'Wat zou jij ongewoon noemen?' Béla Tarr maakt van Simenon een Onetti. In zijn Symphonie des Grauens verdwijnt een hele detective tussen de regels door. Enkel mistroostige sfeer resteert. De prachtige onderbelichting en de kieren waar het licht doorheen schijnt. Alle onberispelijke beelden doen denken aan The Lighthouse, overigens ook omdat het hoofdpersonage op de haven werkt. Hij observeert het multimodale vervoer vanuit zijn eenzame torentje. Dan valt hem een koffer vol geld 'ten deel'. Dit behoorlijk dramatische gegeven wordt door Tarr als een hypnotiserende bezweringsformule uitgebeend. De ironici zeggen 'it's like watching paint dry', maar het zijn geldbiljetten die hier liggen te drogen. De overdadige (accordeon)soundtrack verdoezelt soms teveel, want het is juist het getik, geruis en gekraak van de nauwe gangen en woningen die mystiek aan het mondaine geven. 'Ik ken maar één man die tot zo'n acrobatische prestatie in staat is.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten