'I bet you wish there were more white players in the NBA.' Gepeperde discussies in en om een bus, op weg naar de Million Man March. Ik had er zelf nog nooit van gehoord. Spike Lee vergeet niets en laat een gezelschap zwarte mannen 3000 kilometer rijden om er te komen. Zo'n 'hotel-achtige' setting biedt kans op verschillende verhaallijntjes. De letterlijk geketende vader en zoon ('a court order') komen het beste uit de meerlaagse verf. Ironisch genoeg is de film op zijn best, zolang het er nog licht (pun intended) aan toe gaat. Aan het begin wordt er veel gezongen. Oók zwarte clichés, maar het had een musical kunnen worden. Stel je voor: Solomon Burke als de oude 'pops' van het stel. De soundtrack met D'Angelo en Guru helpt een ritmisch handje. Dichter bij het reisdoel wordt de film minder. Spike Lee kan erg goed boos zijn, maar hier haalt hij de Spielberg in zichzelf naar boven. Het gaat allemaal volgens het boekje. Misschien gold dat ook wel voor die March. Te geconditioneerd. 'This brother sounds like my mother.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten