'He's riding and hiding his pain.' Een film van, naar, met en óver de onverwoestbare Willie Nelson, zouden we met enige overdrijving kunnen stellen. Willie speelt zelf zijn beroemdste songcyclus-held, de roodharige vreemdeling. Hij doet dat niet onaardig, ik had in elk geval niet verwacht dat Willie oudtestamentisch lijden in zich had. In het beste shot ligt hij te bed als Tolstoj (of een Tolstoj-personage). En ja, ook dat had zijn soundtrack eigenlijk al aangekondigd. 'He lay there in silence, with too much on his mind.' Hoewel de film uit 1986 stamt, is het hier nog volle bak de seventies van Altman, met een zelfde slowmo-ritme en een natuurlijke, lichte nostalgie naar het land van ooit. Als coherente constructie werkt de film niet, maar er zijn aardige vignetten van het frontier-leven. Willie zingt zijn gospel, een beetje sentimenteel, en onderaan de streep door en door optimistisch. Dát maakt hem ook zo taai. 'Just when you think it's all over, it has just begun.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten