedienden en hofdames die erachteraan rijden. (Hanna Schygulla is net Kirsten Dunst.) De façade blijft niet lang geheim, en in de magische wereld der fictie voegen de schrijvers De La Bretonne, Casanova (!) en Thomas Paine zich bij dit gezelschap. De laatste wordt overigens gespeeld door Harvey Keitel, een bekende in dit werk. Het eerste uur is een soort 'Frenchtern', gesprekken in de stagecoach, gevis naar de ware reden van deze tocht, flirterig en lichtvoetig, maar met een dreigende ondertoon. Casanova (Mastroianni) steelt de show, strooiend met tegeltjes als 'jeugd is een defect dat snel hersteld wordt.' Als de kijker een info-achterstand dreigt op te lopen last regisseur Scola heel meta blokjes info in. Zo introduceert Casanova zichzelf vanachter een bureau. In de tweede helft van de film waren meer van die blokjes welkom geweest, want alle scherpte is vereist om de geschiedenisles-verwikkelingen te kunnen volgen. Het laatste kwartier is echter weer wél geslaagd. Een melancholisch gevoel van 'het einde van een tijdperk' bevangt eenieder, zelfs deze Republikeinse kijker. De koning zal zijn kostuun nooit meer aan hoeven doen.

Skeletons

2011-08-30T15:42:00.007+02:00

Uiterst plezierige film, echt zo'n liefdevol low-budget nerd-werkje. Niet eens zo goed geacteerd en geschoten, maar barstensvol slimme ideeën. En alle details kloppen; een personage lijkt op Freddie Mercury, en helemaal aan het einde begint de film er ook over. Een ander personage is lange tijd mutistisch en de kijker merkt dat pas op áls diegene gaat praten. Tekenend voor hoe je deze maffe maar aandoenlijke wereld wordt ingetrokken. Het verhaal heeft trekjes van Charlie Kaufman, vermengd met Inception op familie-niveau. Als de film in zwart-wit was geschoten (wat nog leuker was geweest) had je hier helemaal het gevoel de nieuwe Christopher "Following" Nolan te ontdekken. Twee mannen bezoeken families, waar ze als een soort exorcisten skeletten uit de kast halen, figuurlijk dan. (Het idee moet met het spreekwoord zijn gekomen.) En hier is dat bij Inception zo jammerlijk ontbrekende element van trippen op je eigen droomstof wél aanwezig. (De Freddie Mercury van het duo zwelgt in een gefabriceerde jeugdherinnering.) Na wat routineklusjes komt het duo bij een écht lastige 'case' en begint de boel snel in elkaar te storten. (En iedereen door elkaar te lopen, al dan niet in spirits.) Vanzelfsprekend converseert het duo in onnavolgbaar 'slang', waar ook uitgebreid over is nagedacht. 'You're going native!', wordt er gemopperd als er te vriendelijk tegen de klanten wordt gedaan. De norse baas van het duo is trouwens een gepast maffe, typisch Britse kolonel, met snor en pet. Tot slot ook nog even de soundtrack noemen, die het Transsylvanische sfeertje benadrukt met klavecimbel en Le Mystere Des Voix Bulgares-stemmen. Je voelt een Oost-Europese twist aankomen.

Take Care of My Cat

2011-08-30T11:44:00.004+02:00

Aangenaam maar vrij vlak Koreaans niemendalletje, met Bae Doona, dus ik ga sowieso niet klagen. (Al is ze hier wel érg bleekjes, alleen letterlijk dan hè.) Ze is onderdeel van een groepje hartsvriendinnen, dat klaar is met de middelbare school en het dan allemaal niet meer weet. Seks of vriendjes speelt in Korea bij meisjes van begin twintig kennelijk geen rol, maar aan een vervolgopleiding lijkt ook niemand zich te willen wagen. Het gevolg is een soort vroegtijdige St. Elmo's Fire-crisis. (Een film met exact dezelfde sfeer, het wintert hier ook.) De film had de kijker makkelijker moeten maken door overbodige comic relief-tweeling uit het vriendengroepje te schrappen. (Of je moet het leuk vinden dat ze de hele film synchroon bewegen.) Blijven er drie meiden over; een queen bee, die op d'r werk in de effectenhandel onderaan de ladder staat, een depressief meisje met een immigranten-achtergrond, én Bae Doona dus, een manusje van alles met een veel te groot hart, onder meer voor fabrieksarbeiders uit Myanmar. De film concentreert zich gaandeweg wijselijk op de vriendschap tussen de laatste twee, wat voor melancholische passages zorgt in de sloppen van Inchon, het Koreaanse Rotterdam. WTF-momentje, ergens klinkt een K-pop liedje dat verdraaid veel op Fireflies van Owl City lijkt. Dus toch meer invloeden dan The Postal Service. Mede-Subjectivist Olaf merkte terecht op dat in hetzelfde genre Strawberry Shortcakes een betere keuze is.

The Day of the Locust

2011-08-29T16:55:00.003+02:00

De klassieke Hollywood-roman van West viel tegen, maar een zozo-boek levert vaak een prima film op. Dat hád hier gekund. Sfeermaker Schlesinger en veteraan-scenarist Waldo Salt hebben echter gemeend het boek van a tot z naar beeld te moeten vertalen, waardoor we naar een waar epos kijken. Zonde! Met driekwartier schrappen had dit een mooie Gatsby in Hollywood-film kunnen worden, inclusief die gouden gloed rondom mensen. Qua decadentie lijken de late thirties op de twenties. In Hollywood worden megalomane producties opgenomen en verzamelt de crew zich in de avonduurtjes rond de kinky film-projector. In deze setting introduceert West twee nogal lastig te peilen mannelijke characters. Een jonge production designer, zoals velen op zoek naar zijn 'break', én de bemiddelde, wereldvreemde accountant Homer Simpson (!), prima vertolkt door lobbes Donald Sutherland. De manier waarop de film modernistisch het perspectief verlegt van de eerste naar de tweede is uiterst elegant, met als schakel een kleine zwendelaar. Beide mannen raken verliefd op diens dochter, een kirrende kindmeisje, dat voorlopig enkel 'extra work' doet. Een schare mannen cirkelt om haar heen, terwijl een trashtalkin' dwerg én een spannend hanengevecht voor de peper zorgen. Toch blijft de film afstandelijk, al werken de passages op filmsets en premières logischerwijs beter dan in het boek, en is het einde indringend. Als een Hollywood-droom die Dostojevskiaans uit elkaar spat in waanzin.

Parque Vía

2011-08-29T15:34:00.003+02:00

Aardige arthouse-film, en daar ziet het de eerste minuten niet naar uit. In de intiteling slaat een hand een insect dood; en de kijker denkt, gottegot, ik weet hoe dit eindigt. En hoewel de film inderdaad geen nieuwe paden betreedt, doet het wát het doet goed. (Ik was allang blij dat het geen Batalla en el Cielo-toestanden werden!) Parque Vía heeft voor arthouse namelijk wel een duidelijk neergezet hoofdpersonage, écht goed gespeeld ook. Een mannetje ('un typo raro') van middelbare leeftijd, dat al jaren in een grote villa leeft. Hij was er ooit butler of zoiets (denk aan La Nana) maar houdt nu enkel nog de tuin netjes, het huis staat al tijden te koop. De dagen vullen zich met neurotisch precies gerepeteerde handelingen, met als enige venster op de buitenwereld een prostituee die af en toe langskomt voor seks en andere boodschappen, én de knappe makelaar. ('Niet naar mijn borsten staren!') Die dames openen als het ware noodgedwongen de blik van het mannetje én de film, als de camera en hij zich naar buiten wagen. (Pijnlijk mooie momenten, o.a op een corrupt politie-bureau.) En gewaagd is het, want dan wordt het de kijker duidelijk, de villa is een gevangenis geworden. En zo is dit een minimalistische tragedie, met weliswaar het verwachte geweld, maar de daad is dubbelzinnig en het einde slim.

Taking Off

2011-08-29T14:13:00.002+02:00

Milos Forman emigreerde naar Amerika en dacht vermoedelijk, wat is nou een betere introductie tot de cultuur dan 'meisjes en muziek'. Hij combineert hier de twee door een Makhmalbaf-achtige auditie te houden. (Niet dat Forman nou zelf in beeld verschijnt.) In de eerste helft van Taking Off trekt een eindeloze parade van schuchtere, lieve, dikke, spacende, acrobatische, stoere jongedames voorbij, die al dan niet vals hippie-liedjes zingen. En daar kan een mens uren naar kijken. Soms krijgen ze van Forman twee seconden, soms veertig, maar altijd is er een momentje van openheid. Of je deze auditie nou de backdrop of het hart van de film moet nemen, is lastig te zeggen, in elk geval wisselt Forman de meisjes af met beelden uit een huiselijk middle-class gezinnetje, waar eerst zelfs nog een William H Macy-achtig oompje bij in lijkt te wonen. (Meteen die 'Otti Ottikoe'-vibes uit The Firemen's Ball.) Later blijkt ie gewoon op bezoek; niettemin ontstaan eenzelfde soort kolderieke toestanden met een vleugje seks. Een zwijger/hijger aan telefoon, mannetje bloedserieus: 'can you speak freely?' Het dochtertje van het gezin ís op die auditie, neemt later de benen, waarna het thuisfront een zoektocht begint (die al snel in kennelijk staat eindigt). Zelfs een zonsopgang heeft dan plots iets melancholisch trippends. Maar voordat de film echt droef wordt, en helemaal over kinderen loslaten begint te gaan, belanden de pa (net Woody Allen) en ma van het meisje op een wel heel bijzondere conferentie. 'Friends, I propose that we conduct an experiment here this evening...' Een scheve Hair-krullebos wijdt de verzamelde middenklasse in, in het wonder der marihuana. 'Do not, repeat, do not hold onto the joint!'

Anchors Aweigh

2011-08-29T11:57:00.003+02:00

Bijna zo leuk als Mary Poppins, en een film om je eeuwig jong bij te voelen. Natuurlijk vooral in de beroemde sequentie waar Gene Kelly (zelf een groot kind) met de cartoon-muis Jerry danst. De animatie is nog wat knullig, maar schwung heeft het. Gene Kelly speelt hier eigenlijk ook een soort babysitter (én 'baby'-zoeker) want hij helpt zijn jonge scheepsmaatje Frank Sinatra, die na een kerkelijke carrière nog steeds niets van 'dames' weet. En dat doet Gene 'they call him the sea wolf' wél. Probleem voor Gene is dat hij een soort kindermagneet is, hij wordt de hele tijd afgeleid door kleuters die wat van 'm willen! (En hij kan het dansen niet laten voor ze.) Young blue eyes valt ondertussen voor een opera-zangeres; Kathreen Gryson, met een vrij vervelende stem. Sinatra zelf heeft echter ondanks zijn boy-ish looks al wel The Voice, een leuk contrast. Zoals in alle musicals wreekt tegen het einde de enorme hoeveelheid intermezzi zich, ik had het graag zonder pianogeraas van Liszt gedaan, maar het moment waar alles op zijn pootjes valt is onbetaalbaar. De kop van Gene Kelly is één en al smile, letterlijk een capital U van oor tot oor. Bovendien is de setting erg leuk, meta zoals het hoort in musicals, dus veel gedwaal op en rond de Hollywood-studios van MGM. Dat het leukste meisje gewoon uit 'well what do you know!-Brooklyn komt, spreekt vanzelf.

Man Hunt

2011-08-28T17:50:00.003+02:00

Waar Amerikaanse propagandistische speelfilms vooral hun eigen heldendaden vereren, is Man Hunt, gemaakt door de Duitser Fritz Lang, gericht op de tegenstander. Dit is een onverbloemde oproep (uit 1941) om Hitler te doden! De Inglourious Basterd die dit taakje (zogenaamd onbewust!) op zich heeft genomen is een upper-class Britse jager; Walter Pidgeon, met eenzelfde mimiek als Burt Lancaster. Normaal actief in Kenia, maar om onverklaarbare redenen in de bossen van Beieren belandt, die er vreemd genoeg wel nogal jungle-achtig uitzien. In het intro heeft hij Adolf al in het vizier. Enkel zijn Britse inborst ('het was maar voor de sport') houdt 'm tegen de trekker mét kogel over te halen. (Bovendien valt er een nazi bovenop hem.) Er volgen ondervragingen (creepy bad guys met monocles) en dan een vlucht terug naar de UK. Dat gaat erg snel, ik wilde hier de hele tijd meer kalme Essential Killing-handelingen. Het midden-gedeelte van de film gaat zich wél raadselachtig uitgebreid bezighouden met klasse-verschillen (die Britten toch) als de jager een cockney-meisje inpalmt. Nou ja, vooral zij hem, en ze wil maar niet weg! De geheim agenten van de Duitsers zijn ook in Londen gearriveerd, maar hun rommelige achtervolging wordt zo niet spannend. Het einde daarentegen (wederom in de bossen) is wél geniaal. Een nieuwe schietkans, met een wel heel speciaal wapen. Een komische korte verhalen-twist a la Roald Dahl.

Danger: Diabolik

2011-08-28T15:26:00.003+02:00

Een kinderfilm voor volwassenen. Of voor de oudere jongens die wekelijks naar de stripwinkel rennen om de nieuwste Marvel-comic te halen. Alhoewel, een type als Batman doet niet echt aan seks, zonde eigenlijk. De superheld hier wél, en is ook werkelijk een Italiaanse stripheld. Diabolik is een Thunderbird-uitdrukkingslogo kerel die merendeels in kikvorspak rondloopt. De hele film lang zet de politie o.l.v. Piccoli fake-heists voor hem op, om hem te pakken te krijgen, waarna hij ze dan weer te snel/slim af is. Moehaha! Met een beetje hulp van zijn blonde assistente, die zeker in d'r eerste scene indruk maakt. (Haar jurkje was nog niet helemaal... af.) Ik herinnerde me hier plots die poging van Pamela Anderson tot een actiefilm mid-nineties, eigenlijk hadden ze deze in de remake moeten gooien. Niet alleen de politie, ook de mob zit achter Diabolik aan, met name Adolf Celi als hun boss is lekker simpel grappig. 'De stemming voor mijn nieuwe plan is vijf voor, drie tegen, beng-beng-klepje-open, 'de stemming is unaniem voor'.) De aanstekelijke rommelige waanzin (de logica loopt consequent een halve scene achter) werkt heel lang, en als ik bij de laatste goudstaven-roof toch wat verveeld raak is daar een heel eigen variant van een golden shower. Als even daarvoor een trein in zee stort hoopte ik even op een psychedelische scene waar de trein-inzittenden door het raampje bewonderend en leip naar de vissen gaan zitten staren...

Plein Soleil

2011-08-28T14:21:00.002+02:00

Was op mijn lijstje als OMC-tip belandt, dus ik dacht; ah wazige Franse docu, Chris Marker-stijl. Is het "gewoon" een Ripley-film! Ook niet verkeerd, die man werkt eigenlijk altijd goed op het doek. En door de Franse accenten hoorde ik hier dat Ripley ook als 'Replay' klinkt, en dat is wat ie doet natuurlijk, in dit archetypische verhaal waarin Tom Ripley de gedaante van zijn beste vriend overneemt. (En hem daarvoor wel vermoordt.) Alain Delon is niet echt creepy als Ripley (in een latere versie werd het zieke van deze queeste meer benadrukt) maar eigenlijk is het alledaagse hier ook wel mooi. Het komt gewoon zo uit. En dat er dan wat dooien moeten vallen, waar je mee moet gaan zeulen door nachtelijk Rome, soit. (Een van de leukere scenes.) Ook het paspoort-foto-verwissel geknutsel komt lekker uitgebreid in beeld. Voor het decorum eromheen zorgt o.a. een goedgevulde vismarkt (Alain Delon dwalend langs Napolitaanse delicatessen) én een Natalie Portman-meisje in van die fraaie gestreepte Franse shirts. (Zie ook het nieuwe Franse voetbal-shirt.) Alleen het einde bevalt me niet, Ripley heeft zo geconcentreerd gewerkt, zou ie echt zó'n fout maken? (Bovendien, er komen nog meer verhalen!)

Young Mr. Lincoln

2011-08-28T11:53:00.003+02:00

Was me nooit opgevallen dat Henry Fonda zo lang was. Ze hebben hem hier dan wel schoenen met grote zolen aangetrokken, ook zonder was hij al een geslaagde jonge Abraham Lincoln. Even tanig, en lang van ledematen. Ik heb mijn Lincoln-facts niet paraat, maar John Ford maakt van de man een komische, goedgebekte kerel, met een lekker nostalgische weemoed naar zijn jeugd, en dan vooral dat ene meisje. Een beetje wereldvreemd ook wel, want ondanks dat ie goed kan kleppen speelt ie liever op zijn 'Jew Harp'. (Wat een toepasselijk in zichzelf gekeerd instrument is, je moet weten welke melodie je speelt om hem te horen, zeg maar.) Young Mr. Lincoln eindigt zoals veel van die oude films met een rechtszaak (met een lekker schmierende aanklager, en Lincoln als snugggere verdediger van twee moordverdachten) Dan, maar eigenlijk overal, is dit net To Kill A Mockingbird featuring Abe. Tijdens het kijken schoot me trouwens een prachtige filmscène met de president te binnen, ergens vaag in mijn achterhoofd, een fijn gevoel, en ik maar denken en denken (iets met een oude zieke Lincoln, aan het eind van de Burgeroorlog) bleek het uit een boek te komen! Respect voor Doctorow. (De passage zat in De Mars, ik zag het zo voor me.)

March or Die

2011-08-27T20:47:00.001+02:00

Zou een leuke double bill vormen met Morocco, al waagt Christine Deneuve zich hier niet aan een gewaagd Dietrich-dansje hoor. Ze doet überhaupt niet zoveel, al is een raar (en fraai) moment nog wel als zij d'r hoofd uit een raampje steekt en door het melancholische strijkje en het lijden van de Legionnaire-soldaten die buiten staan krijgt het plots die Spielberg-touch. Dick Richards had het in zich, maar zowel het script als de ongeïnteresseerde cast verhinderen dat het werkelijk een grootse film wordt, ondanks het budget. March or Die begint nochtans sfeervol, de Eeerste Wereldoorlog is voorbij, Franse soldaten worden binnengehaald, maar de Amerikaanse legerpief Gene Hackman is dan al gestresst. (En verdwaasd, Hackman had allerlei kwaaltjes en is er niet helemaal "bij".) Zijn troupe wordt naar de Marokkaanse woestijn gestuurd, waar de Taliban van, jawel, Ian Holm hem 'vriendelijk' verwelkomen. Hackman's mannen moeten Von Sydow helpen om wat schatten te roven, al komt de film daar pas na 75% van de speeltijd aan toe. Daarvoor is het vooral 'double up, double up', The Hill-achtige afbeulingstoestanden in het basiskamp. Terrence Hill is van het voetvolk de meest geschikte, en de enige van de cast die wat te winnen lijkt te hebben en zijn best doet. Goede kop ook. En zoals alle karakters hier, speelt hij een fijn dubieus personage; er schijnen twee eindes van deze film te bestaan, gelukkig zag ik de cynische. Een positief slot zou ook raar zijn, want net daarvoor zit een van de bruutste Arabier-afslacht-scènes uit de filmhistorie.

Pursued

2011-08-27T15:15:00.003+02:00

Een noir in western-setting, dat is zeldzaam, hoor je hierbij te zeggen. Ik was waarschijnlijk nog helemaal in de war van die twee voorgaande Aziatische werkjes, want ondanks de bijzondere combinatie vond ik dit vrij gewoontjes. Robert Mitchum speelt een man getekend door zijn verleden, een verleden dat hij (aardig bedacht) níet kent. De film maakt zo een ingewikkelde cirkel naar dat jeugdtrauma. In elk geval heeft hij geen ouders meer, en de stieffamilie, tja, dat is zoals in elk sprookje (of bijbelse parabel, deze film zit vol bijbelse namen) foute boel. Hij helpt zichzelf niet door met zijn zusje (Teresa Wright) aan te pappen. Ondertussen wordt ie steeds beschoten, en elke keer dat ie terugschiet valt er een dooie. Je denkt; ga toch gewoon weg man, maar ja, als een soort mot plus lamp gaat Mitchum onbewust op weg naar dat zwarte gat in zijn geheugen. Een femme fatale mag niet ontbreken, en eigenlijk zijn het er hier zelfs twee. (De eerst zo lieftallig onschuldige Teresa Wright slaat om als een blad aan een boom.) Fascinerender is haar moeder, die aan het eind (heel fundi-paternalistisch) alle schuld krijgt. Lang daarvoor, als alles nog pais en vree is, zingen een fraai 'croonende' Mitchum en familie nog een folk-liedje, begeleid door een speeldoosje. Toch de lp's die Mitchum maakte eens beluisteren.

The Pillow Book

2011-08-27T14:28:00.000+02:00

Anatomieles met Peter Greenaway, Nooit eerder een film gezien met zo'n grote hoeveelheid piemels. Greenaway poogt hier een stokoud Japans gedachtenboek te verfilmen, en haalt daarvoor alle visuele trucs uit de kast. In elk shot gebeuren wel drie dingen tegelijk, tekst, blokjes met beelden in kleur, zwart-wit beelden op de achtergrond. Klinkt ingewikkeld, maar het komt neer op een de geflopte CD-I van vroeger, je denkt de hele tijd: 'klik hier voor meer informatie'. Erg om zitten grinniken. Maar Greenaway heeft wel wat in zijn mars natuurlijk, en langzaamaan wordt de film toch sensueel. (Ik vergeet te vermelden, dat de film draait om poëtische kalligrafie op naakte mensen.) Je raakt toch in de ban van deze fetisj, zeker als er na een uur een fenomenaal mooi elektronisch chanson-liedje van ene Guesch Patti klinkt. (Op Soulseek alleen te vinden op een of andere Ibiza chillout compilatie.) 'Un homme change' zingt ze, en de jonge, Hans Teeuwen-achtige Ewan McGregor is, eh, hard (nou ja) op weg de daad bij het woord te voegen, met een schone Japanse deerne. Ondertussen schuiven er natuurlijk van die oude Japanse erotische prenten door het beeld, alsmede de tekst van het liedje! Overkill die nog werkt ook. Meteen daarna verandert de film en gaat het meisje met de poëzie-obsessie zélf schilderen (in plaats van zich te laten beschilderen), en wordt het gehele (!) tweede uur, gevuld met een parade van naakte Japanse mannen. Na een tijdje wordt dat toch... Wat minder interessant. Nog wel geleerd dat Lange Frans wat deelt met Sei Shōnagon, de Japanse hofdame/schrijfster van het kussenboek, hij rapte ten slotte ooit: 'Mijn hobby's zijn lezen en neuken.'

The Bird People in China

2011-08-27T11:46:00.007+02:00

Over Takashi Miike zou ik eens een mooi overzichtsartikel willen lezen; de man werkt sneller dan het licht, maar wat moet je nou écht zien? Hij zal wel veel teveel horror naar mijn zin hebben gemaakt, maar als ie meer zoals deze heeft... The Bird People in China is raar en bizar, Miike kan de poep en pies-grappen natuurlijk niet helemaal opgeven, maar de film is ook aandoenlijk en lekker sentimenteel. Een soort Local Hero (gejat van IMDb, rake typering) en Arizona Dream. Het begint nog gewoon standaard Japans komisch, met een contrasterend Tenten-duo, een yakuza en een boekhoudertje, dat de voice-over op cassettes inspreekt, samen op bezoek in China, op weg naar een potentiële diamantmijn. Op de soundtrack klinkt mega-gave dub meets Chinese viool. In China is alles nog gammel, zo valt er een deur uit het bestelbusje. (Simpel, maar keihard om zitten lachen.) Maar hoe dieper de twee het hinterland in trekken, hoe mystieker het wordt. Tot ze dus bij de 'bird people' uitkomen, een totaal buiten de tijd levend volkje, dat haar hele hebben en houden op één bepaalde 'handleiding' (en een Britse "engel" ) heeft gebaseerd. De grap is dat de dorpelingen eigenlijk wel zitten te wachten op moderniteit ('hèhè elektriciteit'), terwijl het duo juist gefascineerd raakt door deze excentreieke gemeenschap, waar een schoolklasje rondrent in zelfgemaakte vleugels. De boekhouder van de twee zet zijn tanden in het achterhalen van de woorden van een oud volksliedje (meer mooie cheesy muziek) en de yakuza, die flipt totaal. Tussen al deze gekkigheid door heb je toch het gevoel dat Takashi Miike een of andere wijze metafoor serveert. Mooi.

The Man with the Golden Arm

2011-08-26T16:41:00.000+02:00

Tijdens de beroemd geworden sinistere intiteling van Saul Bass voel je het al aankomen. Dit wordt weer een goede 'late period' Otto Preminger, die nooit terugschrok voor een controversieel onderwerp. Niks geen honkbal, The Man with the Golden Arm is de eerste big studio Hollywood-prent over hard drugs. (En daarmee een soort The Lost Weekend.) Frank Sinatra speelt de verslaafde dromer uitstekend, met ware Richard Widmark-allure, en, naarmate ie dieper in de put raakt, zelfs Bogart-achtige hologige desolaatheid. De fraaie studio-setting waarin Preminger (of nou ja, het scenario) het hoofdpersonage situeert is iets té A Streetcar Named Desire. Zelfs de Poolse namen ontbreken niet in het shady buurtje, waar mensen hun koffers pakken, maar nooit vertrekken. Sinatra keert daar terug, na een verblijfje in de gevangeniskliniek, met zijn hoofd vol van muzikale dromen. Hij wordt bigband drummer! (Mooi no-nonsense detail is dat zijn talent daarvoor nergens onomstotelijk wordt bewezen.) Maar ja, dan zijn daar die duivelse verleidingen van zijn oude leven. Hij was ten slotte een dealer. Lang dacht ik dat ze daarmee, nou ja, een dealer bedoelden. (Maar dat is een pusher!) Het gaat hier om speelkaarten leggen, en evengoed betekent dat een terugval. Twee blondines lonken ondertussen naar Sinatra's gunsten; Kim Novak is, na een mooie wat bittere eerste nachtclub-scène, vooral lief en engelachtig, gewaagder is Eleanor Parker. Een uiterst tragische en fascinerendere psychosomatische femme fatale. Het enige minpuntje hier is dat de film na een uitstekende eerste helft wel wat langs het melodramatisch voorspelbare scheert. Het kon natuurlijk niet zo hard worden dat de monkey on his back het hoofdpersonage écht te pakken zou krijgen, waar tot dan toe alles op wees. Een mooie bijrol vol absurde one-liners is er voor Arnold Stang, als loonie hustler. Net Bart de Graaff.

Unstoppable

2011-08-26T15:31:00.003+02:00

Leuke tip van Salon Indien, en treinen verslaan zelfs bootjes. Hier is er een vandoor. Geen coaster, maar op volle Speed. En, details details, onbemand! Tony Scott bouwt er een denderende actiefilm rond, zelfs zonder slechterik, met een lekker soort vermoeiende spanning, zodat je van het minste sentimentele piano-riedeltje al bijna volschiet, omdat je zo op het puntje van je stoel zit. Bizar hoe dat kan eigenlijk, want alle personages zijn van bordkanton (duh!) en de film weet ook wel dat het enkel om clichés gaat. Zo introduceert men pesterig een schoolklas. (Om ze vervolgens razendsnel veilig af te voeren.) Ook een dikke oen (Jurassic Park!) ontbreekt niet. Voor de heldendaden zorgen Chris Pine en Denzel Washington, net de Rev van Run DMC, en even clichéwijs en gelouterd. Beide opgezadeld met krasjes, zodat ze nog wat te bespreken hebben going 70 miles an hour. Boeit niet, het gaat om één raak detail, als na 75 minuten de spannendste stunt wordt uitgehaald, en het graan uit een kapotte wagon (!) het duo in 't gezicht slaat. Alsof dat gewas net even wat echtheid brengt in dit gelikte bombardement. De twintig minuten daarna zijn eigenlijk overbodig. De uiteindelijke oplossing had volgens mij ook al na vijf minuten gekund... Niettemin veel leuker dan die andere treinfilm van Scott, The Taking of Pelham 1 2 3.

Carnal Knowledge

2011-08-26T14:38:00.001+02:00

Natuurlijk is Mike Nichols meer dan The Graduate, maar hier kreeg ik het gevoel dat de man stiekem een one hit wonder is. En de rollen voor Art Garfunkel, slechts een goedmakertje voor die geweldige muziek. In Carnal Knowledge speelt Garfunkel aangenaam naturel, maar ja, hij wordt vervolgens toch van het scherm geblazen door Jack Nicholson, die als beruchte vrouwenverslindster in zijn element is. Carnal Knowledge zapt door een jarenlange vriendschap, beheerst door de vleselijke lusten. Art en Jack werken vrouwen af, zonder gelukkig te worden, nou ja, het is vooral Jack natuurlijk, die zelfs een "historische' dia-show presenteert. (En snel één cruciaal dia'tje overslaat) Een van de leukere momenten in een toch nogal afstandelijke verhaalloze film. Het gaat zich toch wreken dat Jack Nicholson eigenlijk het enige personage is. Art zit er maar wat bij. De kijker kan zich ondertussen (net als het duo) wel vergapen aan ene Ann-Margret, die twee grote pluspunten meebrengt. Ik denk: die hebben ze vast uit de Playboy, maar ze acteert wel verdomd goed voor een bunny; blijkt een respectabele Zweeds-Amerikaanse zangeres en actrice.

Only Angels Have Wings

2011-08-26T11:49:00.002+02:00

Vliegtuigen doen me dus minder dan bootjes. In een film uit '39 zijn die toestellen nog zo fragiel, het voelt echt nog nieuw aan. Toch gingen die stunts me vervelen, gelukkig gebeurt er op de grond genoeg leuks. Het budget en de torenhoge ambitie spat hier vanaf. Zeker in het begin werkt het fantastisch, Jean Arthur komt aan in een of andere outpost in de Andes, waar we via haar, heel langzaam, de bewoners leren kennen. Een Nederlandse cafébaas als comic relief character, wat tough guys die een vliegroute bemannen én hun baas Cary Grant, die de hele film een bespottelijk eenkleurig broekpak aan heeft. (Een riem deelt het geval in tweeën, maar het blijft net een pyjama). Jean Arthur valt meteen in katzwijm voor hem, maar Cary is a tough one. Zelfs een leuk moppie piano (hoort ook in zulke films) kan hem niet verleiden, alhoewel, wel tot een lollige peanut-jodel. Cary denkt nog altijd aan zijn liefje van vroeger, die prompt ook ten tonele verschilt. (Niemand minder dan Rita Hayworth.) Tegen die tijd heeft de film Jean Arthur zelfs wat in de steek gelaten, nog zo'n teken voor een film met een grootse aanstekelijke zwier. Zo is het mooiste personage Cary's beste vriend. Een versleten en sullig baasje, zo trouw als een hond, en op weg naar de engelen. Een echte bromance! Timothy Spall zou hem in een remake zo kunnen vertolken.

Never on Sunday

2011-08-25T17:09:00.004+02:00

Prachtduo, Melissa Mercouri en Jules Dassin. Een vrouw met een rauwe levenskracht (later Grieks minister van cultuur!) en een regisseur die zo met haar was ingenomen dat hij haar hier on screen gaat bekijken. Ik bedoel letterlijk, met een hoofdrol voor zichzelf. En Dassin doet het verrassend goed, als een soort droevige clown (met een vleugje Joop van Thijn...) Mercouri speelt een opgewekte prostituee in Piraeus, Dassin een Amerikaan die haar in Pygmalion-stijl wil veranderen. Hoe kan ze nou niets van die (nota bene Griekse) tragedies begrijpen. De poster van Olympiakos moet van de muur, daar hoort Picasso. Het mooie van de film is dat die hele Pygmalion-fase (waar je op uitkomt als je het plot wil beschrijven) eigenlijk nog geen vijf minuten in beslag neemt. Daarvoor en daarna wint Mercouri het (natuurlijk!) makkelijk. Het simpele levensgenieten, daar kan echt geen denkkracht of filosofie tegen op. Trek je kleren uit en zwem in de zee, dansen, muziek maken als fluitende vogels, en seks met een hele vloot zeelui, die maanden uit varen zijn geweest 'and will mate like wolves!' (Razendsnelle cut naar de roedel mannen die 'OEHHH' schreeuwt) Trouwens, in die films van Angelopoulous wordt zo weinig gesproken dat ik nu pas het gevoel had een echte Griekse film te kijken; een kletskous-taal met bijzonder veel lettergrepen.

Apan

2011-08-25T17:05:00.003+02:00

Waar Keane nog medelijden opwekte kan de even gruwelijk intense hoofdrolspeler van het pikzwarte Apan (de Aap) daar al snel naar fluiten. Er klopt iets niet aan die kerel, je merkt het meteen, nog voor ie het arme studentje van zijn rijschool de huid vol scheldt. Met de gebeurtenissen van onlangs zat ik toch al snel Breivik, Breivik, Breivik, te denken. Maar zo grootschalig grof wordt het niet. (Bovendien, merkte ik pas richting het einde aan de borden, de film is niet Noors, maar Zweeds.) We volgen de man dicht op huid, als een manische rond karrend en lopend door zijn stadje; en dan wordt duidelijk wat ie heeft gedaan. Even denk ik; had dat niet nog langer verborgen moeten blijven, maar de film lanceert een tweetrapsraket, en de twist even daarna is nog tragischer en schokkender. Die spanningsboog van de eerste veertig minuten blijkt vervolgens niet vol te houden, al blijven er intrigerende scènes langskomen, o.a. op de tennisbaan, en in de sporthal-douches. (Hoe kan iedereen de man al haten voordat ze weten...?) Spiritueel mooi, en een bijna verstild momentje van woede is (in mijn ogen) de titelverklaring. Niet de gereciteerde droom aan het einde, maar het moment dat de man zijn frustratie uit in het gooien van wat stenen. Als een boze chimpansee.

La Decima Vittima

2011-08-25T15:11:00.003+02:00

Giallos zijn (voor mij) kennelijk leukst als ze nogal meta zijn, zoals Circuito Chiuso, dat in de bios speelt. La Decima Vittima loopt vooruit op reality-tv-shows als Jack Van Gelders Wanted, inclusief commerciële uitbaat-mogelijkheden. In de niet zo verre toekomst (waarin computers nog ratelen en in een curieuze hexameters praten) beoefenen mensen een moordspelletje om hun geweldslusten kwijt te kunnen. In het spel speel je beurtelings slachtoffer en jager, en na tien succesvolle hits (lukt bijna niemand) ben je een wereldster. Klinkt ontzettend flauw, en de film ís ook wel campy, maar zit tegelijkertijd barstenvol geweldige ingevingen. Iedere paar minuten komt er wel iets langs om na te vertellen. Soms heel simpel; als Mastroianni (die dan de opgejaagde is) voor het eerst zijn hunter ontmoet (overigens zonder te weten dat zij zijn killer is) laat hij uit veiligheidsoverwegingen snel een veeltalig kaartje zien met daarop: I am a victim. Als de film echt een succes was geworden zou je daar t-shirts van kunnen kopen! Die jager is trouwens Bond-girl Ursula Andress. Zou er ooit een exploitatie-film zijn geweest die haar als Undress introduceerde, om de U dan om te keren?. Ik vind ze nogal intimiderend, voluptueus en toch spitsig, en streng... De geblondeerde Mastroianni is (of lijkt) geen partij, en kijkt wel uit naar de dood, als een soort Beat Takeshi. (Ik zeg Japanse remake!) Om zijn stress de baas te kunnen rijdt hij naar een relaxation centrum. (Seks is totaal gemedicaliseerd en afwezig in de toekomst, ook alweer een vooruitziende blik.) Borden langs de weg melden nog 5km tot het centrum, nog 1km. En ik dacht; hé kleedt die dame op dat billboard zich nou langzaam uit. (Ook de kijker krijgt ideeën!) Het uiteindelijke einde is me net iets te lollig, de twists blijven elkaar maar opvolgen (terwijl ik wilde dat de film bitter eindigde). Maar eerlijk is eerlijk, dat zou misplaatst zijn en dus eindigt de film met een meta-grap.

Straight to Hell

2011-08-25T11:35:00.003+02:00

Alex Cox heeft een heleboel hippe vrindjes, die hij hier allemaal mee naar Spanje heeft gesleept. Temperaturen en eten zijn hot jongens, maken we ondertussen een schietfilmpje met klappertjespistolen. (Zelfs ín de film lijkt iedere dode weer gewoon op te staan.) Straight to Hell is ontzettend flauw, maar wel consequent melig, en daardoor toch beter dan Walker. (Wederom is Tarantino trouwens heel dichtbij, zelfde grindhouse-eerbetoon in de muziek ook) Een groepje gespuis onder leiding van Joe Strummer (een goede acteurskop) en de pafferige Tokkie scream queen Courtney Love overvalt een bankje, en sjeest dan in een Fiat Panda naar een western-wereld, waar ze o.a. die knakker van de Pogues tegenkomen. (Hoefde niet in de make-up!) Er volgen stand-offs en shoot-outs, terwijl we ondertussen (merendeels tevergeefs) proberen te bedenken waarvandaan Alex Cox iedere tekstregel heeft geleend, en welke hipster we nu weer zien. Elvis Costello gemist, maar Grace Jones en Jim Jarmusch ('don't ruin my suit') zijn niet te missen. Een van de latere Three Businessmen, Miguel Sandoval, en Circle Jerks' Zander Schloss zijn het grappigst als respectievelijk Deer Hunter-fanatieke winkeleigenaar en sneue hotdogverkoper. Laatstgenoemde zingt ook nog het mooiste liedje, er zijn er meer, en eindigt bíjna met een meisje. ('I am ready for that wiener now...')

Shock Corridor

2011-08-24T17:15:00.003+02:00

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

Prime Cut

2011-08-24T15:30:00.004+02:00

Ik zei het bij Downhill Racer al, maar die Michael Ritchie heeft een intrigerende maar ook hier weer half-mislukte stijl. Hij heeft stiekem te weinig talent voor de achteloze rommeligheid die hij beoefent dan wel beoogt. Of het nou om skiën of maffia-afrekeningen gaat, de man concentreert zich niet op plot of zelfs personages, hij lijkt gewoon te filmen wat ie toevallig tegenkomt. (Zoals een zomerse 'fair' in het hickey-land van Kansas.) Daar is Lee Marvin op bezoek om een schuld of wat te innen. De oude Marvin heeft nog altijd een stoere kop, maar je merkt toch wel dat ie uit de toon valt in de seventies, de golden era. Een heel andere speelstijl en dictie. Gene Hackman (ook al in Downhill Racer) is beter, als zijn zogenaamde tegenpool, een evil mobster die in allerhande vleessoorten handelt. (Waaronder vrouwen, hier letterlijk te koop als koeien!) Lee Marvin is de kwaaiste niet en redt de piepjonge Sissy Spacek, die in de loop van de film haar laatste (en enige) restje babyvet eraf holt en aan het einde zo dun als altijd is geworden. Het absurdste moment is het gevecht van mens versus dorsmachine, met een auto als bliksemafleider. Typisch zo'n detail waarvan je weet dat men op IMDb gaat zitten peinzen. Kan het? Een hele auto "opvreten" en als hooibaal verwerken. Briljante intiteling trouwens, een mini-docu over het slachthuis, en nog relevant voor het plot ook.

Night Nurse

2011-08-24T14:12:00.006+02:00

Oftewel hoe vaak kun je van verpleegsterspakje wisselen in 73 schamele minuten. En altijd halverwege je lingerie-setje begint er net iemand tegen je te praten! De altijd sympathieke Barbara Stanwyck (een echte girl next door) en de Anni Friesinger-achtige Joan Blondell overkomt het. In een film uit 1931! (Ze wisten hierna niet hoe snel ze de censuur-code moesten invoeren.) En er is wel meer gewaagd aan deze film, de prent is ook compromisloos op het gebied van bootleggers; helemaal niet zulke slechte mensen, leggen zelfs mensen voor je om, ook dronken vrouwen zijn hier aanwezig: hoe bestaat het. En dan de jonge Clark Gable! Hij speelt een nazi voor nazi's buiten Duitsland bekend waren. In zijn strenge chauffeurs-uniform en blinkende lange laarzen hongert hij twee kinderen uit, en misschien doet ie daar ook nog wel andere dingen mee... En daar belandt Stanwyck dus allemaal middenin, na een eerste helft waar ze een spoedcursus verplegen (en medici van zich afhouden) in het ziekenhuis heeft doorlopen. Gelukkig heeft de evilste dokter, voor het gemak, een opvallende zenuwtrek.

Outrage

2011-08-24T11:46:00.004+02:00

Terugkeer van Takeshi Kitano naar de gangsterfilm, na zijn merkwaardige 'sloop mijn carrière'-trilogie. Toch probeert hij ook hier wat nieuws; niet langer lummelende melancholie, of leipe humor, maar een volkomen straighte, haast Italiaans aandoende, kei- en keiharde gangsterfilm. Niet alleen vingerkootjes vliegen in het rond (wat je in Japan mag verwachten) ook de tandartsscène uit Marathon Man word gruwelijk overgedaan. In de meeste scènes sterft wel iemand. Het is namelijk oorlog onder de yakuza's, wat voor de kijker al snel behoorlijk onnavolgbaar wordt, en zelfs saai. Erg geslaagd is de film niet, meer van Snabba Cash-niveau. Door de ensemble-matige opzet zijn er veel personages, en tegelijkertijd eigenlijk geen. Alleen een constant vernederde Afrikaanse ambassadeur valt op. Beat Takeshi zelf speelt een onderbaasje, die ook maar doet wat men hem opdraagt. Omdat het nu eenmaal moet. Opmerkelijk vond ik dat de chairman (de boss der bosses) in een soort Noord Koreaans-slobberpak loopt, terwijl alle andere yakuza chique pakken hebben. (En dito huizen en auto's.) En als men de Grote Roerganger dan eindelijk weet af te zetten, doet zijn opvolger ook gewoon weer een trainingspakkie aan. En tóen zag ik het eindelijk, in zowat het laatste shot, en een hele film nadenken! Het is de Japanse dubbelganger van Earring's George Kooymans...

The Glass Key

2011-08-23T20:46:00.003+02:00

Tweede Ladd/Lake noir in korte tijd, en de rollen zijn omgekeerd. Nu schittert Ladd lekker dubieus (hij lijkt op Affleck in The Killer Inside Me) en is Lake minder memorabel, ze heeft eigenlijk verdraaid weinig screen time. (Ladd viel me de vorige keer een beetje tegen, geef ik nu pas toe waarschijnlijk.) Hier is alleen Lake's eerste scène waar ze verdacht ondubbelzinnig naar Ladd begint te lonken écht leuk. Uiteindelijk kies ik toch voor This Gun for Hire. (Het gaat om Veronica Lake ten slotte!) Niettemin is ook The Glass Key een aardige noir, zich afspelend in een politieke slangenkuil waar een man is gedood. Ladd is een soort spin doctor, de grote regelaar vol zelfvertrouwen, die met alle rangen en standen te maken heeft. (Inclusief kusjes van verpleegsters, na klappen van gangsters.) Een van de gangsters die hem (met veel plezier) toetakelt, lijkt wat op de schoenenverkoper uit Married with Children. (In een ook duidelijk grappig bedoelde rol.) In een van de beste scènes zitten de twee op een sjofel hotelkamertje (al is er een knop voor room service!) grimlachend wat te drinken. Onheil is onafwendbaar.

The Caine Mutiny

2011-08-23T16:43:00.003+02:00

Net als bij Master and Commander kreeg ik hier ogenblikkelijk een 'ha fijn, bootjes!'-gevoel. Dat zegt wat over het realisme. De Caine is dan ook een dermate vergaan schip (een minesweeper) dat het bijna uit die tijd zou kunnen stammen. Nou ja... De discipline is ver te zoeken, de kapitein is een laconiek 'zoek het allemaal maar uit'-figuur. Een gepast achteloze rol van Tom Tully, die volkomen terecht voor een Oscar werd genomineerd. Het is bijna jammer als hij na een half uur wordt vervangen door Humphrey Bogart! (Dat dé grote ster van de film pas zo laat aan komt 'waaien', zegt ook wat over het zelfvertrouwen van de film.) Bloedzuiger Bogart zal dit bootje eens even wassen, haast letterlijk. De bemanning moet allemaal naar de kapper, wat we helaas niet zien. Natuurlijk komt daar gemor van, vooral de gluiperige en (in Hollywood is dat verdacht) intelligente Fred McMurray heeft zijn oordeel al klaar; de kapitein is gek. (Zie hoe hij de hele tijd Freudiaans met twee ijzeren knikkertjes prutst als hij onder stress komt te staan!) De muiterij is overigens geweldloos, en vooral juridisch van aard. In een beroemd geworden, lang outro, volgt een rechtszaak, waar Bogart dan alsnog de show kan stelen. Toch, eerder in de film toen het nog op zijn entree wachten was hoopte ik dat hij op het armesloebersdek zou zitten, waar we wel Lee Marvin treffen, in een comic relief-rol. Nu ooit ook nog Robert Altman's tv-remake zien, die zich meen ik nog veel meer op die rechtszaak concentreerde.

Catch-22

2011-08-23T14:04:00.003+02:00

Leek eerst een soort MASH te worden, een oorlogje of twee eerder, maar deze film van Mike Nichols is toch eigenlijk te absurd om voor lach of ik schiet-komedie door te gaan. Tegelijkertijd is MASH hierbij vergeleken realistisch, misschien omdat Catch-22 allemaal maar een psychedelische doodsdroom is van het hoofdpersonage? Interessant en vreemd is het dus wel. Op scèneniveau zijn er vele pareltjes te bespeuren, maar als geheel vond ik het toch net te sloom. Alan Arkin is een piloot in een squad, heeft al teveel missies gevlogen, en wil gewoon naar huis. Maar ze laten hem (en zijn maten niet gaan). Hij probeert van alles, missies verknallen ('A direct hit on the ocean!') en simpelweg zijn uniform niet meer aandoen bijvoorbeeld. Maar Orson Welles reikt hem gewoon zijn medaille uit. Dat je naakt bent moet ie zelf maar weten. (Ook letterlijk in de boom gaan zitten helpt niet.) Dan maar een favor voor de dokter doen; familie van een stervende is over komen vliegen vanuit Amerika, maar de jongen is al dood. Speel jij hem even. 'Och Harvey jongen' 'Ik heet Sargossian', de familie neemt het zonder problemen aan. Songs From The Second Floor-achtig maf eigenlijk. Roy Andersson zou ook eens een oorlogsfilm moeten maken. Ondertussen zet een van de squad-leden een handeltje op (o.a. in lastig te slijten katoen!) dat langzaam uitgroeit tot een ware enterprise, haast een vooruitziende blik op de huidige Amerikaanse oorlogen met huursoldaten en private companies.

Nana

2011-08-23T11:42:00.003+02:00

Awww. Giga overdosis cuteness. De beroemde manga-strip Nana (volgens mijn zusje, de kenner) wordt duidelijk compromisloos naar het witte doek gebracht, dat levert wat teveel verhaallijntjes op, die het hart van het verhaal nodeloos ophouden en de kijker soms verwarren, maar het zorgt ook voor een echte, tja, strip-sfeer. Een bubblegum wonderland, waar het altijd sneeuwt, en de meisjes en jongetjes allemaal van elkaar houden. (Denk aan het Blur-liedje 'boys who like boys, girls who like boys' etc.) Iedereen stuitert en 'komendasaaiiit' door het beeld, onder aanvoering van een Reese Witherspoon-achtig meisje dat een naamgenoot in de trein tegenkomt. Die ze prompt tot beste vriendin uitroept. Beide meisje heten Nana; de andere is stilletjes en nogal gothic, zingt en schrijft liedjes, en probeert een ex te vergeten. (Eigenlijk houdt ze nog van hem en hij van haar.) Het andere Nanaatje krijgt het op dat vlak ook voor de kiezen, maar gelukkig staat haar nieuwe soulmate dan voor haar klaar. Een heerlijk sentimentele vriendschap. Als couleur locale nog een flinke dosis J-pop optredens erbij, die men bezoekt én zelf geeft. En de kijker maar grijnzen.

Marathon Man

2011-08-22T18:47:00.003+02:00

Cool dacht ik, ik lijk best wat op Dustin Hoffman in deze film; slonzig capuchontruitje, simpel petje, ver voorbij nonchalant kapsel. Vervolgens beginnen de buurjongens van 'de marathon man' hem 'creepie' te noemen; vond ik het opeens niet meer zo leuk. Wél hoera, ik spotte hier een sample uit de titeltrack van Bauers Can Stop Singing, een van Neerlands beste albums (en een beetje ondergewaardeerd, niet op Excelsior uitgekomen ten slotte.) De film zelf viel in het begin nog wat tegen. Bleh nazi's! Had ik helemaal niet verwacht in deze klassieker. (Alhoewel, hoe moest er anders een gruwelijke tandartsscène volgen?) Maar waar het vergelijkbare Frantic sterk begint en daarna instort, wordt Marathon Man gelukkig wel beter en beter. En zelfs Laurence Olivier (de nazi) die in New York diamanten komt halen ('Is it safe?') heeft nog een geweldige scène, lopend door de joodse diamantenbuurt, overal mensen met cijfers op polsen, zelfs voordat een dame hem uit het kamp herkent voel je de angst die de man moet uitstaan, heerlijk unheimisch. Het einde van de film is vooral meta-leuk. Het Dustin-personage is totaal geweldloos, maar je weet dat zijn nemesis moet gaan sterven, hoe gaat de film dat oplossen? Het lukt prima. Wel jammer dat het hele marathon-aspect niet meer is dan zeer oppervlakkige decoratie, al holt Dustin dan de hele film, belangrijk voor het plot is het geenszins.

The Awful Truth

2011-08-22T17:06:00.004+02:00

Een screwball-komedie vol visuele gags, het is weer eens wat anders dan verbale vechtpartijtjes. Nu speelt hier ook een Bobby van Kuifje-achtige hond een cruciale rol. In de leukste grap van de hele film gaat het beest met bolhoedjes aan de haal. Talig communiceren wordt dan lastig. Het beest moet kiezen tussen baasje Cary Grant en bazinnetje Irene Dunne, die gaan scheiden, maar daarvoor eerst nog door zestig dagen proeftijd moeten. En in die tijd kan nog veel gebeuren! Met The Awful Truth vond Cary Grant (net als Burt Lancaster voormalig variété-artiest) zijn definitieve vorm, en eigenlijk zichzelf, zou hij later zeggen. In een stuntelige, maar tegelijkertijd zeer galante rol, die hij vervolgens altijd zou spelen. (En steeds subtieler.) Hier doet ie zelfs wat aan Monsieur Hulot denken qua (overdreven) mimiek; best leuk. Hij probeert op allerlei manieren wraak te nemen op zijn echtgenote, die, in typische screwball-traditie van The Lady Eve, daar in de tweede helft van de film op haar beurt nog eens stevig overheen gaat. Tot beider genoegen, vanzelfsprekend.

Footprints on the Moon

2011-08-22T15:31:00.006+02:00

Science fiction films coming to get ya! Het Klaus Kinski-gedeelte van deze film hadden ze echt moeten schrappen, de Leo Beenhakker als mad scientist, iets bekokstovend vanaf (?) de maan. Hij heeft in elk geval nieuwe guinea pigs nodig voor zijn testjes. Het slachtoffer daarvan wordt een dame die plots drie dagen geheugen kwijt is. En wat is daarin gebeurd? Door al de verwijzingen naar maan en ouder worden vroeg ik me af of je dit een metafoor voor de overgang kan noemen. (Valerie and her Week of Wonders gaat ten slotte over de eerste eisprong.) Maar dat zal wel quatsch zijn. Dit is gewoon een soort La Doppia Ora, met een dubbelgangers-motief , verscheurde ansichtkaartfoto's, en vriendjes van lang geleden. Tijdens de onderzoekstocht die de vrouw onderneemt moet haar net iets teveel worden uitgelegd en verteld door allerhande personages, maar de film heeft zijn momenten, o.a. met een rode pruik en een zwarte hond. Ook de plaatjes, in een soort mat technicolor (niks oversaturatie) zijn zeer fraai. Mooi hoe de mensen in een bepaalde slag classy jaren '70-films trouwens altijd in het huis van de toekomst wonen, een soort design-inrichting die in werkelijkheid nooit bereikt werd, volgens mij. Nu nog opzoeken waar dat mysterieuze Myst-eiland Garma dan ligt, en of het überhaupt wel bestaat. (Ja, voor de Kroatische kust.) En voor de giallo-fans, heel lang dacht ik dat de oudere dame met de kapotte bril een heks was, en dus de slechterik zou blijken te zijn.

Nénette et Boni

2011-08-22T11:42:00.004+02:00

Van Claire Denis, dus weer geweldig, kunnen we inmiddels wel zeggen. Ze zoekt hier het Afrika van Europa op, Marseille, om daar wat randfiguren in beeld te vangen. Hoe lukraker hoe beter wat mij betreft, het eerste half uur is weer meesterlijk, bijna Dogma-gritty en toch heel sensueel. Een man die telefoonkaarten verkoopt, een meisje dat (natuurlijk niet zonder reden) met kleren aan het zwembad in springt, en een oversekst jong kereltje geilend op de bakkersmeid. (Prachtig Franse dirty talk ook, je cares sa fes, of zoiets.) Ander magisch Denis-momentje; meisje eet een hamburger, althans, ze haalt het karige burgertje tussen het broodje vandaan, waarna een man naast haar zegt 'eet je dat niet op'. 'Wil jij het?'. Ze geeft het broodje, man stopt het naar binnen, meisje loopt weg. Helemaal niets en toch weer magisch. Als de puzzelstukjes langzaam in elkaar blijken te vallen neemt de verleiding iets af, het hamburgermeisje en het oversekste jongetje blijken broer en zus, die elkaar tot steun zijn in allerlei strubbelingen. Pa bemoeit zich er ook mee, maar is kansloos. (Hij lijkt met zijn trieste kop wat op Martin Waardenberg.) De laatste paar scènes had Denis van mij mogen schrappen, plots wat te agressief. Ik denk liever nog even terug naar de introductie van de bakkersvrouw, de camera glijdt spiedend door het glas van de toonbank langs taartjes en decolleté, ze neemt een likje slagroom. En wie blijkt haar man? Vincent Gallo. Natuurlijk. De soundtrack is zoals zovak bij Denis weer van de Tindersticks, en hier spelen ze gelukkig een écht liedje. Dat is toch hun forte. 'Silent te-e-e-e-ars make up an ocean.'

Essential Killing

2011-08-21T16:47:00.003+02:00

Ik dacht dat ik minstens drie films van Skolomowski had gezien, maar Deep End was toch echt de enige. Zo goed is die dus. Essential Killing is daar niet mee te vergelijken, qua plot en sfeer dan, maar is wel weer een vervreemdend kort werkje. En ráuw. Vincent Gallo speelt een naamloze Taliban-strijder. (Taliban weet je ook niet zeker, maar hij vuurt met raketwerpers op Amerikanen in een woestijn, dus...) Gallo heeft baard en manen, en zwijgt verder als het graf, wat hem ook al in The Brown Bunny goed af ging. (En hier mag ie zélf zuigen.) De eerste twintig minuten, als de man gevangen wordt genomen, zijn nog wat moeizaam, maar vanaf het plotselinge brute moment dat zich een kans op ontsnappen aandient wordt de film erg spannend en een intense lijdensweg. Gallo sjokt eindeloos door een besneeuwd landschap. Ik dacht Amerika, pakweg Minnesota, maar later blijkt het een diep woud ergens in Oost-Europa. (Natuurlijk, daar martelen de Yanks hun gevangenen.) Gallo krijgt steeds meer honger, eet mieren en bessen, en begint dan te trippen. Tarkovsky-stijl. Het einde is subtiel en toch beklemmend vies.

Le Pont des Arts

2011-08-21T15:39:00.003+02:00

Het eerste uur begon ik mezelf hier vermanend toe te spreken dat ik mijn klassieke gitaar-hobby (en zeker het 'notenlezen') al jaren heb laten versloffen, ik bedoel ik zit altijd maar eigen werk te pingelen, ik zou Monteverdi moeten spelen! En ik zou sowieso het werk van Monteverdi moeten horen. 'Amoooor amooor.' Geweldig gebruikt in dat eerste uur, de film gaat dan ook over muzikanten die, nou ja, dat instuderen. En met name dan een jonge zangeres, die twijfelt en twijfelt, en je weet hoe dat eindigt, denkende aan Amy Winehouse. In het parallel-verhaal zit een bleke Thomas Dekker-achtige jongeling, die nergens het nut van inziet. (Niet geholpen door een college, waar de bespottelijke docente enkel zwijgt om de kracht van een of andere schrijver 'aan te tonen'.) Dat is trouwens het rare paradoxale van de film, aan de ene kant wordt kunst keihard belachelijk gemaakt (bijvoorbeeld met een pijnlijk harde maar stiekem toch erg grappige boertige dirigent), en tegelijkertijd proef je ook een enorme liefde voor L'art. De film zaait zodoende allerlei filosofische noties; kun je over kunst wel íets zeggen zonder pretentieus te worden, bijvoorbeeld. Ook zijn er heel wat tegeltjes: als je geen plek in de samenleving hebt kijk je in de spiegel en zie je niets. Maar dan begint het tweede uur van de film, volgt er tragedie (Amoooor amooor terwijl het gas loopt, het hakt erin) maar schiet de film toch door in het pretentieuze, voor mijn gevoel. Weg van het theatraal gestileerde droge Jaoui-achtige begin, die een soort volkse versie van deze film maakte met Le Goût des Autres. Daar zongen ze ook al Monteverdi, opmerkelijk genoeg.

Shaft

2011-08-21T14:09:00.005+02:00

De eerste vijf minuten en de laatste drie minuten, die zijn geniaal. Precies dus waar de beroemde tune klinkt. Ik vond er eigenlijk verrassend weinig liedjes van Isaac Hayes in zitten, maar waar ie opduikt is het raak hoor. Als Shaft op het laatst dan eindelijk door het raam vliegt om het ontvoerde meisje te redden bijvoorbeeld, als ik zeven jaar was zou ik enthousiast op mijn bed gaan springen, Shaft de king of cool, saves the day! Zoiets. 'Who is the black private dick that has sex with all the chicks? SHAFT!' Eigenlijk is dat alles wat je van de film moeten weten, en in zekere zin ook alles wat de film zélf weet, want het uur tussen opening en einde is een onnavolgbaar rommeltje. (En eigenlijk een beetje tegenvallend.) Waarom heeft Shaft verdilleme een partner nodig? Hij kan het toch best alleen af. Dit had veel meer Night Moves moeten en kunnen zijn. De leukste scène is nu in de bar; Shaft heeft meteen een mooie dame aan de broek hangen en ontmaskert ondertussen een paar maffiosi.

Sixteen Candles

2011-08-21T11:35:00.004+02:00

Toch wel de minste van de John Hughes high school-classics waar zijn muze Molly Ringwald meedoet. Op Ringwald valt hier weer niet te mopperen, al is ook haar rol nogal plat. Moeten wij geloven dat ze op aandringen van een nerd binnen een paar minuten haar slipje uit doet, ook al is het slechts om de arme geek een weddenschap te laten winnen? En dan zijn de dialogen tussen geek Michael Hall (later ook in de Breakfast Club) en zijn love interest (althans in zijn ogen!) nog subtiel; de volledige familie (inclusief grootouders) van Ringwald is hopeloos flauw. En onder dat niveau duikt dan ook nog een malle Chinees, een dermate racistisch stereotype dat je je in het King Kong van de jaren '20 waant. Ik probeer te bedenken waar dan nog wel om te lachen viel, want zo slecht was dit nou ook weer niet hoor, het blijft Hughes zijn forte ten slotte, sfeer op dansfeestjes met muurbloempjes kan ie echt wel maken. De nerd-vriendjes van de geek dan nog even noemen, met o.a. John Cusack, die later dus nog flink promotie zou maken in het genre. Zij denken enkel aan ufo's en dragen sci-fi leipe brillen. Best geinig.

The Whales of August

2011-08-20T16:49:00.004+02:00

Aardig eerbetoon van Lindsay Anderson aan twee legendarische diva's: Bette Davis en Lilian Gish. Met name de laatste steelt hier de show, ze straalt zelfs op haar 93(!)e een ongelofelijke kracht uit, én, nog bizarder zou ik haast zeggen, heeft nog altijd dat lieve popperige silent movies-hoofdje, want Gish speelde dus al de hoofdrol in Birth of a Nation (zo'n beetje de geboorte van de film!) en dat is een jaartje of zeventig eerder. Bette Davis heeft hier een toepasselijke bitchy rol, maar ook een vermoeiende. Ze blijft maar zeuren. Ik vind dat Lindsay Anderson (of het script) best wat sentimenteler had mogen zijn, ik bedoel we hebben het hier over een niemendalletje van twee kibbelende zusjes, die o.a. ruziën over het aanbrengen van een nieuwe ruit ('zijn we toch te oud voor') en een geflopte Russische baron die komt dineren. De baron wordt wel op de juiste manier neergezet, een tikje tragisch en toch lichtvoetig en frivool. (Prima werk van Vincent Price met Werner Herzog-accentje). Maar verder is het dus vooral een feestje van Gish, rond scharrelend, tegen zichzelf pratend, en hopend dat de walvissen nog eens langs komen zwemmen, zoals ze in hun jeugd deden. Maar komen ze? Ik zei het al, deze film is no nonsense.

This Gun for Hire

2011-08-20T15:28:00.005+02:00

Veronica Lake! Wat een coole, nonchalante dame is dat toch. Ze schittert in deze amusante noir, gebaseerd op een boek ('this pulpromannetje voor cash') van Graham Greene. Ik vond dit eigenlijk een vrij komische film, ondanks dat Alan Ladd (de werkelijke hoofdrolspeler) een Thomas van Luyn-achtig creepy mannetje is, die moordt en nietsvermoedende meisjes slaat. Hij is huurmoordenaar, omdat zo blijkt, zijn tante hem als jongetje sloeg, tja, het ís een verklaring. Hij raakt gemixt in een plotje rond poison gas, double crosses in nachtclubs, kortom the usual. Maar toch alles lijkt een lichte touch te hebben, de evil genius behind alles is bijvoorbeeld net die Mr. Dawes uit Mary Poppins. (De stokstokoude bankdirecteur, ook hier is het oudje immobiel, en sopt continu koekjes in de melk.) Veronica Lake verschijnt zelf ten tonele met een gezongen goochel-act, de kaarten komen later nog van pas. Een dikzak impresario toont zich tevreden en neemt haar mee naar LA, waar zich zodoende alle personages verzamelen. De assistent van de impresario kerel is dan weer net Erik van Muiswinkel. (En hij helpt met sardonisch plezier met het afvoeren van bewusteloze dames.) Het einde is dan weer wel behoorlijk serieus en hard, en ik geef toe, ik zat vast op het verkeerde spoor. Misschien nog eens kijken, de film is d(i)e moeite zeker waard.

A River Runs Through It

2011-08-20T14:16:00.007+02:00

Op het ILX-forum stond een poll over Redford's films. Die man zijn regie-status (ik dacht ook meteen van 'ah interessant') is in feite alleen op Ordinary People (geweldig) en Quiz Show (bijna geweldig) gebaseerd. Prima boekverfilmingen, dus daarom ook deze maar gekeken. Valt tegen. Ik weet niet hoeveel van de voice-over rechtstreeks uit het autobiografische verhaal van Norman Mclean is overgenomen, maar ik vond het matig. Ook in taal bedoel ik. Beetje pseudo-literair zelfs. Als het hoofdpersonage een liefdesgedicht pent schrijft hij ook 'de maan schijnt en ik denk aan jou'. Nou ja zoiets dan. A River Runs Through It moet het hebben van twee dingen; fenomenaal mooie beelden van Montana (nóóit geweten dat die staat zo mooi was, zo bossig ook) en de Koyaanisqatsi-achtige activiteit van het vliegvissen. De lijnen zwiepend boven het water, het heeft iets magisch. Een priester leert het zijn twee zonen. Eentje wordt respectabel professor wordt. Dat is Craig Sheffer, een man met een nogal Picasso-achtig verwrongen hoofd, ik zou haast zeggen aangenaam lelijk. De ander is een good for nothing, en een jonge wildebras, gespeeld door Brad Pitt, hier nog voor zijn doorbraak, maar je ziet al dat ie groot gaat worden. De oudere broer bekommert zich om de uitspattingen van de jongere, maar bewondert hem stiekem ook. Daar had de hele film over moeten gaan, hun laatste vis-tripje, maar nu is er ook nog de verplichte romance, en, zoals ik al zei, veel te veel voice-over. Een ding moet ik de film nagegeven, ze wint aan kracht richting het einde, door de tijd (dit speelt zich allemaal af in 1920 of zo) en door het gevoel van 'gloom and doom', krijgt het nog wat van een ruraal The Great Gatsby ook! (Met andere woorden, het boek zal echt wel goed zijn.)

Bus Stop

2011-08-20T11:25:00.002+02:00

Yi-haaa! Een tijdje is dit best vermakelijke maar superflauwe hilbilly-onzin, met Marilyn Monroe als begeerd object, die kostte wat kost moet worden binnengehaald. Don Murray als de boerenkinkel maagdelijke rodeo-jongen, die nog nooit van de boerderij is geweest, weet daar maar één manier voor. Níet opgeven, behandelen als een rund, desnoods lasso je ze naar d'r bruiloft, hoe hard ze ook tegenstribbelt. Ook de bijrollen doen vrolijk mee met de geintjes ten koste van het vrouwelijk geslacht; twee journalisten (van 'Life Magazine') fotograferen het achterwerk van Monroe, die juist in een tasje naar haar lipstick zoekt, om goed op de foto te komen. Maar het einde maakt het echt te bont, natuurlijk moet 'het meisje' ondanks dat ze de hele film keihard 'NEE' heeft geroepen, toch veroverd worden, en hoe krijgt het script haar dan zover? Door haar te confronteren met haar "sletterige" verleden, ze mag haar handjes verdilleme wel dichtknijpen dat er nog ie-mand iets met haar wil! Nu zal ik verder niet de internet-ridder die fictieve ladies in distress beschermt uithangen hoor, zo vond ik zelf natuurlijk het serveerstertje Hope Lange (haar debuut, trouwde na de opnamen grappig genoeg uit vrije wil met Murray) weer erg leuk. (Leuker dan Monroe zelfs, die hier nogal wit geschminkt rondloopt.) Twee andere beelden die bijblijven zijn de rauwe hamburgers die Don Murray op eigen verzoek geserveerd krijgt, en de sit-ups die ie doet. De man was fit! Niet eens een sixpack maar, káársrecht, beter dan Bale in American Psycho.

Three Businessmen

2011-08-19T16:45:00.005+02:00

Gelukkig hij kan het nog wel, Walker was niet best, maar dit is weer een beminnelijk gekke Alex Cox-film, niet in geringe mate dankzij hem zelf, in een van de twee hoofdrollen. (De derde zakenman verschijnt pas heel laat, voor een bijbelse grap.) Alex Cox heeft een expressieve kop ergens tussen Postbode Siemen en David Lynch, waarmee hij aanstekelijk zijn dédain voor zijn opgedrongen zakentrip-kompaan kan uitdrukken. Dat is dan weer een Danny De Vito-mannetje (met een vleugje Nicholas Cage) en een archetypische Amerikaan vol aanstekelijk stupide theorietjes en zelfvertrouwen, en af en toe een panic attack. De twee zakenmannen ontmoeten elkaar in een opvallend leeg hotel-restaurant; in het mooiste shot van de film loopt de dikkige Amerikaan naar de keuken waar de camera een cirkel maakt om weer terug bij hem uit te komen, waar zijn tafelgast zich inmiddels bij hem heeft gevoegd. Later blijkt het hotel (creepy Barton Fink-stijl) überhaupt nogal leeg. Zelfs de Djokovic-achtige desk clerk is pleite. De zakenmannen gaan de straat op, op zoek naar wat eten. Maar dat is zo eenvoudig nog niet. Iedere lezer weet dat ik gek ben op die After Hours wandering-films, dus ook deze vind ik (hoewel in feite niet meer dan een nog geen tachtig minuten durend niemendalletje) zeer vermakelijk. Three Businessmen drijft op 1 surrealistische grap, die ik toch verdomd laat doorhad, grappig hoe lang je goedgelovig blijft, zolang de personages dat ook zijn.

The War of the Roses

2011-08-19T15:50:00.003+02:00

Het verschil met het veel leukere Throw Momma from the Train (ten slotte ook een black comedy onder regie van De Vito) is simpel; daar is alles over the top en niet serieus te nemen, terwijl het hart van dit verhaal, een keiharde huwelijkscrisis, eigenlijk toch te tragisch is. Zo erg valt er niet om te lachen. Een film die zodoende op twee gedachten hinkt. Is het een grap, of om the uilen. Om eindelijk uit te komen op een vreemd soort tragische versie van Home Alone-, in dit geval dan Home Alone Together-slapstick-waanzin, met inzet van elk mogelijk wapen. Inclusief honden, katten, auto's en paté. Al typende denk ik, misschien is het probleem nog simpeler, Michael Douglas ziet er hier wel hilarisch uit, en komiek is ie duidelijk niet. Kathleen Turner als zijn eega, die zijn leven (en vice versa) kapot maakt, evenmin.

Big Night

2011-08-19T14:43:00.002+02:00

Als ik me niet vergis ooit door Annet Malherbe laten zien in Zomergasten, een fijne kookfilm, al lijkt me het klapstuk, een Timpani, helemaal niet lekker. (Enorm pasta-ding met korstje en inhoud.) Bizar off-topic maar door de nostalgische ode aan de Italiaanse cultuur (geïmporteerd naar de States van de fifties) kreeg ik ineens het idee dat de Drie Grote Wielerrondes eigenlijk elk jaar van plek zouden moeten wisselen. De Italianen verdienen best een Avondetappe, zeg maar. En ze hebben ook sentimentele liedjes. Twee Italiaanse broers (Primo en Segundo) runnen een culinair geniaal restaurant, zonder klandizie, want die willen, 'how do you call it', 'ot dogs'. Ian Holm heeft wel een ideetje: 'ik nodig mijn goede vriend de crooner uit.' Hij barst sowieso van de ideeën, die Holm, en geeft weer een aanstekelijk masterclassje in acteren, in dit geval extatisch enthousiast, totaal overdreven. En dat past prima. Toffe kerel. De grote nacht wordt natuurlijk zowel Felliniaans gezellig als een mislukking, met onder meer polonaise en het oplaten stijgen van servetjes, door er de hens in te zetten. Aan het eind mag love interest Minnie Driver nog even oogverblindend (en in feite totaal overbodig) Sophia Loreniaans als een meermin uit zee tevoorschijn komen, en rest er nieters meer dan berusting onder het genot van een eenvoudig gebakken eitje. (Dat was de slotscène die Malherbe aanstipte, zeer terecht) Fraai slot van een film die nog wel wat dieper had mogen (en ook kunnen) gaan. Marc Anthony heeft trouwens nog een nerdy zwijgend bijrolletje als manusje-van-alles-ober. Geweldig lilluk kereltje eigenlijk voor een superster die tot vorige maand met J. Lo was getrouwd. Maakt hem juist sympathiek. Heden ten dage heeft ie en film noir-hoofd, al is zijn acteercarrière geloof ik nooit van de grond gekomen, had ongetwijfeld betere dingen te doen...

Morocco

2011-08-19T11:41:00.002+02:00

Ik grasduinde door het thirties-gedeelte uit mijn Blackbook of Movies, en noteerde er een hele zwik. Morocco is het oudste (1930) en eerlijk gezegd nu niet bepaald een briljante start van dit 'cinefiele vodje aantekeningen'. Marlene Dietrich, ik zal er nooit wat in gaan zien, en dan was ze hier ook nog lang niet op de toppen van haar kunnen. Haar stem is nog niet rokerig sexy zoals later (en zelfs gewoon matig) en haar acteren is ook niet best, wat niet zo vreemd is want ze sprak geen woord Engels, elke regel moest haar fonetisch worden voorgezegd. Logisch dus dat de beste (en beroemdste) scène uit een nightclub-act bestaat. Marlene komt op in broekpak, en verzekert zich zodoende van een lesbische fanbasis tot het einde der tijden, zeker als ze een vrouw vol op de mond kust (1930, mensen) terwijl haar tegenspeler Gary Cooper koket met de ogen knippert en een bloemetje achter zijn oor steekt. Jaja! De rest van Morocco swingt heel wat minder, en is zelf opvallend arthouse-stil, ook door het nagenoeg ontbreken van een orkest-soundtrack. Twee mannen strijden om de gunsten van Marlene (een rijke koloniaal en een legionnaire) maar een echt verbaal bitchfest wordt het helaas niet. Ze hebben zelfs eindeloos veel respect voor elkaar. Toch een beetje saai zo.

Le Beau Mariage

2011-08-18T17:06:00.002+02:00

Het meisje hier roept (in tegenstelling tot Café Lumière) alleen maar haat op. Een bewussie van Rohmer, in dit deel uit zijn komedie-serie. (Komedie is een zeer groot woord, maar inderdaad voor zijn doen lichtvoetig, met zelfs wat popcornige electro-deuntjes!) Een kordaat petit brunettetje (ik moest aan Yvonne Kroonenberg denken!) bedenkt op een dag te gaan trouwen. Met wie weet ze nog niet, maar trouwen gaat ze. En als het kind iets in haar hoofd heeft moet het gebeuren. Ze zet het allemaal akelig vol van gedroomd vertrouwen uiteen tegen haar blonde hockeymeisje-vriendin, en die heeft nog wel een neef voor d'r. Neef is advocaat, corpsbal en maar een nerveuze lafbek, want hij laat zich de attenties ongemakkelijk welgevallen, zonder hints te droppen van vóór of tégen deze affectie. (Al had dat waarschijnlijk toch geen effect gehad.) Het meisje droomt dus groter en groter, wachtend op een telefoontje, en hem dan maar weer zelf bellend, geen enkele smoes accepterend. Dat resulteert in uiterst pijnlijke taferelen, waar nauwelijks naar te kijken valt, voor deze romanticus. Maar dan komt de meesterzet van Rohmer. Aan het einde heeft de advocaat dan eindelijk moed voor de waarheid verzameld en wordt het irritante wicht verbaal, nou ja, vernederd bijna! En wat denk je, krijg je tóch bijna medelijden met het pruillipje.

Café Lumière

2011-08-18T15:34:00.006+02:00

Het wordt me duidelijk dat ik Hsien het meest waardeer als ie zich buiten Taiwan begeeft, denk aan het Parijs van Le Voyage du Ballon Rouge. In dit geval is het Japan, al heeft hij zijn best gedaan om er nog wat Taiwan in te smokkelen. (Een Taiwanees vriendje dat buiten beeld blijft, en een Taiwanees-Japans-Chinese componist speelt een rol om de personages in beweging te houden.) Ik ga niet zeggen 'het plot voortbewegen', want dat is er niet echt. Waarom het meisje in de film onderzoek doet naar deze componist blijft ook onduidelijk (ze is zeker geen studente.) Maar, even opnieuw beginnen. Café Lumière is eerst en vooral een hartverwarmende ode aan Ozu (die ik bijna leuker vind ín odes, vreemd genoeg.) Zelfde soort shots, en ook dat Tokyo Story-thema van ouders die ouder worden (tja, dat doen ze) en hun kinderen op komen zoeken. Prachtig humaan, met de archetypische zwijgende vader. Maar het allermooist aan deze film is de platonische liefde tussen het meisje Yoko en haar nerdy vriendje. De jongen runt een boekwinkel én is audiofiele treinspotter. (Eindeloos veel heerlijke shots van treinen dus, zowel van binnen al reizend, en buiten.) De film eindigt met een plaatje waar ik uren naar zou kunnen kijken. Maar goed, die innige vriendschap dus. Het meisje wil het duidelijk platonisch houden, maar voor de jongen is het (zoals voor alle jongens) toch een beetje edgy. Hij dropt genoeg hints, maar gelukkig gebeurt daar niets mee. Het blijft fragiel. Bovendien is het meisje al zwanger! (Wat net als haar componistenprojectje nauwelijks wordt benadrukt.) Gottegot, je kan er duizend woorden over tikken, maar uiteindelijk gaat het om het gevoel dat je al de mensen hier in de film een knuffel wil geven. En het aftitelingsliedje (gezongen/gesproken door de hoofdrolspeelster, een popster in Japan) is ook al zo lief. Beste Hsiao-hsien!

The Sun

2011-08-18T14:18:00.001+02:00

Vermoedelijk het meest indrukwekkende deel uit Sokurovs as van het kwaad-trilogie, met portretten van Stalin, Hitler én de zonnekeizer Hirohito. Die laatste is misschien wel het meest intrigerend. (En het minst schuldig, groot vraagteken) De film schildert de man in elk geval af als een wereldvreemde snuiter, sterker nog zijn onderdanen zíen hem niet eens als iemand van de wereld. Hoezeer hij ook verklaart (tegen een kamerheer) dat hij een lijf heeft, zoals iedereen. Maar voor de Japanners is hij werkelijk een god. Tegelijkertijd is de man een groot kind, die zijn dagen in een Hitleriaanse bunker eigenlijk grotendeels aan hobby's besteedt. In de vroege ochtend schrijft wat haiku's, met een bijna tastbaar inktpad, Sokurov brengt de dingen hier fenomenaal tot leven. En 's middags bestudeert de keizer een schelpdier. Maar de Amerikanen komen. Zíjn er al, en brengen chocoladerepen mee. (Ook die worden weer vol kinderlijke verwondering opengepeld, al prefereren de paleisbewoners toch rijstkoekjes.) Maar de mooiste passage speelt zich buiten het bunker-paleis af. De keizer poseert voor fotograferen die in hem (niet geheel onterecht) een Charlie Chaplinesk figuur zien. En dan moet ie (een beetje angstig) met de Amerikanen mee, weg van het bloemenparadijs, door een totaal kapotgeschoten stad. (Zo donkergrijs dat de auto niet meer is dan een lichtbundel, echt magisch, en vergelijkbaar met die scene in Empire of the Sun waarin het rijke gezin door arm en kapot Sjanghai rijdt.) Op het Amerikaanse hoofdkwartier wacht Generaal MacArthur met sigaren. Dat is minste passage, de acteur die MacArthur speelt doet het net iets te Amerikaans, zoals alle Amerikanen wat overdreven zijn. (Al moeten ze ergens ook die indruk hebben gewekt in de ogen van de keizer.) Veel aangrijpender en persoonlijker is later de aankomst van de ongemakkelijk verlegen keizerin en de begroeting van de keizer. Een ontmoeting als van twee slakken. Teer en ondoorgrondelijk.

Resurrection of the Little Match Girl

2011-08-18T10:17:00.003+02:00

"Mijn" Little Blackbook of Movies bejubelt deze actiesatire (en 'de beste Koreaanse regisseur ooit', Sun-woo Jang) op aanstekelijke wijze, en geeft hoog op van het Mackerel-wapen. (Dat pas werkt als je gelóóft dat het pistool een vis is.) Is ook wel een goeie al klinkt ook héél erg Hitchhiker's Guide-achtig, dus zo origineel is het nou ook weer niet. De rest van de film is makkelijk te omschrijven als de Koreaanse Scott Pilgrim, elk game-genre wordt wel eer bewezen, zelfs van die stokoude race-spelletjes waar de auto's over de weg glijden. Toch mist de film lichtvoetigheid, en vervangt die door keiharde Koreaanse kogelregens en andere Sympathy for Lady Vengeance-achtige uitspattingen. De actiescenes zijn fenomenaal en doen sterk aan The Matrix denken, en die kwam láter uit. Maar de film voert (als een echt computerspel, dat wel) zoveel (eind)bazen op dat het al snel een vermoeiende chaos wordt. En dat terwijl het uitgangspunt nog zo ontzettend mooi is (en tótaal wordt verknald, in every sense of the word). The Game die hier gespeeld wordt houdt namelijk in dat de deelnemers ervoor moet zorgen dat een moderne versie van Het Meisje met de Zwavelstokjes doodvriest (ze mag niet gered worden om prostituee te worden bijvoorbeeld!) terwíjl ze aan jou denkt! Kom er maar op. (En ze verkoopt hier aanstekers!) Duidelijk een hoop goede ideeën, maar wat blijft er weinig van over.

La Pianiste

2011-08-17T17:10:00.002+02:00

Een van die zeldzame keren dat ik de internationale titel mooier vind: The Piano Teacher. Dat autoritaire aspect (en het omgekeerde) speelt toch wel een cruciale rol dunkt mij. Het personage van Huppert is ook meer lerares dan nog zelf pianiste, die carrièrekans is voorbij, al gelooft haar moedertje er nog in. (Moeders zijn alomtegenwoordig pushy in deze film.) Maar goed, dit is eerst en vooral een mooie tour de force van Huppert. Daar steekt haar tegenspeler Benoit Magimel toch wat bleekjes bij af. Maar ok, wat wil je. Hij wordt op een voorspelmiddagje verliefd op de mysterieuze piano-lerares, en krijgt dan het deksel op de neus. Zou deze film nou geliefd zijn in de sm-scene? ;) Wat mij betreft zitten de pijnlijkste en mooiste momenten vóór de boel totaal uit de hand loopt. Au, ik zei hand. De pianolerares in een sekscabine (o wat het internet toch allemaal kapot heeft gemaakt!) voorzichtig ruikend aan een weggegooide tissue van de bezoeker ervoor. Zelfs haar kalme automutilatie krijgt iets teders. (Zou von Trier nooit voor elkaar krijgen!) En natuurlijk is daar dus die gruwelijke moeder. Samen met dochter in bed. Het is dat de Weense film in het Frans wordt gesproken (voor Huppert, en het werkt ook als vervreemdend effect) maar ik verwachtte toch: 'Es stinnkt'. Import/Export-achtige ellende op elitair niveau.

Sad Vacation

2011-08-17T17:00:00.004+02:00

Dit is een vervolg! Ik dacht al zoiets in het volgepropte intro, met een paar pittige gangster-scenes die lang uit de toon lijken te vallen, voor wat aanvankelijk volgt. Er is zelfs de suggestie van western-sfeer o.a. door een Morricone-poing-instrumentje, en ja het draait ook om wraak met een Fistful of Yens. Maar wel in compleet urbane Japanse setting. Een man werkt als chauffeur, hij rijdt zowel met diva's als met illegale gesmokkelde Chinese kinderen, terwijl hij een enorme grudge tegen zijn moeder koestert. (Die is vertrokken, hem achterlatend met dronken depressieve pa.) Parallel hieraan is een jong meisje weggelopen van huis, en die belandt in dezelfde kringen van misfits en bestelbus-chauffeurs. Hmm. Dit vangt de film eigenlijk volstrekt niet, eigenlijk is dit zo'n onnavolgbaar Koreaanse film, maar dan met Japanners. Zo zit er eigenlijk volkomen losstaand een hilarische scene in van twee komische bijfiguren, die onder meer kibbelen over het gebruik van het woord 'pen pal'. Tegelijkertijd wordt de film in de loop van de twee uur wel steeds cynischer en pijnlijker. Tenten, de botte afslag. Moord, en verkrachting van een gestoorde, worden niet geschuwd.

Elisa, Vida Mía

2011-08-17T13:59:00.004+02:00

Kort na Cría Cuervos maakte Saura deze nog veel ingewikkeldere film, Ana Torrent flitst ook hier nog even langs, als de jongere versie van het hoofdpersonage. Het valt mee dat de uitstekende (vermoedelijk nooit beter dan hier) en breekbare Geraldine Chaplin ook die rol niet zelf speelde, want in deze onnavolgbare filmgeschiedenis loopt alles door elkaar. (En doet ze het op een gegeven moment met haar vader, Fernando Rey.) Het begint nochtans nog simpel met een auto die tergend langzaam over de weg komt aanrijden. (Ik had wekenlang geen Europese arthouse-film gezien en slaakte toch een tevreden 'ah thuis'-zucht.) Een familie bezoekt (o)pa (Rey dus) met wie het fysiek niet zo goed gaat. Maar ook Geraldine lijkt van slag, ze vermoedt relatieproblemen bij zus, maar dat is toch vooral projectie van haar eigen mentale leven. Vader merkt het ook, en laat haar bij hem logeren. De twee hebben elkaar jaren niet gezien en Geraldine heeft genoeg te vragen. Vooral over scheidingsperikelen. Na een tijdje laat pa haar een steen langs de weg zien. Een monument voor een dode vrouw die hij daar ooit vond. Heeft hij het zelf gedaan, denk je. Maar later worden er nog veel Tarskovksyaansere suggesties gewekt, een momentje dacht ik (komt ie weer) dat het dochter Geraldine was die daar ooit stierf. En dat bezoekje nu slechts een overpeinzing is van een oude man die zijn leven op schrift stelt. Wonderlijke film, waarin ook nog een Spaanse meisjesklas op de nonnetjeschool schittert in een meta-toneelstuk. (Het kordate meisje met het bizarste stemmetje mag zeer terecht het meest zeggen.) Te moeilijk om voluit te tippen, wellicht, maar zonder meer boeiend.

Walker

2011-08-17T11:28:00.002+02:00

Alex Cox toont zich in FilmComment tweemaandelijks een groot en deskundig obscure westerns-fan, ik geloof dat hij er ook wat boeken over heeft geschreven. Dus is het niet zo vreemd dat hij zich ook aan het genre waagt. Alleen (en tekenend voor zijn rebelse geest) hij doet dat wel in de vorm van een moeizame spoof. Walker is een soort Bananas, met Ed Harris als dictatortje. (Is Ed Harris werkelijk klein? Nooit gemerkt). Hij speelt hier een Amerikaan die Centraal-Amerika meent te moeten bevrijden. 'I want this country stable', draagt steenrijke zakenman Vanderbilt hem eerder op. Uiteindelijk ontpopt de nogal simpele Harris zich zoals verwacht tot sjoemelende despoot. (En is hij wel trots op zijn foto op de voorpagina van Time, en dat in 1855!) Die grap wordt zoals zoveel hier een beetje half-half in beeld gebracht, alsof Cox niet werkelijk voor de Mel Brooks-humor durfde te kiezen. (Wat hij wel had moeten doen!) Nu doet hij ook nog aan overdreven Peckinpah-bloedbaden en duur geënsceneerde sequenties die geen enkel nut hebben zonder verhaal. En dan komt de aftiteling vol tv-journaal-beelden, en valt het kwartje; Alex Cox zat zich kwaad te maken over Reagan, die ook in moderne tijden nog hetzelfde als Walker deed. En humor en woede gaan lastig samen.

Topkapi

2011-08-16T16:52:00.006+02:00

To Catch a Thief, maar dan in Turkije, en ietsje beter. In elk geval wat betreft de heist zelf, want zoiets kun je zonder problemen aan caperkoning Jules Dassin overlaten. Minutenlang en minutieus wordt een dure sabel van een sultan gestolen. Spannend én in kleur, wat ik helemaal niet bij Dassin vind passen. Hij is hier sowieso best atypisch bezig, want dit is een jolige film, vol behoorlijk geslaagde flauwe grappen. Het team heist-leden bestaat bijvoorbeeld o.a. uit een Engelsman die met een elektronische papegaai sleept (die speelt natuurlijk nog een cruciale rol) en een zwijgende acrobaat. 'He talks with his whole body' observeert de nymfomane leidster (Melina Mercouri) van de groep. 'His body talks too much', moppert haar Romain Duris-achtige bondgenoot. (Starend naar een strakke zwembroek.) Maar dé vermakelijke ster van de film is Peter Ustinov, die man had de lach aan zijn kont hangen. (Of eh aan zijn kogelronde buik, hier dan.) Mimiek is eigenlijk al genoeg. Hij stuntelt zich als loserige 'schmo'kkelaar langs streng besnorde Turkse agenten, die denken dat hij een militaire parade wil verstoren. Erg melig allemaal dus. En overigens met mooie coleur locale van de Turkse sixties, net een roman van Orhan Pamuk. (Al ontbreekt diepgang hier verder totaal, duh.)

Sunday Bloody Sunday

2011-08-16T15:31:00.009+02:00

De titel wekt tegenwoordig vooral Noord-Ierse associaties, maar werd deze film werd een (klein) jaar voor het beruchte Bloody Sunday incident uitgebracht. De titel is zelfs wat nietszeggend in dit geval, de film markeert consequent de dagen, maar de meeste daarvan (en dus ook de zondagen) zijn voor mijn gevoel hetzelfde. Niet dat dit erg is, want dit is modern aanvoelende (hier haalde Leigh de mosterd, zo lijkt het) classic van Schlesinger, van wie ik bedacht ik tijdens het kijken, meer moet zien. Door de achteloosheid waarmee hier met een thema als homoseksualiteit wordt omgegaan heeft het zelfs wat van Franse arthouse als Avant que J'Oublie. Een joodse dokter heeft wat met een jonge gast, die tegelijkertijd ook nog wat met een dame heeft. De jongen en het meisje kibbelen en rollebollen wat af, terwijl ze op een Wes Anderson-achtig huis vol kinderen passen. Heel komische kindertjes, jaren '70 emancipatie-producten. 'That's why you're ,overeating, analyseert er eentje bijvoorbeeld ergens. In de relatie van dokter en gozer komt de liefde vooral van de oudere kant, die droomt van een gezamenlijke reis naar Italië. (Hij haalt ondertussen ook nog wat oude familiebanden aanhaalt, op een bar mitswa.) Ik vergeet nog te vermelden dat de jonge gast ook kunstenaar is, die New Age-ige installaties bouwt. De mooiste daarvan bubbelt in de tuin van de dokter. Met een muziekje van Mozart erbij zorgt dat absurd genoeg voor een van de mooiste momenten.

The Miracle Worker

2011-08-16T14:18:00.004+02:00

Toen ik jong was kon ik geen genoeg krijgen van Nell, een sentimentele blockbuster met Jodie Foster over een enfant sauvage. (Ik las de boekbewerking elk jaar.) Tegenwoordig vind ik dat soort films juist pijnlijk om naar te kijken. The Miracle Worker is zo'n typische gehandicapte overwint obstakels-films. En bepaald geen slechte. Arthur Penn brengt het zonder enige opsmuk of compromis in beeld. De beste scène van de film lijkt wel twintig minuten te duren. Het laat een uitmuntende Anne Bancroft als verpleegster zien, die de jonge dove en blinde Patty Duke probeert te leren eten met mes en vork. (Of om überhaupt aan tafel te gaan zitten.) Het kind heeft daarvoor jaren tijdens diners langs de borden gestruind om dingen te snaaien. (Dat soort details maken de film keihard, hoe de familie haar al die tijd uit medelijden heeft vertroeteld en dat soort dingen heeft toegelaten.) Als er na die lange pijnlijke scène meer van hetzelfde volgt raak ik wat afgestompt, Penn had er vijftien minuten tussenuit kunnen snijden, om sneller te belanden bij melancholische scènes als die waarin Bancroft een of ander volksliedje zingt, half-slapend. Niettemin worden de main roles prima geacteerd en in de bijrollen heeft het, door de rijke koloniale setting en baarden, ook wel een Ingmar Bergman-zwart wit-sfeer. (Al hadden ze in Zweden nou nooit Afro-Amerikaanse bedienden...)

She's So Lovely

2011-08-16T11:34:00.001+02:00

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

All the King's Men

2011-08-15T17:18:00.003+02:00

Had jaren terug de remake wel eens gekeken, toen met een stevige cast waaronder Mark Ruffalo, Sean Penn en Patricia Clarkson. Robert Rossen doet het in de forties met onbekende namen en een wat schevige film noirige hoofdrolspeler, John Ireland. Hij speelt een journalist die een nieuw politiek talent (Broderick Crawford) tegenkomt. Een boerenkinkel die zegt waar het op staat, ja, een ware populist. Interessant genoeg lijkt de man in het begin een domme marionet van zijn vrouw. Vanaf het moment dat een glimlach om zijn lippen speelt na een dodelijk ongeluk (wat wél zijn gelijk bewijst) weet je dat het een foute kerel is. De politicus bespeelt de massa, bouwt als die ene Duitser nieuwe wegen voor Louisiana. De grote sprong voorwaarts, maar tegen welke prijs? Het spijtige is dat de film in de loop van de tijd de journalist wat uit het oog verliest. En dat terwijl juist hij het interessantste personage is, met juist een rijke achtergrond, en een society-dinnetje, die ook weer (net als hijzelf trouwens) wordt ingepalmd door de gouverneur. De journalist lijkt dat allemaal niet te deren. Uit wraak op zijn elitaire familie misschien. (Had Wilders eigenlijk rijke ouders, hmm.) De merkwaardige kronkels van cinema: A Face in the Crowd (wat het veel ongeloofwaardige verhaal vertelt over de rise van een Tom Waits-achtige zwerver tot politicus) is ondanks het moeizamere uitgangspunt toch stukken beter. Daar zal wel geen Pulitzer prize winning boek achter zitten, neen, slechts een kort verhaal, altijd handiger in cinema.

To Catch a Thief

2011-08-15T17:03:00.002+02:00

Toepasselijk, met die Monegaskische bruiloft deze zomer. Dit is de beroemde film waarin Grace Kelly al over de weg scheurt waarop ze later zou verongelukken. Maar de aanwezigheid van de oogverblindende prinses kan deze Hitchcock niet redden, net zomin als Cary Grant dat kan, die voor de film van zijn pensioen terugkwam. Hij was nog altijd topfit, loopt met sjaaltjes, in strakke broeken (en minder dan dat) te flaneren als een waar gay-icoon, maar eigenlijk is ie wel een beetje creepy oud voor de twee meisjes die hij hier als voormalige dief om de vinger windt. Waaronder dus Grace, en Brigitte Auber, als Franse tomboy. Er is een diamentendief actief, en Grant moet de speurneus uithangen om te bewijzen dat hij die heists niet zelf pleegt. Ondertussen heeft hij tijd voor double entrendres (juwelen = geil en voorspel belooft vuurwerk) die Grace nauwelijks lijkt te begrijpen. (Ze stuntelt zich door het script heen...) De uiteindelijke oplossing van het zaakje is erg voor de hand liggend, maar levert nog wel mooie taferelen op, tijdens een gekostumeerd bal met een Zwarte Piet-uitdossing voor Grant. Of wacht, ís het hem wel?

Clueless

2011-08-15T15:37:00.002+02:00

Aww. As if! Ik dacht eigenlijk dat dit op Shakespeare was gebaseerd (die komt wel ter sprake), maar ik verwar mijn high school classics. Dit is een Austen, althans, een supervrije bewerking dan. Een uitzinnige kun je rustig stellen, met een goedgetroffen 'populaire meisjes op de middelbare'-sfeer, die praten de paar jaar erna dat ik daar rondliep nog steeds zo. 'Why am I even listening to you, you are a virgin and you can't drive!'. Dat krijgt de arme Alicia Silverstone te horen van haar zelfgecreëerde Pygmalion doet lelijk zwaantje-project Brittany Murphy. Stank voor dank en ze wilde zo graag wat goeds doen. Maar natuurlijk is Alicia vooral goed in het samenstellen van haar 'ensemble'. De eindeloze reeks pakjes, en minirokjes, en nog kortere minirokjes. 'Doe je er nog wel wat overheen', vraagt pa bezorgd. Maar dat was onnodig, de Billie Holiday-fan (en lover of arts) is natuurlijk gay. 'How could I be so clueless', peinst Alicia nog maar eens, in zowaar geslaagde voice-over. (Al hebben we hieraan waarschijnlijk ook high school flops als Mini's First Time te danken.) Twee random details; Wallace Shawn speelt waarschijnlijk zijn enige leuke rol ooit, als leraar. En ik meende de hele film dat Alicia's broertje (en later toch maar geen broertje!) gespeeld werd door Ben Affleck. En ik maar denken dat ie het best goed deed. Da's Paul Rudd. Maar Clueless is vooral leuk door de achteloos gedropte essentiële high school wijsheden als de volgende, bij een entree op een feestje: 'Let's do a lap before we commit to a location.'

The Asphalt Jungle

2011-08-15T14:22:00.002+02:00

En nog maar eens een klassieker van John Huston, uit zijn uiterst productieve en lange carrière, moet toch eens uitzoeken of het hem werkelijk lukte in elk van die decennia een topper te filmen. (Zou best kunnen!) The Asphalt Jungle is een van zijn vroegere films (uit begin fifties) en een fraaie noir. Het plaatje hierboven is zo'n beetje het openingsshot, en eigenlijk zijn die eerste paar minuten misschien wel het hoogtepunt. John Huston was ooit schilder in Parijs, en weet de shots wel te maken. Veel hoge gebouwen, en een man met brede rug, die zich daar tussendoor spoedt, op weg naar zijn hide-out. Daar treft Sterling Hayden (geweldige kerel, brede schouders, maar een gepijnigd gezicht, alsof hij eindeloos klappen heeft gehad) zijn gebochelde maatje James Whitmore. Dat is een barman, die van katten houdt en altijd bereid om een vriendendienstje te verrichten. Het mooie aan The Asphalt Jungle is niet zozeer het verhaal en zelfs niet de heist, typisch zo'n gevalletje van via het riool rechtdoor en dan de juwelen meenemen, maar de schier eindeloze reeks fraaie karakters. De man die de heist opzet is bijvoorbeeld een oud Duits kereltje (Sam Jaffe) continu lurkend aan sigaren, dat de zaakjes prima voor elkaar dénkt te hebben. Tot ie op het laatst door een jukebox en een sexy dansend meisje toch nog een cruciale fout maakt, wat ie dan bijna genoeglijk zelf nog constateert/analyseert, want zo is ie. Marilyn Monroe heupwiegt eerder ook al sensueel door het beeld, maar de mooiste vrouw is Jean Hagen, die een typische film noir tramp speelt, die al haar hoop op Sterling Hayden heeft gevestigd. (Die dat lang niet ziet, of niet wil zien.) En geloof mij, zo zijn er nog wel een handjevol mooie rollen, en er wordt ook nog gekaart! Wat wil je nog meer.

The Hill

2011-08-14T16:54:00.002+02:00

The Hill geeft een heel andere draai aan het gevangenis-film concept. Hier voelen de gevangenen zich schuldig, en hebben een zekere mate van respect voor de leiding. Hoekendanou? Welnu, het gaat hier om een militaire gevangenis gedurende WWII, waar Britse soldaten, die bijvoorbeeld iets hebben gejat of een bevel negeerden, belanden. En de leiding, dat zijn dus ook gewoon weer ándere Britse soldaten. Militair recht is een eng en fout iets. Het kan in je, kuch, voordeel uitpakken (een verkrachtinkje op Kreta of zo afdoen met een boete) maar je kan ook jarenlang worden afgebeuld. Kennelijk, want dat is wat hier gebeurd. Een groepje soldaten wordt over de kling gejaagd, met brute kracht. Brute Force is een zeer vergelijkbare sadistische gevangenis-noir. Zelfde nazistische pakjes ook en een vleugje homo-eroticisme ('Nog een sweetie' vraagt een van de hoge piefen vleierig.) Ik vergeet nog te vermelden dat het strafkamp in de Libische woestijn staat, waar het belangrijkste oefen-object een heuvel is. 'Double up, double up', wordt er constant geroepen en daar gaan de kerels weer (met als belangrijkste man Sean Connery) op een sukkeldrafje door/in de brandende zon, tot ze doordraaien. Allemaal erg akelig, en heel dicht op de huid in beeld gebracht door Sidney Lumet. (Hij schijnt verwrongen lenzen te hebben gebruikt om het allemaal nog wat verknipter te maken.) En zelfs het einde brengt geen licht. (Een ontsnapping zou hier ook wel heel raar zijn!) De macht van het systeem.

Cookie's Fortune

2011-08-14T15:37:00.002+02:00

Altman vermaakt zich hier kostelijk met flauwe (woord)grapjes, hij lijkt de hele film te hebben opgezet om een visuele grap te kunnen maken rond 'caught with your hand in the cookie jar'. Zeker de tweede helft is me wat te lollig, al ben ik ook zelfverklaard notoriously lastig te pleasen met grappen. Maar goed, de eerste helft is erg gemoedelijk en lief. Met aardig (samen)spel van vooral Charles S. Dutton (een soort Solomon Burke) en Patricia Neal. De laatste is een weduwe die er geen zin meer in heeft, en Dutton is haar trouwe kompaan die het meest geschokt is als ze 'weg' is. Minder onder de indruk is de dorpsregisseuse Glenn Close die het een schandaal vindt en de hele boel anders 'staget', met hulp haar zwakbegaafde medeplichtige Julianne Moore die alles voor zoete koek slikt wat Glenn Close haar vertelt. Of toch niet? De lekkerst gevulde koek (ok, die kon beter) is lieve Liv Tyler, hier met fris-korte coupe en qua acteren stiekem weer matig. (Zien we door de lange vingers.) Zij is vooral bezorgd om Dutton, op het overdreven plakkerige af. Maar ach, dit is een film waar iedereen zelfs in de gevangenis-cel nog zit te scrabblen, en dan is de kijker zachtjes en voldaan in aangename soes-stand gesukkeld. Het eindigt met koek/ei en iets van eigen deeg.

Blow

2011-08-14T14:40:00.003+02:00

Ook hier lijntjes. Maar hele andere. De Rolling Stones openen de soundtrack met hun cocaine eyes. (Weet niet waar de tekst op slaat, maar de muziek is cool.) En in deze gladde biopic zul je de slechte kanten van cocaïne zeker niet zien. Het is allemaal oppervlakkigheid troef. Coke smokkelen zou toch spannend moeten kunnen zijn, niks van gemerkt, vliegt allemaal vlug vlug voorbij in hippe montages. Genoeg grote namen in de cast, met Johnny Depp in een uitzinnig kapsel voorop. (En Franka Potente en Penelope Cruz als zijn love interests.) Depp speelt een real life coke smuggler die via de totaal niet tot leven komende sixties uiteindelijk onder meer in Colombia belandt, en daar met hulp van Escobar een, eh, transport-lijntje begint. De seventies in de film werken wat beter, met name omdat dan alles mis begint te gaan. Typisch dat de coke-loze gevangenisscènes op verschillende momenten in de tijdlijn van de film nog het mooist en schrijnendst zijn. Ook ironisch; regisseur Ted Demme overleed na de opnames aan een hartaanval op een basketbalveldje. En wat vonden ze in zijn bloed?

City of Hope

2011-08-14T11:39:00.004+02:00

De laatste John Sayles die ik nog 'moest' zien. Vooraf peinsde ik nog over een overzichtsartikel voor de Subjectivisten, maar daarvoor is City of Hope, als uitgangspunt, niet interessant genoeg. De filmografie van Sayles overziend valt toch ook wel op dat de man duidelijk in de eighties piekte (Secaucus, Matewan, Lianna, Brother From Another Planet.) Enkel Lone Star valt daarbuiten. City of Hope was zijn eerste film in de nineties, en zet de structuur neer die we later vaak terugzien. Stedelijke problematiek in mozaïek. Daar boekte Sayles zeker nog winst, want Sunshine State is bijvoorbeeld beter. City of Hope heeft last van eighties-muziek en melodrama, en het overdadige bijna Sex, Lies and Videotape-kapsel van de matige hoofdrolspeler. De jongen lijdt aan het leven, adoreert zijn dode broer, en haat zijn pa die hem baantjes toewerpt. Pa is rijke bouwpief, met o.a. wat armesloebersflats in bezit, waarvan we ook clichémannetjes leren kennen. Sayles laat arm (lees allochtoon) en rijk elkaar kruisen, met als verbindingsstuk een Obama-achtige politicus. Verder zijn er Sayles-regulars als Chris Cooper en David Straithairn. Die laatste speelt een continu ramblin' loonie, die aan het einde (dat Sayles wel weer behoorlijk ingenieus gescript heeft, Sayles is goed in lijntjes verbinden) mag schitteren. Off-topic detail, City of Hope is nooit op dvd verschenen, en ik keek een zogeheten VCR-rip. En die maakte bijna nostalgisch, een beetje overbelicht, niet zo scherp als die blu-rays van tegenwoordig. Het had wel wat.

Lust for Life

2011-08-13T16:59:00.005+02:00

Helaas, Kirk Douglas zegt hier als Vincent nergens 'Zundert'. Toch vond ik dit een grote meevaller, duidelijk een integere biopic, met binnen de grenzen van het Hollywoodse studio-systeem, duidelijke pogingen tot authenticiteit. En Kirk Douglas ziet er met rossige baard en verwarde blik inderdaad uit als een kunstenaar. Hij kon dus ook een smoezelige held spelen. Het leven van Vincent van Gogh moge bekend zijn, toch had ik me die diepe liefde van broer Theo voor hem nooit zo gerealiseerd. Zeker in het begin, als Van Gogh zoekt naar Iets (wat dan ook, to be of use!) is de steun van Theo cruciaal. In de mooiste scène van de film zit Van Gogh in een rafelig Waals mijnwerkersdorp in zijn gammele huisje, mislukt als priester, totaal in de penarie en daar komt Theo alweer om hem moed in te spreken. Minnelli brengt die scène in beeld als ware het een olie-schilderij, fraai belicht, en een beetje vlekkerig, of zo. Dan begint het geschilder en vallen vooral de goedgeplaatste sequenties op waarin enkel schilderijen worden getoond. Eén voor één. Een open deur natuurlijk bij een genie, maar ze kunnen bijna de film dragen; een man in een eenzaam café, een sterrenhemel, en Van Goghs kameraad de postbode, met indrukwekkende baard, terecht vereeuwigd.

Daddy Longlegs

2011-08-13T15:44:00.005+02:00

Als die man uit Keane écht kinderen had gehad kreeg je dit. Zet u maar schrap. Akelige maar fijne slice of life-film, lukraak opgenomen, met veel gewiebel en de helft van de dialogen is niet te verstaan. Soms expres niet, want er klinken af en toe uit het niets geweerschoten op de soundtrack. Misschien om de gekte in het hoofd van de chaotische pa te illustreren. (Hij lijkt op een James Nesbitt in de goot.) De man moet twee weekjes op zijn basisschool-zoons passen, maar krijgt dat al nauwelijks voor elkaar. (Tot ie ze uit arren moede maar slaappillen voert!) Tegelijkertijd is de man aandoenlijk grappig. Tijdens een boottochtje doet hij bijvoorbeeld alsof hij met blote handen een zalm kan vangen... Ondertussen passeren tal van andere excentrieke types kortstondig de revue, en gedragen de kids zich steeds meer als tirannen. (Op school, op het werk van pa, bij de oppas.) Dat krijg je ervan. Verwantschap is er met de films van Bahrani of een The Squid and the Whale een paar treden lager op de maatschappij-ladder, zonder zoveel indruk te maken als die overigens. Categorie: kort en klein Amerikaans. Ik ben liefhebber. De onscreen titel is trouwens Get Some Rosemary, maar de alternatieve titel bleef toch beter hangen.

Quand J'étais Chanteur

2011-08-13T14:23:00.005+02:00

Stond laatst een artikel in de Volkskrant over remakes, Twelve Monkeys is er bijvoorbeeld een, nooit geweten. En zoals Vido Liber destijds al zei, Crazy Heart kan met gemak voor een remake van Quand J'étais Chanteur doorgaan. Niet alleen exact dezelfde elementen, ook de timing (noem het gewoon volgorde) waarin ze aan de kijker worden geserveerd. (Zelfs een stadion-concert ontbreekt niet, en uiteindelijk wel.) En tóch vind ik Crazy Heart iets beter. De muziek helpt, country versus knullige Franse chansons. En ik vind Depardieu niet zo goed als Jeff Bridges. Die laatste deed duidelijk meer zijn best als Depardieu hier. Had ook meer te winnen. Niet dat L'homme grande niet redelijk is als de Eddy Wally-achtige charmezanger, die in bejaardenhuizen en restaurants zijn liedjes croont. Waar Quand J'étais wel op wint is het ontstaan van de relatie met de jonge blom. Dat gaat hier ongemakkelijk en wringend en eigenlijk wordt het nooit écht wat. (Alhoewel het laatste shot!) Ik zou bijna denken dat dat genoeg zou moeten zijn voor een betere film, maar de laatste verrtig minuten zijn hier toch een beetje uitgeblust en saai. De fut is eruit. (Hee, bij Crazy Heart zat ik ook al over de tweede helft te zeuren, teveel script-spektakel daar, het is nooit goed!) Wel moet nog even de bijrol van Christine Citti worden genoemd, ooit achtergrondzangeres en nu manager van Le Chanteur. En nog altijd (en heel tragisch) een beetje verliefd op hem. 'Ze wordt een beetje dik', peinst haar nieuwe echtgenoot. Een beetje de Mariska Veres van de film.

Breathless

2011-08-13T11:24:00.005+02:00

Keiharde Koreaanse film, en Koreaanse films zijn altijd al hard. Kun je nagaan hoe deze is! In elke scene wordt wel iemand in elkaar geslagen. Een uiterst pijnlijke en intense zit voor de kijker, en tóch is het een goede film, al scheert ie wel vervaarlijk langs een totale melodramatische knock-out. Daardoor dacht ik lang dat dit een film van Lee Chang-Dong was, de regisseur van Oasis en Secret Sunshine. Vooral in de momenten dat Breathless er bij de kijker inramt, dat een van de personages als het ware in de voetsporen van een ander treedt. Scriptmatig vond ik er dus nog wel wat op af te dingen, maar het acteren van de hoofdrolspelers redt veel, zo niet alles. Een man werkt als 'loan shark', wat inhoudt dat hij mensen in elkaar mept. Zijn vader had ook al losse handjes (en is net terug uit de gevangenis na 'een akkefietje'). Parallel hieraan zien we een middelbare school-meisje, uit een al even gebroken gezin. Zij is de eerste in de film die wat weerwoord heeft op de gewelddadige hoofdrolspeler, die om de twee woorden een scheldwoord plaatst, meestal "SHIIIBA!". Er ontstaat een ongemakkelijke vriendschap. Maar! Het meisje heeft een broer, en die gaat zonder dat de twee elkaar kennen voor hetzelfde knokploegje werken. Die lijnen moeten bij elkaar komen, maar hóe dat uiteindelijk gebeurt is toch verrassend, en een martelgang van Jezus Christus-allure. Mooie editing aan het eind ook, die op bizarre wijze heen en weer flitst tussen bruut drama en kleinschalig geluk. Die paar minieme harmonieuze momentjes eerder, met een mooie gitaarpingel, houden de kijker net op de been. Een strohalmpje geluk.

Ride the High Country

2011-08-12T17:23:00.003+02:00

Interessante vroege western (oei killing woordje natuurlijk) van Peckinpah en heel anders dan je van hem zou verwachten. De sfeer is triestig en lang zelfs gemoedelijk; slowmotion-bloedbaden zijn afwezig. Een oude Randolph Scott vertolkt een van de hoofdrollen (hij ging meteen erna met pensioen) en ook hij doet heel anders dan anders. Gemener én grappiger, zijn borstelige wenkbrauwen geven hem sowieso het aanzien van een comic relief-karakter. Ook de andere hoofdrol is voor een oudere man, Joel McCrea, die een manusje-van-alles speelt in de nadagen van het Wilde Westen. Een bank stuurt hem om goud te halen naar een mijndorpje, hij huurt oude bekende Scott (die eerst nog een kermis-chantage-show runt) in, die een jonger maatje meeneemt. Waar McCrea een brave lawman is, azen Scott en kompaan op zijn geld, terwijl ze dus eigenlijk tegelijk op nostalgisch-vriendelijke voet staan met McCrea. Dit geeft de film zijn merkwaardige sfeer, en dat gehalte neemt alleen maar toe als er ontmoetingen komen met een bijbelse vader (een Paul Verhoeven-favoriet) en lieftallige dochter (zij vlucht en gaat ook mee naar het mijndorp). Het mijndorp (meer een tentenkamp) is een fraaie Altman-setting avant la lettre (en een soort Gomorra) met een bordeel en een groep wilde broers. Hoewel die zich als de bad guys ontpoppen, blijft het hart van de film de pijn (en het verraad) van de twee oude vrienden, die beseffen dat ze een hele gunslinger-carriere voor niks hun ass on the line hebben gezet.

Van God Los

2011-08-12T15:27:00.006+02:00

Even de lat verstellen. Pieter Kuijpers heeft heus wel wat in zijn mars, zie TBS (later en beter dan deze) maar ook hier heeft hij al wat geslaagde sfeervolle crime-scenes. (Al dan niet met accentje.) Favoriete shot: het drietal hoofdpersonages in carnavalspakken (het meisje als konijn natuurlijk) om onherkenbaar de stad (Venlo) uit te komen. Van God Los werd heel losjes gebaseerd op de moordende Bende van Venlo, maar die zijn in de film eigenlijk maar met z'n drieën, wat in het echt wel niet het geval zal zijn geweest. En een van hen is er steeds niet bij zodra het script dat even handiger uitkomt. Overigens is dit een ware Fort Alpha-reünie (groot toen ik in groep acht zat!) met zowel Tygo Gernandt als Mads Witterman (Ot!). Die laatste is die derde man, hier niet zo belangrijk, het gaat om Tygo en Egbert-Jan Weeber. E-J is de mooiboy, zoon (nee stiefzoon!) van de tandarts, Tygo is natuurlijk (Flip Kowlier-accent) ene badboy, hij speelt volslagen over the top, bijna Johnny Depp-doorgedraaid piraat-achtig, met make-up zelfs, zo lijkt het. Een handje of twee geholpen door absurd veel slowmotion. Erger dan de slowmotion is de eindeloze voice-over, van Egbert. Die de hele film (en dan ook de héle film) voordraagt. Ja, zo kan het nooit écht wat worden natuurlijk. De beste scène wordt zelfs zonder voice-over om zeep geholpen. Tygo komt zijn meisje (een prima Angela Schijf) bij haar ouders terugeisen, het meisje durft geen nee te zeggen, zoekt met haar blik bij Egbert om hulp, maar voor dat echt schrijnend kan worden (en de scène was goed op weg) grijpt haar pa (Huub Stapel) houterig/horkerig en nogal overdreven in. En niet in haar voordeel.

Bunny Lake Is Missing

2011-08-12T14:06:00.001+02:00

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

Mini's First Time

2011-08-12T11:28:00.005+02:00

Ja, dan ben je toch benieuwd, als je dit in de tv-gids ziet staan. Als producer komt in de intiteling Kevin Spacey langs, en die houdt sinds American Beauty kennelijk van risky filmpjes, maar Mini's First Time lijkt vooral op Towelhead en The Opposite of Sex. Alleen dan flauwer, de film probeert te hard grappig te zijn, en mist het laagje gritty cynisme dat The Opposite of Sex leuk maakte. En dus is dit uiteindelijk ook niet kinky, eigenlijk juist gladjes. De titel slaat overigens niet op een aanstaande ontmaagding, dat punt is rijkeluisdochter Minerva alláng voorbij. Ze zoekt naar nieuwe kicks ('firsts') en gedurende de film vindt ze die o.a. in sex met haar stiefpa (Co Adriaanse-Alec Baldwin) én een filmnoir-moordcomplot op moederlief. Dit o zo gezellige gezinnetje woont in een giga-mansion, in een omgeving vol (al dan niet Russische) trophy wives. De buurman is niemand minder dan Jeff Goldblum, die als acteur klaarblijkelijk aan zijn eigen 'first' bezig is. Honderd slechte bijrollen! (Op een rij?) Heb heel hard zitten lachen om de man hier, hij doet niet eens zijn best meer. Duivelse grijns op dat strakke lijf (volgens mij geilt ie op zichzelf), en dan maar met een verrekijker de lieftallige Mini bespioneren, terwijl ze in het zwembad ligt. De leukste grap (en een van de weinige geslaagde) heeft ook betrekking op Goldblum's personage. Zegt de voice-over van Mini: 'I can't believe the anticipation of a mother-daughter double dip didn't give him a stroke right there'. Voor de liefhebbers, Luke Wilson (van Anderson's Wilson-bros) doet ook nog mee als dorky agent.

Kansas City

2011-08-11T16:58:00.006+02:00

Het doet pijn om toe te geven, maar hoewel ik deze Altman keek voor Jennifer Jason Leigh, valt juist zij een beetje tegen. (Ze kan verwijtend naar het script wijzen.) JJL heeft een cartoon-stemmetje opgezet (denk Buscemi, die ook meedoet) dat al snel begint te ergeren, het hele komische spoor waar ze op lijkt te zitten werkt eigenlijk überhaupt niet. Kansas City is, zoals gebruikelijk bij Altman, nogal uitgebreid qua karakters, maar bij een mindere Altman merk je dat dat maar met horten en stoten goed gaat. Het script hinkelt van scène naar scène, die steeds ietsje meer doorzichtige uitleg geven (vaak over de vorige) in een poging tot diepgang, terwijl de film ondertussen geen tijd meer heeft voor échte personages of inleving. Te fanatiek moeten er allerlei dingen worden aangestipt, van verkiezingsfraude tot tienerzwangerschappen. En dan te bedenken dat het uitgangspunt eigenlijk al ongeloofwaardig ingewikkeld is. Jason Leigh speelt de vrouw van een crimineeltje; crimineel wordt door colored mobsters gesnapt (nadat hij in blackface een rijke neger berooft!) waarop Leigh als onnavolgbare wraakactie de echtgenote van een hoge politieke pief kidnapt, zodat juist hij haar te hulp komt. Althans dat hoopt ze. Beetje Changeling-achtig krankzinnig allemaal. Zelfde hoedjes, zelfde tijd ook. Een oude Harry Belanfonte is van de acteurs nog het best op dreef als Godfather van de mobsters (hij praat net zo onduidelijk) die over het lot van het crimineeltje (Dermot Mulroney) beschikt. Maar boss Seldom Seen heeft geen haast. Dus wordt er veel gepraat en gebeurt er eigenlijk bar weinig, behalve musiceren dan, want in Seldom's club is ook nog een coole saxo-jazz-battle aan de gang (als mc's avant la lettre). Maar als de jazz-cats knetterend hoogtepunten bereiken zijn de daar doorgesneden scènes buiten club nog steeds niet spannend geworden. En het einde is bijzonder onelegant.

The Baron of Arizona

2011-08-11T15:34:00.004+02:00

Werkelijk geen flauw idee hoe dit op mijn lijst belandde. Ik ben (nog!) geen Fuller-completist, en als ik dan een minor werkje van hem had moeten kijken had ik wellicht beter de film die Vido Liber laatst signaleerde kunnen kijken, over een krantenredactie. Dat onderwerp zal me meer interesseren dan een 'land grants'-scam in Arizona. Wel knap van Fuller is dat hij in deze totale no budget film (in twee weken geschoten) toch een soort Orson Welles-sfeer weet op te roepen, hem zou dit onderwerp wél F for Fascineren. Orson had ook best de hoofdrol kunnen spelen, als de zelfbenoemde megalomane Baron die in een onwaarschijnlijk geduldige oplichterij-praktijk heel Arizona (op dat moment nog geen officiële Amerikaanse staat) in zijn bezit probeert te krijgen. Daarvoor bezoekt hij Spaanse kloosters, papt aan met een piepjong arm meisje (waar hij later mee trouwt) én spendeert tijd met wat zigeuners en dwergen. Laatstgenoemde scènes behoren tot de leukere, maar Fuller heeft nogal haast en jakkert iets te stevig door.

The Train

2011-08-11T14:09:00.005+02:00

Deze stevige Tweede Wereldoorlog-actieblockbuster zou eigenlijk door Arthur Penn geregisseerd worden, die er een introspectieve film over de waarde van kunst in het leven van mensen wilde maken. Dat hád zowaar gekund, omdat de film over het redden van schilderijen gaat. Allerlei kunstschatten dreigen door de nazi's worden weggesluisd, met een trein inderdaad, als ze die de oorlog aan het verliezen zijn. Ster Burt Lancaster wilde echter voor een kassucces gegaan en liet Penn vervangen door John Frankenheimer. Fuck art, knallen! De switch is eigenlijk geweldig ironisch, want nu wordt de kunst slechts decor voor stunts. Maar, die zijn zeker de moeite waard. Burt hangt de circus-artiest uit, roetsjt langs touwen naar beneden, en er zijn echte treinbotsingen. (Jammer van die oude stoomlocs mopperen de trein-nerds op IMDb.) De schoonheid van destructie. Naast Lancaster is Paul Scofield goed op dreef als barslechte nazi-generaal, die in tegenstelling tot het hoofdpersonage wél van kunst houdt, maar ook van genocide. Ik moest denken aan Mladic die om boeken van Tolstoj vroeg, wat hem toch een ietsepietsje sympathieker maakt. Een fraaie bijrol is er voor Michel Simon, bekend als de vieze Tom Waits-achtige zeeman in L'Atalante, en hier, decennia later, nog lelijker geworden. Sterker ik denk dat hij de lelijkste mensch is ooit op het witte doek. En ja, ook dat heeft iets moois. Hij speelt de koppige machinist "Papa Boule". Alles wordt geweldig flitsend in beeld gebracht, veel vloeiende, razendsnelle camera moves die zelfs met de actie mee lijken te rennen. En toch, als gezegd, mist de film wel een beetje een art, wat zeg ik, hart. Genrefilmpje dus.

The Damned United

2011-08-11T11:33:00.008+02:00

Brian Clough über-fucking-alles! Rond Rudo y Curs i reminiscete ik wat over het ontbreken van voetbalfilms, vergeleken met honkbal bijvoorbeeld. Meer nog dan die Mexicaanse prent vult The Damned United (een soort tragikomedie eigenlijk) dat gat. Geen voetbal als setting, nee werkelijk een film over de sportwereld. Vanuit het oogpunt van een van de meest fascinerende en excentrieke trainers: Brian Clough. Een Louis van Gaal-achtige arrogante man, extreem rap van de tongriem gesneden, zelfs vóór Mohammed Ali hier in een fragment langskomt dacht ik al aan hem. Tegelijkertijd heeft Clough iets vrouwelijks. Achter die façade van 'ik ben de beste trainer ooit' zit ongezond brandende (onzekere?) ambitie. (Hmm, ik bedoel hier niets mee over vrouwen natuurlijk, maar Clough is duidelijk ánders dan your regular sigaren rokende testosteron-bundel.) Het is aan de Van Hanegem-achtige assistent Peter Taylor te danken dat onze man nog een beetje met de benen op de grond blijft. Martin Sheen lijkt werkelijk op Clough, wat niet geldt voor Timothy Spall, die Taylor speelt. Maar hij brengt natuurlijk wel weer het juiste gevoel, warmte, mimiek en boerenverstand. Als de spelers het veld oprennen roept ie 'Think! Think! Think!' The Damned United heeft een vloeiende structuur, op de juiste momenten heen en weer springend in de tijd. Van Derby County, naar Leeds United en Brighton Hove, wat de fuck doe ik hier in het zuiden, denkt noorderling Clough daar. Zeer vermakelijke film, met ook in de bijrollen goed werk van o.a. Colm Meany als Clough's grote rivaal: Don Revie. Die naam alleen al. En dat alle spelers nog gewoon op het trainingsveld staan te roken, nostalgietrip. (En dat terwijl zowel Revie als Clough eigenlijk moderne facetten van het voetbal naar Engeland brachten; te weten schwalbes en andere gemenigheden én Mourinho-achtige tactische vondsten en people's manager motivatie-technieken.) Oh en vrouwen... Die spreken in totaal vijf woorden in deze film!

The Barefoot Contessa

2011-08-10T17:16:00.004+02:00

Mankiewicz had een vooruitziende blik, The Barefoot Contessa is Grace Kelly Blues avant la lettre, met een jong doorgebroken actrice die ingepalmd wordt door een 'count' (die tussen Frankrijk en Italie aan de kust woont, dus ga maar na) wat haar uiteindelijk fataal wordt. Dat is geen spoiler want The Barefoot Contessa opent met haar begrafenis. Humphrey Bogart staat er te sippen, hij speelt een filmregisseur, maar van film in film-gedoe is helaas nauwelijks sprake. Hij begint het verhaal te vertellen. In voice-over. En nog maar wat voice-over. Dat is jammer en hij blijkt niet eens de enige voice-over, zijn verhaal wordt nog een paar keer onderbroken door anderen. Zo wordt dit vooral een visueel genoegen, en dat is het zeker, met een uiterst kalme, melancholische Bogie in kleur (in eenvoudige rode truien) én Ava Gardner, in fraaie zwarte badpakken (en op blote voeten). Zij speelt een vurige Spaanse die door Bogart en een rijke producer naar Hollywood wordt gehaald, waar ze een ster wordt, zonder gelukkig te worden. Na The Bad and The Beautiful-achtige avonturen door naar de pseudo Monegaskische jetset, maar dat is een regen-drop verhaal. Dat gedeelte is qua scenario wel wat beter, met bijvoorbeeld een mooie speech van de graaf, die van zijn filmster houdt 'met heel zijn hart'. (En niets méér dan dat.) Ook Edmond O'Brien doet trouwens mee in een mooie rol als pr-agent. In kleur lijkt ie flink aangekomen, misschien is het slechts contrast met Bogart die op dat moment (een paar jaar voor zijn dood) al uit niets meer dan hoofd bestond.

El Sol del Membrillo

2011-08-10T15:43:00.002+02:00

Is Victor Erice de Terrence Malick van Spanje? Bijzonder weinig films op zijn naam, maar wel allemaal mysterieus en persoonlijk-filosofisch. Ik zie Terrence Melick ook wel gefascineerd raken door een schilder. De eerste vijftig minuten van de zon op de kweepeerboom (hele film na zitten denken wat membrillo en het Engelse quince toch zouden betekenen) beslaan in feite uit niet meer dan dat een schilder de boom en het zonlicht (tevergeefs!) op doek probeert te zetten. De Ad Melkert look-a-like doet dat op het maniakaal manische af, bijvoorbeeld met twee schroeven in de grond zodat ie elke dag zijn voeten op exact dezelfde plek neerzet. Ondertussen wordt het van nazomer herfst in shabby Madrid, en de kijker wordt, de grote Bob Ross-truc eigenlijk, vooral ontzettend kalm en melancholisch. Erg mooi dus, maar dan komt een bevriende schilder op bezoek. Een oudere man, en alhoewel mijn filmbijbel hoog opgaf van hun vriendschap, zie ik juist iets ongemakkelijks. De oudere man is duidelijk de onderliggende factor hier, met eindeloos respect voor de grote kunstenaar, die hij zelf nooit is geworden. Ze zingen samen een liedje, maar beginnen steeds opnieuw tot de schilder het goed vind. Die zet de toon en zo gaat het in alle dialogen.

Empire of the Sun

2011-08-10T14:09:00.003+02:00

Ergens halverwege loopt de piepjonge Christian Bale na een van zijn vele heldendaden de barakken van het Jappenkamp binnen, en iedereen salueert voor hem. Supersentimenteel. Tóen schoot me dan eindelijk te binnen dat dit een Steven Spielberg-film moest wezen. En een goed teken was die realisatie niet. Natuurlijk, Spielberg heeft een bepaalde magische touch, ook hier houdt ie de kijker 152 minuten in zijn ban, maar het is een vrij oppervlakkige betovering, terwijl een schrijnende setting als deze toch harder aan zou moeten komen. Zeker als je bedenkt dat een kind de oorlog ondergaat en Christian Bale echt fantastisch speelt. Dit is een ingewikkelde manier om te zeggen dat Spielberg nooit een Au Revoir les Enfants zou kunnen maken. Ik vraag me af in hoeverre het boek van Ballard verschilt. Zat daar bijvoorbeeld ook al die atoombomscène in, een ontploffing in de verte en Bale die denkt dat een ziel van zijn 'auntie' naar de hemel trekt. Dáar weet Spielberg wel raad mee. En, het begin is ook erg goed; het gemopper daargelaten is dit wel een mooie film hoor. De Engelsen leven als koningen in Sjanghai, negerend dat de Japanners eraan komen (en dat de Chinezen eigenlijk ook een hekel aan ze hebben). De familie trekt naar een kostuumfeestje terwijl het in de stad al broeit. Prachtscene. Ook John Malkovich is op dreef als sneaky American bastard, wheelin' and dealin', met een uiterlijk tussen Vladimir Lenin en Michael Stipe.

The Candidate

2011-08-10T11:29:00.003+02:00

Een film uit die gouden seventies-periode van Hollywood, dus de cinefiel kan zich laven aan een bepaald type mensen en het soort beelden dat hij ook al zag in bijvoorbeeld Nashville en Taxi Driver. Daar speelde verkiezingen een rol (in de marge), in The Candidate vormen ze het hart van het verhaal. Robert Redford is de kandidaat voor de Californische senaat, en hij is bound to lose. Sterker nog zijn campagne-manager heeft de succesvolle advocaat verzekert dat hij gaat verliezen, dus kan hij zeggen wat hij wil. Dit klinkt bijna als een soort Being There met een totale underdog die een held wordt, maar vreemd (en gelukkig) genoeg gebeurt dat niet. Redford's praatjes slaan helemaal niet aan (lege zalen!), tótdat hij zich (ongewild en misschien wel onbewust) laat transformeren tot een normale kandidaat, met simpele slogans. (Zijn tegenstander lijkt grappig genoeg op McCain en hij is zelf dan de Obama, met Bob de Bouwer-mentaliteit.) Toch mist er iets in deze film, misschien is het het ontbreken van interessante personages náást de weifelende Redford; misschien wordt de film gewoon wat onhandig verteld, er zit geen dramatisch interessante lijn in, de verschillende fases die Redford's personage doorloopt worden nergens echt lekker neergezet. (De film neemt bijvoorbeeld al nauwelijks tijd om hem voor te stellen, en ook de tijdens de campagne ontstane huwelijkscrisis wordt afgeraffeld.) Dat kun je dan wel arthousy noemen eigenlijk, voornamelijk drijvend op sfeer, toch kon ik me er niet helemaal inhaken. Wél geslaagd is de rol van de vader van de nieuwbakken politicus, ooit gouverneur, die pas interesse krijgt als zoonlief aan de winnende hand is.

Limbo

2011-08-09T19:01:00.002+02:00

Een Sayles-film, dus je weet wat je krijgt. Dénk je, maar -hèhè!- gaandeweg Limbo probeert de regisseur eindelijk wat anders, en beweegt hij zich piepend en krakend weg van het mozaïekverhaaltje waarmee hij de film wel weer begint. Ditmaal gesitueerd in Alaska, dat volgens bepaalde project-ontwikkelaars gezien moet worden als 'one big theme park'. (Een geliefd thema van Sayles, urban planners met onmogelijke dromen, ook te zien in het zuidelijkere Sunshine State.) In Alaska treffen we een pak figuren, waaronder een flauw lesbisch stel (humor is niet Sayles' forte) maar gelukkig concentreert hij zich steeds meer op de drie karakters waar hij wél wat mee kan. Zoals een country-zangeres met een carrière nog minder dan Bridges in Crazy Heart. (Grappig genoeg lijkt Kris Kristofferson hier in een bijrol op Bridges). De zangeres heeft een ongelukkige dochter, die door moeder staat na staat (én de territory of Puerto Rico) is afgesleept. Én de local anti-hero, een typische depri-Sayles man, een imperfecte kerel, met een strakke kop, krassen op de ziel en daardoor des te sympathieker. David Straithairn (bijvoorbeeld ook in Secaucus) zet 'm weer prima neer. Tussen de man en de zangeres ontstaat wat, maar in de pijnlijkste kippenvel-scène uit de film merkt moeder dat óok dochter een oogje op de man had. (Een young girl's crush voor een vader-figuur wellicht.) De dochter mag de show stelen in de tweede fase van de film, waar de film (dit is Alaska ten slotte) Into The Wild belandt. Dat verwacht je dus écht niet bij Sayles. Het werkt ook niet echt, maar dan nog was ik zo tevreden met iets anders dat de film niet veel fout meer bij me kon doen. Erg gelachen nog om het aftitelingsliedje; ik denk, iemand heeft een The Boss in aftitelingsmodus-pastiche gedaan met ijle vocalen en synths. Guess who it is...

Kansas City Confidential

2011-08-09T16:51:00.003+02:00

Goed te vergelijken met The League of Gentleman, dat ik een paar dagen daarvoor had gezien, alleen dan gecondenseerder en Amerikaans en dús (?) harder. De bankoverval is hier (met nagenoeg dezelfde elementen) wél geloofwaardig. En ook het verzamelen der plegers is boeiender, geen halve bankbiljetjes in een roman, maar een viertal doormidden gescheurde koningen, uit een pak kaarten. Daarmee kan het stel typische magere, gamblin' en drinkin' film noir-mannen (Buscemi-stijl!) elkaar later herkennen, want ze worden door de baas tijdens de heist gemaskerd 'gehouden'. Maar één man weet überhaupt nergens van, en wordt wel het voornaamste slachtoffer. Een arme bloemist, wiens kar wordt nagebouwd. Deze man gaat prompt op wraak-missie, en blijkt eigenlijk ook helemaal geen lieverdje. Prachtig op zijn plek dus. Als hij nadenkt lijkt hij trouwens wat op Theo Janssen! De actie ná de bankoverval (is 90% van de film) speelt zich af in Touch Of Evil-Mexico, waar zich een pienter script ontvouwt. Niet zo onnavolgbaar als in noir gebruikelijk, maar elke keer als de kijker denkt 'nee dit is ongeloofwaardig', komt er een twist die de boel weer in goed vaarwater leidt. Zo is die ex-agent die op de Mexicaanse schuillocatie 'toevallig' ter plekke is daar.. eh, toch niet zo toevallig! Duh! I should've known.

La France

2011-08-09T15:22:00.002+02:00

Had net Salinger's fantastische Nine Stories uit, en daar past deze film wel bij. Een van de meest merkwaardige oorlogsfilms die ik ooit heb gezien. Oorlogshandelingen totaal afwezig. Sterker nog, de soldaten lijken al tientallen jaren doelloos rond te dwalen, in een eindeloze poging om hun Eerste Wereldoorlog-trauma's te verwerken, of althans, een poging te doen de gruwelen een plaats te geven, door ze te verpakken in verhalen en liedjes. Niettemin krijg je die pijn er natuurlijk niet uit (en daardoor moest ik aan de post-war-depressies van Salinger denken). Bij het door eindeloze blauw-groene mistige boslandschappen trekkende groepje voegt zich een vrouw, Sylvie Testud, in Jeanne d'Arc-vermomming. Lang lijkt het erop dat ze de hele film níet door de mand zal vallen, wat ik wel passend had gevonden bij de magisch-realistische sfeer. Te afgestompt om nog op te merken dat ze een vrouw is, zelfs als je haar wonden dept. Een ander voorbeeldje van de fraaie vervreemding zit al in de eerste scène, als de vrouw vanaf een heuvel bij haar huis in de verte staart. Hopend dat ze het honderd kilometers verre front als in een wonder zou kunnen zien. Dan volgt er slecht nieuws en begint ze aan haar tocht. Het groepje soldaten neemt haar na aanvankelijke aarzeling (en een kapotgeschoten hand) op, al zeggen ze dat ze nooit écht een van hen zal kunnen worden. Ze zingt of speelt dan ook nergens mee in de muzikale intermezzi. Want jawel, tot vier keer toe komen de zelfgebouwde instrumenten (zelfs een piano!) uit het niets tevoorschijn en spelen de mannen een soort psychedelische sixties-folk, en waarom ook niet. Elke keer wordt (de variatie op hetzelfde liedje) mooier en treuriger. Bizarre en vrij geslaagde film dus, al vind ik het laatste kwartier wat te concreet; regisseur Serge Bozon mist een mooie kans op een open einde, om te besluiten (in omgekeerde volgorde) met een mededeling in tekst, een wat misplaatste seksscène (wellicht als teken van herwonnen levensvreugde) en het uitspreken van een naam, die we als kijker al geraden hadden.

No Way Out

2011-08-09T11:35:00.004+02:00

Ironisch dat Sidney Poitier hier tijdens de intiteling pas een credit krijgt op de bijrollen-pagina... Hij speelt nota bene de hoofdrol (!), en de film gáát over racisme/achterstelling. Aan de andere kant was het ook zijn debuut, dus een house hold name was hij nog niet. (Maar waarom dan geen mooie introducing credit?) Poitier vertolkt een jonge dokter (de eerste donkere arts in het ziekenhuis, iedereen kijkt hem achterdochtig aan) die als er twee neergeschoten misdadigers binnenkomen constateert dat één van hen meer last heeft van een hersentumor dan van een schotwond. (En vervolgens sterft.) Dat vindt diens broer (Richard Widmark) zacht uitgedrukt niet zo leuk. En hij begon meteen al te roepen om een 'white doctor'. Je hebt hem vermoord! Zelfs de leiding gelooft Poitier niet. De rest van de film poogt Poitier een autopsie te regelen, zodat hij zijn gelijk kan bewijzen, maar daar heeft hij toestemming van de familie voor nodig. En dat zijn Tokkies. Gevolg: matten in de ghetto. In misschien wel de schokkendste scene gaan hele gangs elkaar als Picornie en co. te lijf, in het felle licht van een flare vuurpijl. Richard Widmark (die zich kapot schaamde voor zijn rol) schmiert er ondertussen op los, ik wilde het al zijn minste rol gaan noemen, maar in de laatste twintig minuten gooit hij alle remmen los, en strompelt hij bloedend (ontsnapt uit het ziekenhuis natuurlijk) rond, op zoek naar wraak. En, alhoewel dit een bloedserieuze film is, toch nog eindigen met een merkwaardig detail. In Poitier's eerste scene trekt hij zijn dokterskloffie aan, maar zijn gulp staat wagenwijd open. En hij vergeet 'm dicht te doen!

La Doppia Ora

2011-08-08T20:44:00.005+02:00

La Doppia Ora is een neo-noir puzzel met bovennatuurlijke trekjes, kortom, Lynch!. Ook heeft de film wat vam een working class Femme Fatale, met in plaats van modellen doodgewone dames en baardige mannen die hun tijd besteden aan hun wekelijks rondje speeddaten. Daar ontmoeten de twee hoofdpersonages elkaar. Zij, kamermeisje, in haar eerste scène denk je toch aan die maffe Strauss-Kahn, sowieso een noire affaire met wellicht een femme fatale. Hij, boswachter met een voorliefde voor The Conversation-achtige audio-opnames. (Dominik Eulberg!) Maar zo toevallig is die speeddate-ontmoeting natuurlijk niet. De eerste helft van dit dubbele uur (dat overigens maar anderhalf uur duurt) is spannend (het begint al met een bizarre zelfmoord) en intrigerend, met goedgekozen postrock muziek (Veel Godspeed en A Silver Mt Zion's vliegende nonnen komen ook nog langs.) Goed geluidsdesign ook, met knallen waar je je een hoedje van schrikt en Black Swan-achtige horror-elementjes; de dame van het verhaal draait door in een bad. Wacht eens... Een bad. Dat is een hint, en weer een overeenkomst met Femme Fatale. Zodra de script-constructie duidelijk wordt, neemt mijn interesse snel af, en hoewel de tweede helft onnavolgbaar probéért te doen, is de fascinatie weg.

The League of Gentlemen

2011-08-08T20:39:00.002+02:00

Degelijke, maar ook weinig enerverende heist-film, die ondanks de aanwezigheid van 'The Voice' (Roger "Colonel Blimp" Livesey) en Richard Attenborough maar niet echt wil spetteren. In het begin lijkt het nog wat te worden, als een mysterieuze man een team verzamelt, door halve biljetjes van vijftig pond in een pulpromannetje te verstoppen. Het lijkt een wat schamel lokkertje, maar De Zeven zitten dan ook allemaal in de problemen. (Eentje wordt er afgeperst omdat ie homoseksueel is, de vriendin van een ander klust bij als hoer...) Maar daarmee is het kinky-gehalte ook meteen op en volgen vrij lange en saaie voorbereidingen. Het mafste is dat de film in feite te vroeg piekt, de mannen hebben voor een bankoverval wapens nodig, die ze op (van) een legerbasis gaan stelen. (Onder het mom van keuken-inspectie!) Een scene die tegelijkertijd grappig en spannend is. De werkelijke heist valt daar bij in het niet, met nogal veel ongeloofwaardigheden, en een hoop rookbommetjes, die het zicht en de spanning belemmeren. Bovendien zie je al lang aankomen dat een am grunde toch brave film als deze zulke misdaden niet ongestraft kan laten.

Splendor in the Grass

2011-08-08T15:28:00.002+02:00

Lijkt lang zo'n typisch, zelfs een beetje clichématig southern epos; rijke families die ontsporen, met een dominante pa, denk aan Cat on a Hot Tin Roof en Written on the Wind. Net als in die laatste film is er rijke oliebaron en een Paris Hilton-achtige society chick met een voorliefde voor drank. Maar dat zijn bijfiguren want langzaam begint te dagen dat dit op de eerste plaats een verrassend Freudiaanse film is, vol seksuele remmingen en met ontzettend veel suggestieve scenes; het begint al met gekreun in een auto, waar Warren Beatty zijn vriendinnetje (Hollywood's favoriete lolita Natalie Wood) tot seks poogt te bewegen, maar zij is 'a nice girl', en die wachten tot het huwelijk is gesloten. Dit frustreert beide echter op melodramatische wijze, sterker nog, Natalie Wood ontspoort totaal, tegen een achtergrond van bruisende watervallen en (de suggestie is heel duidelijk) zelfs in bad masturberen wil niet helpen... De plaatselijke dokter weet geen raad, haar ouders (met een goede rol van de te beschermende moeder) al helemaal niet. En dan ligt ze dus op de divan, bij een Freud, in een inrichting. Warren Beatty probeert ondertussen zijn vader (met ranzige snor en stem) te overtuigen dat hij níet in zijn voetsporen wil treden (een minder interessant conflict...). De beurskrach helpt 'm een handje. Maar het einde is Faulkneriaans hopeloos, en best groots, in een verder redelijke, niet briljant geacteerde film. (Voordat ik de suggestie meesterwerk wek.)

Barking Dogs Never Bite

2011-08-08T11:42:00.001+02:00

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

The Kids Are All Right

2011-08-07T16:43:00.003+02:00

'Shut the front door!' Lekker filmpje, misschien omdat er ook een dochter naar college wordt gestuurd voelde het een beetje als een zusje van Solitary Man. (Ook daar genoeg huwelijksproblemen!) Met Solitary Man is het als, eh, solitary man misschien wat makkelijker identificeren en misschien gaat die ook net even wat dieper. Want The Kids Are All Right schuurt eigenlijk nergens, het is een film als Six Feet Under, een dun laagje gewaagdheid, en daarachter eigenlijk een vrij gewone Hollywood-film. Alleen al dat wat het plot voortstuwt bijvoorbeeld, het is letterlijk het eerste wat je op een scenariocursusje zou verzinnen, als je begint met de pitch 'de kinderen van een lesbisch stel ontmoeten hun biologische vader'. Beng, die papt met een van de moeders aan, natuurlijk! Echt tenenkrommend, wat mij betreft, maar het laatste kwartier vergoedt veel. Daar durft de film eindelijk gewoon hard te zijn. Voor Mark Ruffalo bijvoorbeeld, die in zijn cruciale slotscène weer eens op de Marlon Brando-toer gaat. Ik ben fan van de man, maar zelfs ik moest er nu om lachen. Zijn eerste half uur is wel geniaal, als Neil Diamond-achtige nepstoere motormuis, met zijn eigen hippe restaurantje. (Tame Impala op de soundtrack erbij helpt ook, cruisin' music.) De soundtrack is sowieso goed, David Bowie en Deerhoof zijn typisch artiesten die ik precies twee nummers trek, en Uh Uh Her viel me op als een soort hippe Kate Bush. Dat terzijde. Ruffalo maakt dus kennis met de kindertjes (twee schatjes, werkelijk) en de moeders, waar hem en de kijker natuurlijk toch weer vooral Julianne Moore opvalt. (De andere dame, Bening, heeft de broek aan Hilary Clinton-stijl.) Maar nu ga ik ook al flauwe grappen maken, en dat is iets wat de film ook teveel doet, elke van de scenes rond het lesbo-duo lijkt toch te eindigen met een seksgrap, cliché, cliché. Op hetzelfde terrein is de oversekste rol van een vriendinnetje van de dochter hilarischer. 'Why don't you guys just do it and get it over with!'

Brødre

2011-08-07T15:46:00.002+02:00

One word review... Submarino. Dit is vergelijkbare melodramatische Deense quatsch, en dat terwijl FilmComment nog een uitgebreid en enorm positief artikel over Susanne Bier plaatste. Misschien dat ze later beter is geworden, want Things We Lost in the Fire (met Benicio Del Toro) behandelt eigenlijk dezelfde thematiek, maar dan subtieler. In Brødre vind ik zelfs de cinematografie lelijk, en ook Connie Nielsen kon me niet zo boeien!. Zij speelt de moeder van een middle-class gezinnetje waarvan we pa in de intro zijn broer uit de bak zien halen. Het zwarte schaap. Grootvader (in die typische Deense traditie) is een nog grotere eikel, en heeft de oudere broer altijd voorgetrokken. Die gaat naar Afghanistan, en sterft. Althans daar lijkt het op, en het Deense leger doet kennelijk niet aan nauwkeurig onderzoek. De Taliban houden 'm maanden gevangen. Waarom denk je dan, die ongelovige kun je toch meteen afknallen, of je gaat op zoek naar losgeld? Connie papt ondertussen met het zwarte schaap aan. Niet verrassend, en ook niet echt mooi geleidelijk, het ene moment zijn de dochtertjes nog bang voor de man en het volgende moment verkiezen ze hem boven hun eigenlijke vader. De Afghaanse verhaallijn wordt ondertussen erger en erger en zadelt de man met een gigantisch overdreven dilemma op. Vervolgens kan hij wel naar huis, waar de film (toegegeven) eindelijk wel wat krijgt. De beste scene volgt na een post-traumatische woedeuitbarsting van de Afghanistan-ganger, waarna hij tevergeefs in de achtertuin vrede met zijn dochtertjes probeert te sluiten. (Waarvan vooral de oudste hartverscheurend goed acteert). Maar elke keer als de film wat subtiele emotie weet op te roepen begint er wel weer iemand met een pistool te zwaaien ofzo, tja.

Trouble in Paradise

2011-08-07T14:37:00.004+02:00

Laatste in mijn Criterion-serie, heb er nu een stuk of zestig gezien denk ik. Tijd voor wat anders. Misschien jaren '30-films... Deze Lubitsch uit begin thirtiès is in elk geval genieten, heck, zijn beste! Fijne pre-code onzin, vol semi-gewaagde opmerkingen en glibberige crookerie. Terugdenkende aan Unfaithfully Yours van Sturges laatst is het grappig te lezen dat de hoofdrol hier ook door een Engelsman wordt vertolkt (Herbert Marshall) en hij doet het wél fantastisch. Speelt iedereen van het scherm als meesteroplichter, precies de juiste intonaties, juiste blikken, the works. Daarmee nadert Trouble in Paradise het niveau van bijvoorbeeld My Man Godfrey, maar die film wint het op bijrollen, die daar allemaal hilarisch zijn; hier zijn ze meestal flauw van het type grommende John Goodman-butler. Herbert Marshall ontmoet in Venetië zijn evenbeeld Miriam Hopkins (ze foppen elkaar én de kijker heel even) waarna ze via-via (inclusief Radio Days-ouderwets nieuwsbulletin met gezongen advertenties!) in Parijs belanden, waar ze aan het werk gaan, eh, aan een rijke dame. Kay Francis speelt deze 'straight' rol heel goed, windt zij nou de meesteroplichter om de vingers, of hij haar? In beide gevallen is miss Hopkins er in elk geval níet blij mee, en dat laat ze weten ook. Nog een dialoogje dan maar, uit twee bijrollen nog wel, die beide om de hand van de parfumerie-heiress strijden. Nice day, Major!/Eh-hmm. /You're looking fine, Major/ Now see here my good man, I've had just about enough of your insulting remarks.

The Hit

2011-08-07T11:43:00.002+02:00

Lekker makkelijk te duiden film. Kan hier zelfs de scène aangeven vanaf waar je weet dat het toch goed gaat worden. Een man verraadt (verrat?) in het intro zijn criminele maten, waarna hij via witness projection (en een tijdssprong) in Spanje gaat wonen, waar het wachten is op de wraak die gaat komen. Terence Stamp acteert in het begin wisselvallig, ongeconcentreerd zelfs. Maar als hij dan in de auto zit bij huurmoordenaar John Hurt (die enorme Nick Cave-vibes uitstraalt) en Tim Roth (in zijn debuut) zie je hem (Stamp dus) als het ware in zijn personage 'zakken'. Serieus. Hij zet zijn ontvoerders op het verkeerde been (hij weet waarvoor ze komen) en hij neemt de touwtjes in handen. Tot ongenoegen van een tandenknarsende Hurt en tot bewondering van de piepjonge Roth, die op zijn eerste klusje is. Het half uur dat daarna volgt is uitstekend, karrend door het Spaanse landschap, het heeft allemaal iets van die laatste Jarmusch. Zo belanden de mannen bij een Ozzie-gangster die een dure villa heeft 'geleend' en op videotape Australian rules football zit te kijken. De Australiër heeft ook nog een rondborstig vriendinnetje, ideaal voor op de fraaie getekende filmposter, alle femme fatale-alarmbellen gaan af. Iets te hard eigenlijk, want zij luidt qua plot eigenlijk alleen maar clichés in. Gelukkig heeft om Terence Stamp, als gezegd, zijn rol dan dus inmiddels in de verf staan, en als een soort spiritueel verlichte Zen-meester gaat hij op weg naar zijn executie. En dan kom het einde (ook voor hem) toch plots, en schrijnend. Een pijnlijk mooie scène, maar Frears wilde het helaas niet bij een cynisch einde houden, want dan komt dus de femme fatale in actie. En mag Fernando Rey, die de hele film als soort uitgebreide eerbetoon-cameo als Spaanse agent achter de criminelen aan hobbelt, eindelijk ook nog wat zeggen.

Yi Yi

2011-08-06T20:45:00.000+02:00

Heerlijke film, die net niet teveel hooi op de vork neemt. Maar dan ook nét niet. Als ik spijkers op laag water moet gaan zoeken zeg ik: jemig, dit is een drie uur lange afvinking op het lijstje 'Grote Gebeurtenissen' in een mensenleven. Van zwangerschap tot zelfmoordpoging. Op een vage manier voelt dat soms aan als makkelijk scoren (onterecht verwijt!) en het lukt me ook niet om het helemaal goed te formuleren, iets met ellenlang durende epi als La meglio gioventù. Maar goed, vergeet dat. Alles komt hier dus langs in een tijdbestek van een jaartje, bij een (extended) familie uit Taiwan. Regisseur Edward Yang toont het allemaal stijlvol/smaakvol en ingehouden, op een overbodige moord (!) in een zijlijntje na dan. Wat naast de zeer fraaie beelden (veel gespiegel!) helpt is dat hij de muziek spaarzaam inzet. Tijdens een mooi Lost in Translation-momentje in een trein in Japan, bijvoorbeeld. De pater familias moet daar naartoe voor onderhandelingen over zijn software-bedrijf, op bezoek bij zijn schitterende, Kader Abdolah-achtig overdreven formulerende Japanse collega; een wat oudere man, maar jong van geest en vol esprit de vie. Hij debiteert wijsheden over muziek, speelt Beethoven op de piano én heeft ook nog een kaartentruc paraat (met een magisch-realistische twist). Ja, op dat moment wist ik dat de film geweldig vond natuurlijk! Maar serieuzer, het is eigenlijk al mooi vanaf de weelderige bruiloft tijdens de intiteling, die wat mij betreft een uur had mogen duren. Een hysterische hype-man jut het publiek op, de bruid is hoogzwanger (roddels!) en oma... Die is ongelukkig. Een voorgevoel, voor wat komen gaat waarschijnlijk. Hele goede rollen zijn er ook voor de twee wat eenzame kinderen van de zakenman, zijn vrouw verdwijnt al snel naar een boeddhistisch kuuroord. Tienerdochter ontdekt de liefde (met hulp van een opstandig buurmeisje). Nog mooier en tekenend voor de kwaliteit, is haar Squid and The Whale-achtig broertje; pienter en speels. Hij peinst, experimenteert en begint aan een onbedoeld filosofisch kunstprojectje.

The Killer

2011-08-06T20:40:00.002+02:00

Stomme generieke titel eigenlijk, zomaar wat betere: Favors of Compassion, Every Shot Takes a Life, Bullet Blind. Was verrast toen ik achteraf las dat John Woo deze film vóór Hard Boiled maakte. Deze lijkt veel gefocuster, alsof hij zijn stijl nu helemaal onder de knie had. Misschien liet hij zich in Hard Boiled iets teveel afleiden door leipe humor, al is die ook hier wel weer aanwezig hoor, met als leukste voorbeeld een agent die moet grijnzen als een crimineel. The Killer is nog wat harder, zeker het eerste uur is het weer genieten; een hoge pief wordt doodgeschoten tijdens een roeibootjesfestival, en u kunt raden dat dat weer fenomenaal in beeld wordt gebracht, met veel slowmotion. De motor van de plot is het schuldgevoel van huurmoordenaar Chow Yun Fat (de bekende Woo-held) die het netvlies (o.i.d.) van een dame bij het neerschieten van een Triade-gangster per ongeluk 'mee heeft genomen'. Hij probeert de nu nagenoeg blinde vrouw (die klaarblijkelijk wel zonder hond of stok over straat kan en door haar huis kan rommelen, heel vreemd) te helpen, door wat extra klusjes te doen. Vanzelfsprekend wordt hij (ondanks Beastie Boys Sabotage-vermommingen!) van alle kanten tegengewerkt, door zowel cops als gangsters. Gelukkig zijn er tussen alle kogelregens nog wat momentjes van vriendschap (tussen Fat en een eervolle Triade-figuur) én ook met een agent botert het na een tijdje wel, dat moet wel want ze proberen het blinde meisje in de waan te laten dat ze vrienden zijn (terwijl ze elkaar onder schot houden). In het eerste half uur zit trouwens ook al een geniale stand-off in de operatiekamer van een ziekenhuis. Lekker filmpje dus wel, al zeg ik (zoals altijd) na een uurtje of wat begin ik me toch te generen voor al dat "lawaai", als de machinegeweren tevoorschijn komen haak ik af, zeg maar.

The Blob

2011-08-06T14:04:00.004+02:00

Met zo'n titel kun je geen wonderen verwachtingen natuurlijk. Of juist wel, space miracles! The Blob is een slijmerige substantie, die mensen eet en daardoor groeit en groeit, tot ie een heel restaurantje bedekt. Maar 'het' begint nog bescheiden, bij de arm van een oud baasje, typisch genoeg is het monster dan juist het engst, als een soort gruwelijke rottingsziekte. De oude man wordt door Steven McQueen (in zijn eerste hoofdrol, en nog met de extra 'n') en diens Hanna Bervoets-achtige-dinnetje aangetroffen tijdens een carfuck-uitje. Nou ja! Zoiets dan, want in de geinige opening kust de creepy McQueen (mager uitgestreken gezicht had hij toen hij jong was, terwijl ie tegelijkertijd ook iets vreemds ouds heeft) zijn tegenstribbelende meisje te stevig. In de loop van de film leggen ze het wel bij hoor. Maar goed, de oude man dus, naar de dokter, en ook die gaat eraan. McQueen trommelt wat vrienden op, en vanaf dat moment begint de film uit elkaar te vallen, er was kennelijk geen budget voor actiescènes, dus de film concentreert zich op opvallend ongeïnspireerd geschreven, simpelweg saaie randgebeurtenissen met bovenal personages die elkaar gaan vertellen wat er al eerder is gebeurd. (En wat nog zou kunnen gebeuren!)