'Let's pretend we're buying it.' Broer, zus en hond op vakantie in Ierland, dat mystieke land van mythen en geesten, een comfy plek waar John Ford en Vestdijk ook zo dol op waren. Het trio vindt een leeg huis, dat uiteraard niet echt leeg blijkt te staan. Bobby de hond had het allang door. De zwart-wit cinematografie is binnenshuis om door een ringetje te halen. Spannende schaduwen overal. Het hoofdpersonage (Ray Milland) installeert zich op zolder, om als geflopt muziekrecensent eindelijk aan zijn eigen muziek gaan werken – hoe Vestdijk! Helaas, met Milland gaat het mis. Hij speelt zijn rol als een James Stewart. Oubollig en olijk. De film blijft wat té huiselijk, ook nadat er mensen in instellingen belanden, en geesten gaan huilen. Vrouwengeesten, want de greep van moeders is groot in freudiaans Hollywood. Het gematerialiseerde verleden zweeft als een glinsterend pantser langs de trap naar beneden. 'Now don't go getting imaginative.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten