'Je veux voir.' Een hoge mate van postmoderne saturatie en tongue in cheek-funk in deze giallo-ode. Forzani en Cantet doen – voor hun doen – niets nieuws, al doen ze het wel steeds weelderiger. Dat begint al met de blinkende tepelpiercing. Alles baadt hier in een luxe, in ogenschijnlijke juxtaposities waar Magritte bloedgeil van zou worden. Achter elke vrouw vindt je nog een vrouw, en nog een, en nog een. (Kun je vrouwen ooit kennen?) Mijn favoriete freudiaanse scene is die bij het tafelvoetbal. Het hand-voetbal dat iedere man kan, het trekken en rukken. Daar maakt een Echte Vrouw dus kordaat korte metten mee. De film moet het hebben van dit soort set pieces, want het verhaaltje verkrijgt pas in de tweede helft enige diepgang. De stripinvloed wordt dan explicieter, net als het meta-gehalte. Maak van een bijzaak een hoofdzaak en je brengt álles op hol. 'Écoute la musique de ta morte.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten