'Cette fleur est tres belle.' Een film die doet wat ie belooft. Laten zien dat film een universele taal is, een sprookjesachtige wereld vol mogelijkheden. Om te beginnen kan Perzië in Quebec liggen. Een plek zijn die zowel grauw beige als prachtig van kleur is. Kunnen kleuren humor hebben, is een van de absurde vragen die deze film in het hoofd van deze kijker weet te planten. De kleurstellingen zijn hoe dan ook nog cooler dan het winterweer buiten, het bevroren bankbiljet, of de kalkoen met een buskaartje. 'Je hebt geluk om naast zo'n magnifiek creatuur te mogen zitten.' Wanneer de invloeden van regisseur Rankin wat te opzichtig worden (Kaurismäki, Andersson en Anderson) neemt de film een muzikale afslag naar melancholie. Het vermoeden daagt dat de ogenschijnlijk lukrake ingevingen (on)bewust heel persoonlijk zijn voor de filmmaker. Het idee dat een thuis nergens én overal kan zijn. In filmland kan niets over alles gaan. 'Mijn voeten weten de weg.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten