This Property Is Condemned

'She's the main attraction.' Het leven van twee zussen en hun foute mama in Mississippi gaat niet over rozen. Moeder runt een wild 'boarding house', een soort shabby Villa des Roses. Iedereen zit achter de oudste zus (Natalie Wood) aan. Begrijpelijk, want ze wordt door haar moeder als product in de etalage gezet (en showt continu haar twee zussen). Mij pakte vooral het faulkneriaanse intro van de film, waarin het jongste zusje (Mary Badham, bekend van To Kill a Mocking Bird) het leven aan de verkeerde kant van het spoor overziet. Per trein arriveert Robert Redford. Brenger van slecht nieuws. Dat het Redfords debuut is geloof je nauwelijks, hij loopt er blasé bij, terwijl hij het tegen Charles Branson en Robert Blake opneemt. De gouden summer night boeit een uur lang op een lekker vieze manier, en is zelfs feministisch voor haar tijd, maar de film lijdt nog meer aan moodswings dan de personages, en verknalt het einde. 'I have no dream.'

Charulata

'Het is niet dat ik tijd tekort heb.' Onlangs las ik Mishra's Op de Ruïnes van het Imperialisme, een boek dat een straffe blik geeft op het reilen en zeilen van van 'het Westen' in 'de Oost'. Tahore wordt er vaak aangehaald, als zachte man die het hevig betreurde dat het nationalisme uiteindelijk 'de redder' werd om 'onafhankelijk' te worden. Ray's even subtiel denkende Charulata is gebaseerd op een verhaal van Tahore. De 'gekluisde' echtgenote Charulata vormt het middelpunt. Zij mag eind negentiende eeuw enkel borduren, boeken lezen en beschaafd doen, terwijl ze zoveel meer in haar mars heeft. De metafoor treft de roos, helemaal wanneer zij de wereld via een verrekijker dichterbij moet halen. Haar anglofiele man ziet de wereld door zijn eigen lens, de krant. Man en vrouw raken – ieder op hun eigen manier - verliefd op verandering van buiten. Het is een verandering van valse hoop en bittere tranen. 'Er is geen representatie.'

The Girl on a Broomstick

'Heeft u een eekhoorn in de familie?' Tsjechische psychedelica pur sang, funky zoals ze alleen daar in de blommenperiode konden maken. Dit keer zowaar géén politieke parabel, gewoon puur plezier met de heks Saxana. Het jonge meisje (van minstens 300 jaar lang nablijven oud) verandert na een soort Fiep Westendorp-animatie al snel in een uil, en komt hegeliaans naar de moderne tijd. De sfeer is die van Annie MG, nog zo'n eeuwig kind uit de seventies. Een gevleugelde Minoes dus, met misschien nét iets te weinig melancholie. De cruijffiaanse schoolratjes weten niet wat hen overkomt! Saxan verandert de leraren in konijnen. De VPRO-kinderseriehumor wordt in de tweede helft nog een vampiertandje bizarder, en dus ook stukken (en Sikhen) beter. De Napoleon-grap werkt op vele niveaus (en in vele onderdelen). Gelukkig houdt men het kort, want veel meer 'bischoppen in een 5007' had ik niet getrokken... 'Ziet eruit als een stevige stoornis.'

Some Came Running

'Your hands on me are not in the least persuasive.' Wonderlijk kapotte film, zowel feministisch als misogyn, en toch fijn. Sinatra speelt zijn bekende persona: een down and out boozer. Wie moet hem nog redden? Dean Martin als mededronkelap? Neen, een vrouw, natuurlijk! Wordt het de straatrat of de nuffige juf? Als setup klinkt het al fout - en het personage van Sinatra gedraagt zich ook als een hork - maar juist in schurende films zit vaak ook wat eerlijks. 'Your kind of violence frightens me', zegt de docente creative writing, nadat Sinatra (een mislukt auteur) haar met 'liefde' bombardeert. Op zijn beurt krijgt Sinatra van hetzelfde laken een legerpak van de 'hostess' Shirley MacLaine. Zij vormt een prachtig eerbetoon aan La Strada. Richting fabuleuze kermisfinale krijgt iedereen het met elkaar aan de stok. Vrouwen tegen andere vrouwen, mannen tegen zichzelf. En uiteindelijk zijn we allemaal de klos. I'm just tired of being lonely, that's all.'

Good One

'You guys are like little monsters.' Wat als de twee oude vrienden van Old Joy één dochter hadden meegenomen? De setup van wandelfilm Good One is, inderdaad, a good one, al blijft het potentiële drama te lang, te goed verborgen. De vibe lijkt best goed. Het prachtige landschap, upstate New York, noodles koken en babbelen met 'trail friends', want ook in de wildernis gaan mensen bij elkaar zitten – net zoals in lege coffeebars. Een hint van wat komen gaat, zit in het dappere 'tampon-motief'. Vrouw zijn op een hike is extra ongemakkelijk. De dialogen tussen de mannen worden intussen ook lastiger. De vader blijkt geen goede vader, en zijn vriend doet wat mislukte single mannen doen. Ja, er zit een feministische lezing achter dikke lage planten-ambient en natuurschoon. Misschien ben ik een hork, maar ik was toch wat verrast door de bui aan het eind. De vrouwelijke bui, welteverstaan. ''Maybe you should get some plants.'

River

'Wow, deze déja-vu is krankzinnig.' De rituele onthaasting van een Japans hotel in de bergen wordt doorbroken door een probleempje. Ze zijn met zijn alleen in een loop van twee minuten beland. De radicale kortheid ervan is museaal stoer, vergeleken met ander films uit dit subgenre. 'Looping' blijkt daarbij een lollig leenwoord, en klinkt in het Japans extra wacky, ja, zelfs als een roeping. Sowieso kreeg deze kijker het gevoel dat hier ook een absurd computerspel in zou zitten, liefst voor de Dreamcast. Die computersfeer komt ook door de digitale cameravoering en het matige acteerwerk. Het laatste zou bewust kunnen zijn: want het heeft ook iets van Klokhuis-cabaret. 'We eten die rijst nu al eeuwen!' De folksy muziek verdient een complimentje, dankzij vleugjes pseudo-Air. Het einde zorgt voor een glimlach en heeft alsnog een computeroplossing in petto. Ik bedoel: een machina ex machina. ''De wereld buiten is te duister, nietwaar?'

The Changeling

'It's an old house. It makes noises.' De timpani van een huis. Componist George C. Scott belandt na een titaans ongeluk met trauma en al in een spookslot. Een Trugschluss. Wat is er tragisch loos? Is het zijn eigen trauma of dat van een ander? Als componist pakt Scott er meteen maar een Akai Ampex-apparaat bij. Een scene die Boards of Canada zou waarderen, want ja, er zijn kinderstemmetjes. Ondertussen is de look, maar ook het letterlijke geluid van de dialogen ultiem eind seventies. Een soort lieve rommeligheid. Dat geldt ook voor de onuitgewerkte personages. Er treden merkwaardige paradoxen op: de film is lekker traag - want eind 1979 durfden ze dat nog in Hollywood - maar tegelijkertijd schiet de film alle kanten op, Er klinkt ook veel te weinig tekst voor de beoogde politieke context. Wijselijk kiest de Hongaar Medak daarom voor groteske sfeer, infernale clichés als onweer, en een geflipte... rolstoel. 'The presence is with us.'

Toen We van de Duitsers Verloren

'Iedereen is op vakantie.' Twee thuisblijfkinderen vinden elkaar in juli '74. De ene komt uit een liefdevol gezin met de Sextant, de ander uit een getroebleerd huishouden met de Candy. 'Het is goed om over dingen te praten, hè', zegt de moeder uit gezin één. De pa uit het andere gezin is meer van de daden... Hij brak zijn middenvoetsbeentje na de finale. 'Mijn ouders bezochten het mineralenmuseum in Giethoorn', grinnikt het elitaire kind. Met zo'n zin hebben we een minpuntje uit de film te pakken. Er wordt door de kinderen gekunsteld gesproken. Elke goede zin wordt gevolgd door een mindere. Je moet die jongens gewoon dingen laten doen! Gelukkig gebeurt dat steeds vaker. In een zorgvuldig zwart-wit vol van zonovergoten zomerlicht wordt het mysterie uitgespeeld. De pijn van opgroeien en de pijn van de verdwenen klasgenote. Op de beste momenten heeft de films zelfs... Duitse trekjes. Katootje in den Städten. 'Ik zal het voor je proberen.'

Bugonia

'There are no options. There are no rules. There are no deals.' Complotdenken is compleetdenken voor de Amerikanen. Dat geldt zowel voor de armelui die niks anders meer hebben, als voor de vervreemde (!) elite die aan infantilisering hun macht dankt. In Bugonia ontvoeren twee getraumatiseerde neven een farmafabrikante. De 'slimmere' neef heeft zijn 'dommere' neefje wijsgemaakt dat zij een alien is. Door haar sterven de bijen uit! Ergens doen ze dus het goede om de verkeerde redenen... Lanthimos knalt de situatie erin, mede dankzij de pompende soundtrack. Zodra Emma Stone zich van top tot teen met crème moet insmeren, wordt de gruwelfilm shakespeariaans in looks. Dit script kan zo naar het toneel. Een slachtoffer vastgebonden op een bed, discussiërend met de irrationaliteit van de wereld die zijzelf geschapen heeft. Lanthimos' meest maatschappelijke en dus ook meest gemakkelijke film. 'When will they ever learn?'

Moonrise

'A small town is like a stomach, always digesting.' Zo'n film om een sigaar bij te roken. A-puffin' and a-huffin', pondering on the mind of men. Deze noir zit vol teksten die het niveau van een Faulkner of Anderson benaderen. Met de laatste deelt de film de ontleding van een dorp, de klassenstrijd op microschaal. Het hoofdpersonage werd gepest door de bankierszoon, en zijn arme vader was al opgehangen. Kortom: als volwassene is hij een fout die erop wacht gemaakt te worden. Borzage toont het melodrama in weelderige shots. Een aquarium lijkt een aura, vrouwen dwalen in feeërieke gewaden, honden vormen een leidmotief. Alles past bij het hitchockciaanse plot. Zelfs het beeld valt surrealistisch uiteen. Op de kermis, de crisisdisco van dit genre. Tot besluit van de lange lijst complimenten zijn er ook nog liedjes. Een Afro-Amerikaan zingt de blues. Hij emigreerde intern. Dat is minstens zo pijnlijk. 'You make mee feel guilty when I've done nothing.'