Een van de slechts twee films die de tragische verongelukte Jean-Claude Lauzon maakte. Deze deed me denken aan Running With Scissors en het "opgroeien in Québec"-tintje heeft wat van C.R.A.Z.Y. Maar denk toch vooral aan een iets geslaagdere versie van de eerste. Met een, net als in Breaking Away, door Italië (Italiaanse meisjes vooral) geobsedeerde jongen, in een compleet bizarre familie, die ieder ook zo hun eigen obsessies hebben. (O.a. voor poepen, spieren kweken en het oraal laten verwijderen van teennagels.) Film heeft een paar hilarische seksscènes. Wie de appeltaart in American Pie al (te) ver vond gaan, deze film heeft ook een mooie techniek. Ondertussen vlucht het jongetje in poëtische gedachten, die eindeloos op voice-over worden voorgelezen. Doet hij dat nou als hij oud is? Of toch een oude zwerver die zijn schrijfsels uit de prullenmand vist...Het leven van een kind tot volwassene later nóg eens gekeken. Achttien jaar later vond ik 'm nog beter:
'Zoals altijd was ik een toeschouwer in mijn eigen leven.' De schrijver, de dissociant, van jongs af aan. Een arme jongen uit een krankzinnige familie droomt van Italiaanse Reizen, maar zit vast in het zwartste gat, zijn onmogelijke thuissituatie te Québec. Vreemder, liefdelozer én analer dan Mon Oncle Antoine probeert hij er iets van te maken, maar hij draait zich met elke poging vaster. Alléén alleen is hij werkelijk thuis en geen verbanneling. Zelfs seksboekjes, hegeliaanse uitweidingen over rozen en heuse moordpogingen kunnen hem niet meer redden. Regisseur Lauzon begint nog met de nostalgie van Fellini, maar het goud verwordt hier tot stinkend bruin. Na het hoopgevende begin, je denkt: alles komt goed, wordt het almaar gruwelijker en grimmiger. Weg is het magisch-realisme. Dappere dromen blijken bizarre nachtmerries. 'Never slept with a dream before he had to go away.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten