'Quelle est l'idée de votre idée?' Dubbeltalig en dubbelzinnig meesterstukje, in aanwezigheid van de meester zelf. De zeer Amerikaans ogende Derrida improviseert erop los. Zou hij bewust zóveel met zijn ogen knipperen, of is dat een gevolg van een brein op topsnelheid? Eigenlijk stemt Ghost Dance (uit de jaren tachtig) melancholisch. Waar en wanneer is de nagalm van het Franse semiologische denken verstomd, ingeruild voor het semi-logische rationalisme? ('Trop de texte!') Was het in die ver-domde jaren negentig toen alle mythen opgelost léken? Derrida en zijn geesten worden hier ontleed door twee jongedames, zij lopen dóór de invloeden, van (het graf van) Marx en de Commune terug naar de Oerknal. De jandekiaanse soundtrack – inclusief drums van King Crimson-dudes, verhoogt het snobgehalte nog wat meer. Rituelen voor ons soort mensen. Geestig en geslaagd. 'To fall is to be real.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten