'A small town is like a stomach, always digesting.' Zo'n film om een sigaar bij te roken. A-puffin' and a-huffin', pondering on the mind of men. Deze noir zit vol teksten die het niveau van een Faulkner of Anderson benaderen. Met de laatste deelt de film de ontleding van een dorp, de klassenstrijd op microschaal. Het hoofdpersonage werd gepest door de bankierszoon, en zijn arme vader was al opgehangen. Kortom: als volwassene is hij een fout die erop wacht gemaakt te worden. Borzage toont het melodrama in weelderige shots. Een aquarium lijkt een aura, vrouwen dwalen in feeërieke gewaden, honden vormen een leidmotief. Alles past bij het hitchockciaanse plot. Zelfs het beeld valt surrealistisch uiteen. Op de kermis, de crisisdisco van dit genre. Tot besluit van de lange lijst complimenten zijn er ook nog liedjes. Een Afro-Amerikaan zingt de blues. Hij emigreerde intern. Dat is minstens zo pijnlijk. 'You make mee feel guilty when I've done nothing.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten