Rollerball

'Men playing by an odd set of rules.' De Amerikaanse Sportdroom. Al hun obsessies komen samen in deze hyperbool van het laatste stadium van het kapitalisme. Een ijzeren bal wordt afgeschoten en bepaalt als een roulette leven en dood. James Caan leidt zijn Team Houston van overwinning naar overwinning, maar de Machthebbers willen precies daarom van 'm af. Hij is te goed geworden, als individu. ('Keep silence with me for a minute won't you.') Zoals het een fijne seventies distopie betaamt is er veel tijd voor sfeeracties (magere modellen en borsthaar). Caan zoekt naar antwoorden, maar vindt alleen samengevatte boeken. Enkel in de bieb van Genève staat nog een Claude die iets zou kunnen weten. Een geweldig pregnant detail, al is Rollerball geen Soylent Green. Het beeld van besnorde teamgenoot Moonpie als een Nietschze in het niets op bed kan daar wel mee wedijveren. Afgestompt, afgeschoten, afgedaan. 'Corporate society takes care of everything.'

Caught

'I'm not the type for the yachting party.' Epstein vibes anno 1949. Op de Dorothy School of Charm leren jongedames hoe een rijke man aan de haak te slaan. Barbara Bel Geddes wil dat diep van binnen niet, maar ja, die onwil maakt haar juist aantrekkelijk voor Robert Ryan. Het arme ding moet voor hem méér dan een neukertje zijn, zij wordt zijn proefstuk. Een psycholoog denkt er het zijne van, en de rijkaard van hém. ('You have to find some insane Freudian reason'). In weelderig zwart-wit danst regisseur Max Ophuls door het verhaal. Dit is zo'n noir met verdacht veel plezier in de eigen onzin. Ook wij kunnen ons verlekkeren aan de levens van rijke mensen, geflipt als een flipperkast. Aandoenlijk wordt de film wanneer de 'car-hop' in een variant op Rijk en Geen Geld welbewust weer uit werken gaat. Daar ontmoet zij dokter James Mason. Op zijn praktijk rookt iedereen en slaapt niemand. Het wordt nog bijna woke. 'You're so fancy, you're scaring them away.'

The Emigrants - The New Land

'Heeft er al iemand spijt van de emigratie?' Decennia aan kijkervaring en duizenden films konden niet verhinderen dat ik Troells tweeluik in de verkeerde volgorde keek. Iedereen ging aan het einde van het 'eerste deel' ineens dood... Het daadwerkelijke The Emigrants blijkt gelukkig levendiger, en ook gewoon beter dan The New Land. Gesettled in Amerika begonnen de filmische foefjes (het 'eksperimentele tejater') me tegen te staan, zo plompverloren tussen het naturalisme. Nee, dan het 'vertrekkende' deel. Eerst een ontleding van het feodale Zweden. Mythischer en behekster dan het Beloofde Land. Toch doet ook die heimat verlaten pijn. Daar staan je vader en moeder om nooit meer terug te zien. Eindeloze weken op zee probeert de boerenknecht Robert wat Engels uit een boekje te leren met zijn eenvoudige vriend Arvid. Ook gaat Liv Ullman dan al bíjna dood en weet manlief Max von Sydow zich geen raad met een medepassagiere. ''Hoe breed is die oceaan?'

Sentimental Value

'Ik wou dat haar moeder zó was in de film.' Film als familie-opstellingen, een manier om naderbij te komen en te verwerken. Is dat wel kies? Geniaal-gekke kunstenaars zijn voer voor psychologen, en de Noorse regisseur Trier ís er eentje. Ik kan me me niet voorstellen dat hij geen suïcidale trekken heeft. Heel zijn oeuvre gaat erover. Inmiddels begint dat toch minder aan te grijpen. The first cut, cuts the deepest. Met wat hulp van een fraai bergmanesk huis, pelt Trier een gezin af. Afwezige vader Skarsgard is gevierd regisseur. Moeder – zelf therapeut - pleegde zelfmoord. En de aandoenlijke zussen, die zitten met de genen, gevoelens en gevolgen. De één voormalig kindactrice, de ander, een kinds volwassen toneelactrice. Hun dialoog waarin ze 'uitspelen' waarom dezelfde jeugd andere resultaten oplevert, is een blijvertje in Triers oeuvre. Al het andere: herhaalde zetten voor boomers. 'Je hebt geen enkel recht om je zorgen over me te maken.'

O Agente Secreto

'Je zult nachtmerries krijgen.' 'Die heb ik al, opa.' De grootste film van Kleber Mendonça Filho tot nu toe. Veel budget, wendingen, en muziek. Het is een epos zoals je dat in Brazilië hoort te maken, dus tijdens het carnaval van dreigend dreinende sambasongs. Mede door het feest zijn katholieke ondertonen nooit ver weg – in een van de vele gedenkwaardige scenes verschijnt er een been uít een haai, als een verknipte versie van Noah in de walvis. Van al Klebers films is dit ook de prent die het meest naar Tarantino afbuigt. Het moordlustige plot speelt in de seventies en de 'coole' schurken rocken een snor. Hoofdpersoon Marcello heeft een prijs op zijn hoofd staan en schuilt bij een archief. Dáár belanden we op Klebers terrein. Het gepuzzel met stukjes verleden tijd. Het besef dat elke overgeleverde historie vol gaten zit. Dat geldt nog sterker in een land waar de lange arm der wet gestut wordt door het harige been der corruptie. 'Mijn tijd in Recife is op.'

Screamers

'What is this shit?' 'Mozart.' Zingende zagen maken de dienst uit in deze Philip K. Dick-adaptatie. Daar kan geen opera tegenop, merkt Peter Weller. Voor de gedistingeerde 'commandant' en zijn mannen van buitenpost Sirius 6b is de situatie hopeloos. Ik moest zelf aan de suïcidale soldaten van Salinger denken. De menselijke troepen zijn overbodig, hun 'behouden huis' allang opgegeven. Gelukkig lokt een 'marathonloper' ze naar buiten. 'Light your reds!' Te midden van de straling moeten ze roken, om te overleven. Een geweldig detail, en er volgen er meer. We komen op typisch PKD-terrein. Nepnieuws en neprealiteiten. De Screamers zijn levende en lerende machines. Metal AI kan zelfs – als een soort Claude – Shakespeare citeren. En ja, dat is verdacht. Hoewel de film onevenwichtig aanvoelt, is het toch een manmoedige poging om tot een Blade Runner Junior te komen. Machine-moedig, bedoel ik. 'I have no father, I am my own father.'

Journey to Italy

'I must say one sleeps well in this country.' Een onderkoeld Brits echtpaar maakt een Italienische Reise. Ze vormen een kinderloos echtpaar van middelbare leeftijd, een leeftijd die je maar zelden in films ziet. De ergernissen van de midlife crisis zijn volle bak daar. Op vakantie hebben mensen tijd om over oude liefdes na te denken en over nieuwe liefdes te dromen. Ingrid Bergman en George Sanders spelen de precaire situatie sterk en sereen. In hun Bentley verkrijgen de kaders zelfs wat van Ozu, een waar kwaliteitskenmerk. Regisseur Rossellini, destijds getrouwd met Bergman, observeert ingetogen. Als altijd lijkt hij het meest te genieten van de toevallige cinema verité. Vanuit die chique auto – een personage op zich – trekt de wereld onverstoorbaar langs. Oude gebouwen, neon lichten en silhouetten langs de weg. Maar hoe mooi de wereld ook is, dit huwelijk is en blijft doods als Pompeii en wacht slechts op een cynisch Mariamirakel. 'Is this the way out?'

Who Wants to Kill Jessie?

'Wat is dit!? O, gewoon een tekstballon.' Comic senseless, de perfecte surrealistische afslag voor een fantasy komedie. Dromen komen tot leven als stripboeken – want waarom zou een mens over iets anders dromen dan rondborstige deernen, supermannen en cowboys? Een pedante Tsjechische wetenschapster weet als een 'Czechception' dromen te beïnvloeden. Deze somneoreparatie gaat uiteraard hopeloos de mist in, al zal haar sukkelige echtgenoot daar wellicht anders over denken. Hij beleeft de tijd van zijn leven. De droogkloterij zorgt vanaf het begin voor een vette grijns en wordt gaandeweg nóg beter. Werkelijk elke grap die je met een tekstballon kan maken, wordt gemaakt, en geheel in stijl worden die grappen nimmer oud. Het gedoe met een Skoda deed me aan Tati denken, al is deze film zowel dottiger als platter. Je vergeet 'm precies zoals een droom meteen, maar wat was het gaaf om mee te maken. 'Ik kan niet lezen, meneer!'

Train Dreams

'Every thread we pull, we know not how it affects the design of things.' Oppervlakkig prachtige film. Kalm en fijn, zonder goed te zijn. Esthetisch wel om door een boomringetje (of duizend) te halen. De invloed van Malick is weer eens overduidelijk, en ach, dat blijft ook de beste manier om van Amerika te houden. De eeuwenoude, enorme bomen worden hier omgehakt door een baardige houthakker, wees en sappelaar, nu in het bezit van een gezinnetje. Op de voice-over wordt zijn leven gedragen voorgedragen. Vaak werkt dat niet, maar als de teksten van Denis Johnson (Zuil van Rook!) komen, mag het. Diep beent de film diens novelle overigens niet uit, het blijft vluchtig. Ik had veel meer over dat houthakkersleven willen weten. Grootste mispeer is de overdadig romantische muziek. Ik noteerde: nepklassiek van een popmuzikant? De aftiteling deed deze snob deugd: Bruce Dyssner. 'Right now I could just about understand everything there is.'

The Round-Up

'Ik heb nog wel wat anderen gedood, maar niet veel.' De willekeur van de wildernis. We kennen de waanzin vooral uit Braziliaanse films. De Sertão waar Antonio dos Mortes rebelleerde. Maar Hongarije heeft ze ook. En ook daar zijn het rebellen die door de Staatsmacht verpulverd dienen te worden. In leegte verleidt het fascisme en vult het met orde een gemis. Het fort van de Staat is wit. De doodskaders zwart. Het minimalisme totaal. Zeker het eerste half uur is dit een gruwelplaatje van een film. Een 'vrije trap' leidt naar de simpelste der galgen. Door de leegte lijken de sadistische spelletjes rituelen. Buzzati moet deze film fantastisch gevonden hebben. Altijd een goed Tartaars teken maar de hermetica begon me wat tegen te staan. Het is zéér Europees, ten goede en ten kwade. Gewelddadiger dan Kafka, cynischer dan Blanchot. Het genocidale een zweem van logica geven, dat konden de naties. En waar dat toe leidde... 'Het is jouw leven waarover we het hebben'.

Drie Dagen Vis

'Moet je geen echte baan zoeken?' Ach, moeilijke mannen van de wereld. Binnenvetters, zwijgers vol feitenkennis, bebaarde eenlingen met paniekaanvallen. Dit is dé Hollandse film voor jullie allemaal! Vader Ton Kas komt elk jaar nog een paar dagen naar Nederland. Zoonlief Guido Pollemans wandelt ieder jaar met hem op. Ze bezoeken tandarts, apotheek en schoonfamilie, waar zoon dan zélf ook maar even langsgaat, alsof hij dat soort dingen toch alleen aan het handje van pa kan. 'Pas op bij de trap, we hebben even geen leuning.' Dankzij zulke pareltjes raken vrijwel alle teksten. Iedere minuut klopt het hart van de film harder, ook door de Kaapverdische connectie. Nadat het tweetal eerst langs een RET-remise is getrokken (waar pa ooit werkte), gaan ze naar het huis van oma (waar zoon ooit woonde). Er is een heel verleden wat wij niet zien. Een verleden wat ze samen niet opgelost krijgen, terwijl vader dat héle verleden vertegenwoordigt. 'Het is me wat.'

The Betrayal

'Een samoerai. Hoe treurig.' Belediging ligt altijd op de loer bij de mannen van eer. Een heetgebakerde samoerai vindt zijn Waterloo na een bezoekje aan een dojo. Het probleem is eerder het Hoe dan het Waarom. Hij werd in de rug aangevallen, dat betekent de belediger beledigd! Nadat het afkopen van de schuld met schilderijen is mislukt – iets dat Liechtenstein ooit bij Hitler wél voor elkaar kreeg – moet een plichtsgetrouwe krijgsman de schuld op zich nemen. 'Ik ben me zeer bewust van wat ik vraag.' Een uitgebeend melodrama lang ondergaat hij de slagen van het lot. Verlaten door het barmhartige dwaalt hij door een wereld waarin erewoorden niets meer waard zijn. 'Dat is het lot.' De samoerai probeert de wereld te veranderen ('als je boos bent: leef!') maar delft het onderspit. In het slotgevecht valt alle muziek weg, en iedereen om. Het hoofdpersonage moet zijn vingers van het zwaard pellen. IJzingwekkend vergroeid met ellende. 'Ik ben allang dood.'

This Property Is Condemned

'She's the main attraction.' Het leven van twee zussen en hun foute mama in Mississippi gaat niet over rozen. Moeder runt een wild 'boarding house', een soort shabby Villa des Roses. Iedereen zit achter de oudste zus (Natalie Wood) aan. Begrijpelijk, want ze wordt door haar moeder als product in de etalage gezet (en showt continu haar twee zussen). Mij pakte vooral het faulkneriaanse intro van de film, waarin het jongste zusje (Mary Badham, bekend van To Kill a Mocking Bird) het leven aan de verkeerde kant van het spoor overziet. Per trein arriveert Robert Redford. Brenger van slecht nieuws. Dat het Redfords debuut is geloof je nauwelijks, hij loopt er blasé bij, terwijl hij het tegen Charles Branson en Robert Blake opneemt. De gouden summer night boeit een uur lang op een lekker vieze manier, en is zelfs feministisch voor haar tijd, maar de film lijdt nog meer aan moodswings dan de personages, en verknalt het einde. 'I have no dream.'

Charulata

'Het is niet dat ik tijd tekort heb.' Onlangs las ik Mishra's Op de Ruïnes van het Imperialisme, een boek dat een straffe blik geeft op het reilen en zeilen van van 'het Westen' in 'de Oost'. Tahore wordt er vaak aangehaald, als zachte man die het hevig betreurde dat het nationalisme uiteindelijk 'de redder' werd om 'onafhankelijk' te worden. Ray's even subtiel denkende Charulata is gebaseerd op een verhaal van Tahore. De 'gekluisde' echtgenote Charulata vormt het middelpunt. Zij mag eind negentiende eeuw enkel borduren, boeken lezen en beschaafd doen, terwijl ze zoveel meer in haar mars heeft. De metafoor treft de roos, helemaal wanneer zij de wereld via een verrekijker dichterbij moet halen. Haar anglofiele man ziet de wereld door zijn eigen lens, de krant. Man en vrouw raken – ieder op hun eigen manier - verliefd op verandering van buiten. Het is een verandering van valse hoop en bittere tranen. 'Er is geen representatie.'

The Girl on a Broomstick

'Heeft u een eekhoorn in de familie?' Tsjechische psychedelica pur sang, funky zoals ze alleen daar in de blommenperiode konden maken. Dit keer zowaar géén politieke parabel, gewoon puur plezier met de heks Saxana. Het jonge meisje (van minstens 300 jaar lang nablijven oud) verandert na een soort Fiep Westendorp-animatie al snel in een uil, en komt hegeliaans naar de moderne tijd. De sfeer is die van Annie MG, nog zo'n eeuwig kind uit de seventies. Een gevleugelde Minoes dus, met misschien nét iets te weinig melancholie. De cruijffiaanse schoolratjes weten niet wat hen overkomt! Saxan verandert de leraren in konijnen. De VPRO-kinderseriehumor wordt in de tweede helft nog een vampiertandje bizarder, en dus ook stukken (en Sikhen) beter. De Napoleon-grap werkt op vele niveaus (en in vele onderdelen). Gelukkig houdt men het kort, want veel meer 'bischoppen in een 5007' had ik niet getrokken... 'Ziet eruit als een stevige stoornis.'

Some Came Running

'Your hands on me are not in the least persuasive.' Wonderlijk kapotte film, zowel feministisch als misogyn, en toch fijn. Sinatra speelt zijn bekende persona: een down and out boozer. Wie moet hem nog redden? Dean Martin als mededronkelap? Neen, een vrouw, natuurlijk! Wordt het de straatrat of de nuffige juf? Als setup klinkt het al fout - en het personage van Sinatra gedraagt zich ook als een hork - maar juist in schurende films zit vaak ook wat eerlijks. 'Your kind of violence frightens me', zegt de docente creative writing, nadat Sinatra (een mislukt auteur) haar met 'liefde' bombardeert. Op zijn beurt krijgt Sinatra van hetzelfde laken een legerpak van de 'hostess' Shirley MacLaine. Zij vormt een prachtig eerbetoon aan La Strada. Richting fabuleuze kermisfinale krijgt iedereen het met elkaar aan de stok. Vrouwen tegen andere vrouwen, mannen tegen zichzelf. En uiteindelijk zijn we allemaal de klos. I'm just tired of being lonely, that's all.'

Good One

'You guys are like little monsters.' Wat als de twee oude vrienden van Old Joy één dochter hadden meegenomen? De setup van wandelfilm Good One is, inderdaad, a good one, al blijft het potentiële drama te lang, te goed verborgen. De vibe lijkt best goed. Het prachtige landschap, upstate New York, noodles koken en babbelen met 'trail friends', want ook in de wildernis gaan mensen bij elkaar zitten – net zoals in lege coffeebars. Een hint van wat komen gaat, zit in het dappere 'tampon-motief'. Vrouw zijn op een hike is extra ongemakkelijk. De dialogen tussen de mannen worden intussen ook lastiger. De vader blijkt geen goede vader, en zijn vriend doet wat mislukte single mannen doen. Ja, er zit een feministische lezing achter dikke lage planten-ambient en natuurschoon. Misschien ben ik een hork, maar ik was toch wat verrast door de bui aan het eind. De vrouwelijke bui, welteverstaan. ''Maybe you should get some plants.'

River

'Wow, deze déja-vu is krankzinnig.' De rituele onthaasting van een Japans hotel in de bergen wordt doorbroken door een probleempje. Ze zijn met zijn alleen in een loop van twee minuten beland. De radicale kortheid ervan is museaal stoer, vergeleken met ander films uit dit subgenre. 'Looping' blijkt daarbij een lollig leenwoord, en klinkt in het Japans extra wacky, ja, zelfs als een roeping. Sowieso kreeg deze kijker het gevoel dat hier ook een absurd computerspel in zou zitten, liefst voor de Dreamcast. Die computersfeer komt ook door de digitale cameravoering en het matige acteerwerk. Het laatste zou bewust kunnen zijn: want het heeft ook iets van Klokhuis-cabaret. 'We eten die rijst nu al eeuwen!' De folksy muziek verdient een complimentje, dankzij vleugjes pseudo-Air. Het einde zorgt voor een glimlach en heeft alsnog een computeroplossing in petto. Ik bedoel: een machina ex machina. ''De wereld buiten is te duister, nietwaar?'

The Changeling

'It's an old house. It makes noises.' De timpani van een huis. Componist George C. Scott belandt na een titaans ongeluk met trauma en al in een spookslot. Een Trugschluss. Wat is er tragisch loos? Is het zijn eigen trauma of dat van een ander? Als componist pakt Scott er meteen maar een Akai Ampex-apparaat bij. Een scene die Boards of Canada zou waarderen, want ja, er zijn kinderstemmetjes. Ondertussen is de look, maar ook het letterlijke geluid van de dialogen ultiem eind seventies. Een soort lieve rommeligheid. Dat geldt ook voor de onuitgewerkte personages. Er treden merkwaardige paradoxen op: de film is lekker traag - want eind 1979 durfden ze dat nog in Hollywood - maar tegelijkertijd schiet de film alle kanten op, Er klinkt ook veel te weinig tekst voor de beoogde politieke context. Wijselijk kiest de Hongaar Medak daarom voor groteske sfeer, infernale clichés als onweer, en een geflipte... rolstoel. 'The presence is with us.'

Toen We van de Duitsers Verloren

'Iedereen is op vakantie.' Twee thuisblijfkinderen vinden elkaar in juli '74. De ene komt uit een liefdevol gezin met de Sextant, de ander uit een getroebleerd huishouden met de Candy. 'Het is goed om over dingen te praten, hè', zegt de moeder uit gezin één. De pa uit het andere gezin is meer van de daden... Hij brak zijn middenvoetsbeentje na de finale. 'Mijn ouders bezochten het mineralenmuseum in Giethoorn', grinnikt het elitaire kind. Met zo'n zin hebben we een minpuntje uit de film te pakken. Er wordt door de kinderen gekunsteld gesproken. Elke goede zin wordt gevolgd door een mindere. Je moet die jongens gewoon dingen laten doen! Gelukkig gebeurt dat steeds vaker. In een zorgvuldig zwart-wit vol van zonovergoten zomerlicht wordt het mysterie uitgespeeld. De pijn van opgroeien en de pijn van de verdwenen klasgenote. Op de beste momenten heeft de films zelfs... Duitse trekjes. Katootje in den Städten. 'Ik zal het voor je proberen.'

Bugonia

'There are no options. There are no rules. There are no deals.' Complotdenken is compleetdenken voor de Amerikanen. Dat geldt zowel voor de armelui die niks anders meer hebben, als voor de vervreemde (!) elite die aan infantilisering hun macht dankt. In Bugonia ontvoeren twee getraumatiseerde neven een farmafabrikante. De 'slimmere' neef heeft zijn 'dommere' neefje wijsgemaakt dat zij een alien is. Door haar sterven de bijen uit! Ergens doen ze dus het goede om de verkeerde redenen... Lanthimos knalt de situatie erin, mede dankzij de pompende soundtrack. Zodra Emma Stone zich van top tot teen met crème moet insmeren, wordt de gruwelfilm shakespeariaans in looks. Dit script kan zo naar het toneel. Een slachtoffer vastgebonden op een bed, discussiërend met de irrationaliteit van de wereld die zijzelf geschapen heeft. Lanthimos' meest maatschappelijke en dus ook meest gemakkelijke film. 'When will they ever learn?'

Moonrise

'A small town is like a stomach, always digesting.' Zo'n film om een sigaar bij te roken. A-puffin' and a-huffin', pondering on the mind of men. Deze noir zit vol teksten die het niveau van een Faulkner of Anderson benaderen. Met de laatste deelt de film de ontleding van een dorp, de klassenstrijd op microschaal. Het hoofdpersonage werd gepest door de bankierszoon, en zijn arme vader was al opgehangen. Kortom: als volwassene is hij een fout die erop wacht gemaakt te worden. Borzage toont het melodrama in weelderige shots. Een aquarium lijkt een aura, vrouwen dwalen in feeërieke gewaden, honden vormen een leidmotief. Alles past bij het hitchockciaanse plot. Zelfs het beeld valt surrealistisch uiteen. Op de kermis, de crisisdisco van dit genre. Tot besluit van de lange lijst complimenten zijn er ook nog liedjes. Een Afro-Amerikaan zingt de blues. Hij emigreerde intern. Dat is minstens zo pijnlijk. 'You make mee feel guilty when I've done nothing.'

La Bande des Quatre

'J'aime bien les hasards et j'aime les organiser.' Lessen in toneel én film van Rivette. Normaal moet ik niets van toneel hebben, maar hier werkt het. Het helpt enorm dat het om toneeloefeningen gaat. Een stoet steengoede actrices speelt dus bewust aarzelend, terwijl ze in een leeg theater aanwijzingen krijgen van een keiharde meesteres. (Zou zij het alterego van Rivette zijn?) In de marges van de repetities, wordt het werkelijk spannend. Vier studentes raken verwikkeld in een crimineel avontuur. Eén van hen heeft een fout vriendje, een 'filosoof-agent', is hem op het spoor, en dus hén ook. O, de verleiding van het grote gevaar! Net als bij Akerman kreeg ik het gevoel dat Rivette vrouwen begrijpt. Nog beter begrijpt hij de wereld van cinema. De belichting (en soms het nachtelijke gebrek daaraan) benadert de perfectie van compositie en couleur. Ondanks de lappen teksten, zijn het toch weer de kleren die de kijkdoos maken. 'Je voulais jouer dans une tragédie.'

Woman Is the Future of Man

'Koreanen houden teveel van seks, ze hebben niets beters te doen.' Sang-soo Hong op zijn meest cynisch. Waar er in zijn oeuvre vaak nog wel íets te lachen valt, fileert hij hier de mentaliteit van een land, op nietsontziende wijze. Het leidt tot zelfspot die eerder naar zelfkastijding neigt. Werkelijk alle Koreaanse mannen zijn agressief en gefrustreerd. En de Koreaanse vrouwen? Die lossen het laagste van de mens op met fellatio. Mooi geschoten (pun!) is de film wel. De vignetten verplaatsen zich van winterlandschap naar café en weer terug. Het verkeer raast voorbij, de serveersters rennen bijna even hard weg. Twee vrienden strijden als Jules en Jim om één vrouw, maar hebben 'r alleen elkaar mee. De soundtrack doet bespottelijk frivool – en ja, dat werkt. Zo wordt ook deze Hong weer een intrigerende ervaring. Ik vind ze nooit écht goed, maar ik blijf wel kijken. 'Ze wilden naar hun verleden terugkeren. Ik heb ze geholpen.'

The Talk of the Town

'Where did he go without his beard?' Heerlijke farce van George Stevens, die zo uit de koker van Sturges of Capra had kunnen komen. Cary Grant - dé man voor zo'n film - speelt een dorpsdruktemaker, geframed voor een fabrieksbrand. Gelukkig belandt hij in de brutaal bretelste armen van Jean Arthur. Zij dartelt even later zorgeloos rond in de pyjamabroek van haar huisgast, Ronald Colman. De fakir-achtige jurist mag (en wíl) ab-so-luut niet bij dit zaakje betrokken worden. Helaas beslist een potje borsjt anders! Alleen al uit deze paar plot points zie je hoe dit een seinfeldiaanse 'movie about nothing' is. Een stukje sociaal sentimenteel realisme, waar 'people wind up facts around each other like pretzels (!).' De theoreticus Colman krijgt de anarchistische geest, en de immer praktische Grant in keukenschort, fietst er zijn eigen subtekst in. Want die fraaie driehoeksverhouding, bedekt die niet gewoon twee heertjes? 'Now don't you start that!'

Red Headed Stranger

'He's riding and hiding his pain.' Een film van, naar, met en óver de onverwoestbare Willie Nelson, zouden we met enige overdrijving kunnen stellen. Willie speelt zelf zijn beroemdste songcyclus-held, de roodharige vreemdeling. Hij doet dat niet onaardig, ik had in elk geval niet verwacht dat Willie oudtestamentisch lijden in zich had. In het beste shot ligt hij te bed als Tolstoj (of een Tolstoj-personage). En ja, ook dat had zijn soundtrack eigenlijk al aangekondigd. 'He lay there in silence, with too much on his mind.' Hoewel de film uit 1986 stamt, is het hier nog volle bak de seventies van Altman, met een zelfde slowmo-ritme en een natuurlijke, lichte nostalgie naar het land van ooit. Als coherente constructie werkt de film niet, maar er zijn aardige vignetten van het frontier-leven. Willie zingt zijn gospel, een beetje sentimenteel, en onderaan de streep door en door optimistisch. Dát maakt hem ook zo taai. 'Just when you think it's all over, it has just begun.'

Kontinental ’25

'Dit is niet echt grappig, eigenlijk.' Het hyperkapitalisme in zijn puurste vorm. De vooruitgang wacht op niemand. Ook niet op een deurwaarder met gevoelens, of, misschien juíst niet op haar. In het eerste kwart van de film moet een Hongaarse Roemeense een oude atleet zijn 'huis' uitzetten. Dat leidt tot een drama. De beambte heeft het 'r moeilijk mee. Als een uitgebeende variant op Rashomon vertelt zij zélf de gebeurtenis, de hele film lang, tegen anderen. In iedere droogkomische, soms doodsaaie conversatie probeert ze met zichzelf in het reine te komen. Het goede doen is zo moeilijk geworden. Fascinerend is ook het politieke laagje, de film speelt zich af in het fraaie Cluj, waar de Roemen en de Hongaren elkaar haten en bestrijden. O ironie: Hongarije zijn in alle opzichten de dino's van het verleden. Zij bezitten de standbeelden, maar niet de billboards. Het geeft een extra tintje tragiek aan deze moderne statiegang. 'Ik voel me helemaal niet Zen.'

Reflet dans un Diamant Mort

'Je veux voir.' Een hoge mate van postmoderne saturatie en tongue in cheek-funk in deze giallo-ode. Forzani en Cantet doen – voor hun doen – niets nieuws, al doen ze het wel steeds weelderiger. Dat begint al met de blinkende tepelpiercing. Alles baadt hier in een luxe, in ogenschijnlijke juxtaposities waar Magritte bloedgeil van zou worden. Achter elke vrouw vindt je nog een vrouw, en nog een, en nog een. (Kun je vrouwen ooit kennen?) Mijn favoriete freudiaanse scene is die bij het tafelvoetbal. Het hand-voetbal dat iedere man kan, het trekken en rukken. Daar maakt een Echte Vrouw dus kordaat korte metten mee. De film moet het hebben van dit soort set pieces, want het verhaaltje verkrijgt pas in de tweede helft enige diepgang. De stripinvloed wordt dan explicieter, net als het meta-gehalte. Maak van een bijzaak een hoofdzaak en je brengt álles op hol. 'Écoute la musique de ta morte.'

Universal Language

'Cette fleur est tres belle.' Een film die doet wat ie belooft. Laten zien dat film een universele taal is, een sprookjesachtige wereld vol mogelijkheden. Om te beginnen kan Perzië in Quebec liggen. Een plek zijn die zowel grauw beige als prachtig van kleur is. Kunnen kleuren humor hebben, is een van de absurde vragen die deze film in het hoofd van deze kijker weet te planten. De kleurstellingen zijn hoe dan ook nog cooler dan het winterweer buiten, het bevroren bankbiljet, of de kalkoen met een buskaartje. 'Je hebt geluk om naast zo'n magnifiek creatuur te mogen zitten.' Wanneer de invloeden van regisseur Rankin wat te opzichtig worden (Kaurismäki, Andersson en Anderson) neemt de film een muzikale afslag naar melancholie. Het vermoeden daagt dat de ogenschijnlijk lukrake ingevingen (on)bewust heel persoonlijk zijn voor de filmmaker. Het idee dat een thuis nergens én overal kan zijn. In filmland kan niets over alles gaan. 'Mijn voeten weten de weg.'

The Uninvited

'Let's pretend we're buying it.' Broer, zus en hond op vakantie in Ierland, dat mystieke land van mythen en geesten, een comfy plek waar John Ford en Vestdijk ook zo dol op waren. Het trio vindt een leeg huis, dat uiteraard niet echt leeg blijkt te staan. Bobby de hond had het allang door. De zwart-wit cinematografie is binnenshuis om door een ringetje te halen. Spannende schaduwen overal. Het hoofdpersonage (Ray Milland) installeert zich op zolder, om als geflopt muziekrecensent eindelijk aan zijn eigen muziek gaan werken – hoe Vestdijk! Helaas, met Milland gaat het mis. Hij speelt zijn rol als een James Stewart. Oubollig en olijk. De film blijft wat té huiselijk, ook nadat er mensen in instellingen belanden, en geesten gaan huilen. Vrouwengeesten, want de greep van moeders is groot in freudiaans Hollywood. Het gematerialiseerde verleden zweeft als een glinsterend pantser langs de trap naar beneden. 'Now don't go getting imaginative.'

The Adventures of Buckaroo Banzai Across the 8th Dimension

'This far inside the head it all looks the same.' Dit moet wel één van de langste filmtitels ooit zijn, maar gelukkig is de al even bomvolle film ultrakort. Een cartooneske jaren tachtig-komedie verdient een hoog tempo. Een noodvaart, liever nog, Peter Weller betoont zich dan ook meteen een bijbelse bergbedwinger. Hij komt niet tot de berg, hij knalt er doorheen. Het heeft iets weg van een Beastie Boys-videoclip, maar dat kan ook door Buckaroo's 'Japanse' roots komen, of de meesterlijke synth-soundtrack en alle "scratchy" Jamaicaanse aliens. De mannen van Team Banzai vormen zelf ook een muzikale supergroep, inclusief tourbus. (En ja, ze zingen een fraai liedje!) De geflipte wetenschapper Lithgow doet dan weer denken aan Jim Carrey in Batman Forever. En 'cowboy' Jeff Goldblum? Die staat erbij en kijkt ernaar, net zo verbaasd als de kijker. Hij snapt niet eens hoe een geweer werkt! Zulke humor, dus. Heerlijk. 'They have opened the window.'

The Chess Players

'Hoe hulpeloos zijn we zonder bedienden.' Het herfsttij is aangebroken in Oudh, een Indiase stad die halverwege de negentiende eeuw nog níet geregeerd wordt door de Britten. De koning vermaakt zich met poëzie, de plaatselijke adel met het edele schaakspel. ('Dacht je dat ze zouden werken?' spot de voice-over.) Het Indiase schaakspel is nog wat langzamer dan de Engelse variant. Te langzaam, volgens de kapitalistische Britten. De symboliek moge duidelijk zijn, en wordt ook door de personages hardop uitgesproken. Zonder zelf te veranderen is de Homo Ludens in moderne, veranderende tijden gedoemd. Op deze wijze kun je Satyajit Ray's ouderwets onthaaste, soms wel wat kluchtige film als een milde kritiek lezen. Slome spielerei verpakt in de meest prachtige kleuren, dans en zang, en andere animatie (de waterpijpen!). 'Wie weet wat voor magie er in dat spel schuilt?'

The Mastermind

'I don't want you ruining our lives, too.' Kelly Reichardt, chroniqueur van de op drift geraakten, waagt zich aan een heuse genrefilm. Of, zo lijkt het dan toch. Spannende jazzmuziek van Rob Mazurek bouwt op naar een heist. Maar de museumheist is, zoals het sjofele hoofdpersonage, een verloren zaak. Om deze James Blaine Mooney gaat het Reichardt, uiteraard. Het gniffelen en ook de spanning verdwijnen daarmee snel voor trademark donkere Reichardt-momenten. Meer goudbruin dan zwart, ditmaal, want het seventies Amerika is van een prachtige herfstigheid. De film piekt in Altman-stijl bij Fred en Maude, twee sjekkierokende vrienden van 'JB'. Zij lijkt op Dieuwertje Blok, hij op Ron Sexsmith. Beiden hebben op hun eigen manier het beste met de sukkelaar voor. Zij weten wél te borduren met hun hondenleven. Hij niet. Terwijl dat het enige is waar je mind echt meester van moet worden. 'Those are the tasks of the top man.'

Peter's Friends

'Adults are just children who owe money.' Vrij luchtig begin van het nieuwe filmjaar - ik keek 'm op 2 januari - met deze oude vriendenkomedie rond oudjaar. Een theatergroepje komt op 30 december voor het eerst in tien jaar weer bijeen. Er is in die tijd véél gebeurd. Het volwassen leven viel binnen, met al zijn onvriendelijkheden. De Britse cast barst van de sterren, zoals Fry en Laurie en regisseur Branagh. Er wordt door hen vet geacteerd en geschreeuwd, maar gelukkig ook zoet gezongen. Het stel kent elkaar immers van het muziektoneel. Hun wonderschone liedje halverwege hakt erin en komt eigenlijk te laat. De samenzang zet de toon voor een veel betere fase. Het studentikoze van het stel krijgt een mineur lading, over hoe er bij nader inzien altijd een kind in ons schuilt. Dit is The Vagina Business, een The Breakfast Club voor volwassenen, inclusief vergeefse transformaties. 'Just take the fucking presents!'

Trenque Lauquen

'Mysterioso, no?' Briefjes in boeken, verdwijning op verdwijning en raadsels binnen raadsels. Hier kan het hele internet over worden volgeschreven, zoals met Mulholland Drive ook gebeurde. En ja, Trinque Lauquen (de naam van een Argentijns standje, denk Twin Peaks) heeft inderdaad wat lynchiaans, maar tegelijkertijd is het – op bizarre wijze – een doodgewone film en plek. Mumblecore-mensen die rondrijden door de natuur en op zoek zijn naar vrouw én bloem. Heeft de verdwenen dame zelfmoord gepleegd? En wat is de rol van de echtgenote en haar lokale flirt uit het dorpje? Het eerste van de dik vier (!) uur zijn vooral die twee verdwaalde mannen aan zet. De film wordt pas echt wonderlijk als de vrouwen aan het woord komen. Wezens die niemand begrijpt! De verkneukelende verwarring verkrijgt iets buitenaards, puur op suggestie. Hele gewone mensen omhuld door het mysterie van het leven. Alles krijgt betekenisvolle connotaties. 'Que es?'

Steamboy

'Alleen risico brengt vooruitgang.' Bedrijfstechnologie blijkt te machtig voor naties en mensen, het is een terecht en helaas ook herkenbaar thema van vele distopische fantasieën. Dit jaar keek ik al de extreem ingewikkelde manga-serie Texhnolyze over gemodificeerde lichamen. Ook in Steamboy lopen er mens-machines rond, maar voor de rest blijft het een stuk simpeler – en zelfs wat aan de gestroomlijnde kant. De introductie van Steamboy heeft al heuse, gesmeerde Disney-zwier. De dickensiaanse wereld waarin de jongen eind 19e eeuw leeft is echter wel behoorlijk bruut en pompt pneumatisch geweld rond. Aan het begin van de onttovering der wereld strijden politici en wetenschappers om de stoomtechnologie, en vooral: wat ermee te doen. Babeliaans en babylonisch rijst uiteindelijk de Steam Tower op. De ultieme muskiaanse stijve. Steamboy doet zijn vliegeniersbril op en probeert te redden wat er te redden valt. 'Je kan iemand verwonden zo!'

Traumstadt

'Ihren Begriffe sind falsch.' Aksietejar in optima forma, dus in het Duits. Ik dacht dat de boel van improvisatie aan elkaar hing – maar de ganse chaos blijkt gebaseerd op een klassieke roman van de Oostenrijkse kunstenaar Kubin. Kafka haalde er zowaar zelfs flink wat inspiratie uit. We zien dan ook een mysterieus Slot. Zelf had ik graag gezien dat de film in Liechtenstein was opgenomen, het draait namelijk om een vrijstaatje. Een kunstenaar uit München en zijn kapitalistische vrouw worden verleid tot een bezoekje, en komen er niet meer weg. De vrouw voelt dat met haar intuïtie uiteraard meteen aan – en wij ook met onze cinefiele intuïtie – want daar is de herzogiaanse dwerg al. Na een eindeloze theaterorgie wordt de vibe grimmiger. Zowel het einde van één van de hoofdpersonages, als het einde van de film, zijn heerlijk radicaal. Toch is de shock value vaak belegen en de editing ruk, al het geld zat in de sets, zeker. 'Ein Schwanz in der Hose!'

The Man from London

'Wat zou jij ongewoon noemen?' Béla Tarr maakt van Simenon een Onetti. In zijn Symphonie des Grauens verdwijnt een hele detective tussen de regels door. Enkel mistroostige sfeer resteert. De prachtige onderbelichting en de kieren waar het licht doorheen schijnt. Alle onberispelijke beelden doen denken aan The Lighthouse, overigens ook omdat het hoofdpersonage op de haven werkt. Hij observeert het multimodale vervoer vanuit zijn eenzame torentje. Dan valt hem een koffer vol geld 'ten deel'. Dit behoorlijk dramatische gegeven wordt door Tarr als een hypnotiserende bezweringsformule uitgebeend. De ironici zeggen 'it's like watching paint dry', maar het zijn geldbiljetten die hier liggen te drogen. De overdadige (accordeon)soundtrack verdoezelt soms teveel, want het is juist het getik, geruis en gekraak van de nauwe gangen en woningen die mystiek aan het mondaine geven. 'Ik ken maar één man die tot zo'n acrobatische prestatie in staat is.'

Get on the Bus

'I bet you wish there were more white players in the NBA.' Gepeperde discussies in en om een bus, op weg naar de Million Man March. Ik had er zelf nog nooit van gehoord. Spike Lee vergeet niets en laat een gezelschap zwarte mannen 3000 kilometer rijden om er te komen. Zo'n 'hotel-achtige' setting biedt kans op verschillende verhaallijntjes. De letterlijk geketende vader en zoon ('a court order') komen het beste uit de meerlaagse verf. Ironisch genoeg is de film op zijn best, zolang het er nog licht (pun intended) aan toe gaat. Aan het begin wordt er veel gezongen. Oók zwarte clichés, maar het had een musical kunnen worden. Stel je voor: Solomon Burke als de oude 'pops' van het stel. De soundtrack met D'Angelo en Guru helpt een ritmisch handje. Dichter bij het reisdoel wordt de film minder. Spike Lee kan erg goed boos zijn, maar hier haalt hij de Spielberg in zichzelf naar boven. Het gaat allemaal volgens het boekje. Misschien gold dat ook wel voor die March. Te geconditioneerd. 'This brother sounds like my mother.'

The Forty-First

'Ik weet niet waar ik de kamelen erin kwijt moet.' De poëzie van de revolutie. Simpel en sentimenteel, want de waarheid staat stevig, ook zonder kamelen. In de jaren vijftig barsten de Sovjets van het zelfvertrouwen. 'Er is geen God, hoe vaak moet ik je dat nog vertellen!?' Naast wat zelfspot wordt er zelfs ruimte gemaakt voor 'de vijand', een Witte. Hij belandt in de handen van de Roden in een woestijn nabij het Aral Meer. De plaatselijke Turkmenen (die Kazakken worden genoemd) zijn onder de indruk van het doorzettingsvermogen – wat minder van de bolsjewistische neiging om hun confiscaties met bonnetjes te vergoeden. Heel economisch proppen de makers nóg een verhaal in anderhalf uur, want de Witte Gevangene en de Rode Vrouw stranden op een onbewoond eiland. Daar piekt de film. Smokin' hot poetry! Een Sommaren med Maryutka. Hun einde is even logisch als opera-waardig. 'Wat jullie hoge heren toch allemaal bedenken!'

Japón

'Als je me niet indiscreet vindt.' Een film die meteen zin oproept, zin in film welteverstaan. Een manke man vertrekt naar het Mexicaanse hinterland, begeleid door de pauken en xylofoons van Sjostakovich. Het gevoel is groots, als het rurale landschap. 'Wat kom je doen?', vraagt een boer. 'Mezelf van kant maken.' Zo, die zit. Regeydas legt in zijn ambitieuze debuut meteen alle kaarten op tafel. Soms durft hij iets téveel want het dierenleed blijft lang nazeuren. (De onthoofde vogel...). Dat minpunt daargelaten, komt de confrontatie van de camusiaanse buitenstaander met de outback binnen. Ook daar is de onaangepaste man alleen op de wereld, met een teveel aan gedachten. Pas als hij genoeg pulque opheeft komt ook bij hem het levensbeest naar buiten. Hij wil! Het tweede deel is net zo schokkend als het eerste, ergens tussen de waanzin van Buñuel en het religieuze van Bresson. Rauw, seksueel en provocatief. 'Ik denk dat ik het begrijp, meneer.'

Bright Star

'All women confuse me, even my mother.' Gevoelig en verlegen als Nick Drake leefde de fijnzinnige John Keats zijn ultrakorte leven. Niet alleen zijn gezondheid was fragiel, zijn hele denken bleek dat. Een echte kunstenaar dus, bij elkaar gehouden door 'stitches' en 'phantom threads'. Jane Campion toont ons wat zijn enige Romance moet zijn geweest. Ongeconsummeerd, dus ongerept. Fanny Browne wordt door een wel héél knappe actrice gespeeld, maar ja, 'a thing of beauty is a joy forever', dus de makers hadden geen enkel excuus. De film is op zijn best wanneer in natuurlijk licht de bewolking van het zware gemoed overheerst. Het is net het leven, het afscheid begint meteen. Elke dag brengt ons dichter bij het einde. Begeleid door kinderchaperones dwalen de twee geliefden hopeloos door de natuur. Alle teksten worden in die volle leegte symbolisch. 'There is no nest and no bet.'

Algol - Tragödie der Macht

'Wir kehren zurück zu Sonne!' Die duivelse, duurzame energietransitie. Anno 1920 fantaseerden de Duitsers er al over. De mysterieuze Algol plant als een geestige mysticus het zaadje bij een doodgewone mijnarbeider. In de meest letterlijke zin van het woord is deze Algol een sterrenwichelaar én een Duizend Nachten-sprookjesfiguur, want, de energie komt voortaan van een flikkerende ster. (Bijna goed, jungs!). Te midden van expressionistische gothrock-decors lijden de mijnwerkers ook in het postkolentijdperk gewoon nog aan uitbuiting. Alle landen verenigt u? Nein, alle landen onder het juk van de Energiereus. De nieuwe Herrne (Emil Jannings) raakt helemaal van het padje, want dit is zijn kans. Uiteraard is het projectiegeschiedenis met terugwerkende kracht, maar in het 'Erdemacht'-plan, dat hier wordt ontvouwd, voel je de nazi's al, eh, doorschijnen. Macht maakt meer kapot dan men(s) lief is - alles eigenlijk. 'Almosen!'

Ghost Dance

'Quelle est l'idée de votre idée?' Dubbeltalig en dubbelzinnig meesterstukje, in aanwezigheid van de meester zelf. De zeer Amerikaans ogende Derrida improviseert erop los. Zou hij bewust zóveel met zijn ogen knipperen, of is dat een gevolg van een brein op topsnelheid? Eigenlijk stemt Ghost Dance (uit de jaren tachtig) melancholisch. Waar en wanneer is de nagalm van het Franse semiologische denken verstomd, ingeruild voor het semi-logische rationalisme? ('Trop de texte!') Was het in die ver-domde jaren negentig toen alle mythen opgelost léken? Derrida en zijn geesten worden hier ontleed door twee jongedames, zij lopen dóór de invloeden, van (het graf van) Marx en de Commune terug naar de Oerknal. De jandekiaanse soundtrack – inclusief drums van King Crimson-dudes, verhoogt het snobgehalte nog wat meer. Rituelen voor ons soort mensen. Geestig en geslaagd. 'To fall is to be real.'

Oberst Redl

'Sie sind ein Idealist.' Fijn om weer eens waarlijk te kunnen worden meegenomen door een wervelend epos. Klaus Maria Brandauer speelt de titelrol op intense wijze, zowel grimmig als verstild. Wat ook helpt is de setting: Oostenrijk-Hongarije, het mooiste koninkrijk voor weelderige geschiedschrijving. Zoals het een grootse film betaamt, begint het bij het begin. De kleine jeugdblunders en jeugdliefdes van Redl. ('Ein schlauen bauerburschen'.) Door zijn exotische kadettenvrind Kubanyu belandt de jongen in hogere cirkels, plekken waar hij overijverig zichzelf niet meer kan en wíl zijn. Hier zien we de maskerthematiek van regisseur Szabó - langzaam wordt je niets meer dan het masker. Nergens past die thematiek beter dan in de schizofrene dubbelmonarchie, waar de schellen in slowmotion afvielen. Nadat hij is opgeklommen tot de hoogste regionen moet zelfs Redl weemoedig concluderen: 'Was ich verteidigte wollte, existiert nicht.'

Trans-Europ-Express

'Juste pour le changement.' Het zouden mooie lijsten zijn: films die zich in Antwerpen afspelen en films waarin gedrieband wordt. Een zekere overlap zullen die twee categorieën ook wel vertonen. Robbe-Grillet zet de vinkjes hier in een vrolijk meta-spel. Hij maakt van cinema verité, een cinema desorienté, rigolé. Een stel verveelde reizigers in de Trans-Europ-Express droomt zich een film. Liefst met Trintignant, die prompt de coupé met zijn 'makers' passeert. Ik had het leuk gevonden als hij de film lang werd herkend – en er bijvoorbeeld een poster van hem aan de muur hing in de jongenskamer waar hij moet schuilen voor alle verzonnen ellende. Het plot – waar permanent vraagtekens bij worden gezet – draait om drugssmokkel, maar eigenlijk doet dat er weinig toe. Het gaat om de analoge automatiek, de beckettiaanse dialogen, én de SM. Robbe-Grillet's favoriete motief. De slotakte (slotact!) is in dat opzicht gedenkwaardig. 'Je plaisante.'

The Human Hibernation

'Where am I?' Dieren in het donker. Dit is die ekte, ekte biosphere-film die er elk jaar wel bijzit. Grotendeels gefilmd met dieren uit een Barcelonees natuurhistorisch museum. Daar merk je overigens weinig van, want de prent is juist weids en distopisch. De mensheid lijkt klaar – op een paar 'oever-levenden' na. Zij kijken met angst en beven uit naar de volgende winter. In de Eindtijd neemt het belang van dieren poot over poot toe. Koeien krijgen iets heiligs, kippen wat veiligs. 'Do you think we can go back?' Het eerste half uur zat ik er helemaal in, een soort zelfhypnose die het simpelste rode lichtje nog een doodeng aura kan geven. Daarna worden de filosofische monologen en de studieuze shots alsnog museaal. In plaats van dat de film zich opent, sluit The Human Hibernation zich af. Terwijl ik wegzakte, keek ik daarom vooral uit naar de nieuwe film van Carlos Reygadas de meester van deze mystieke, mistige stijl. 'We will never be able to see everything.'

Space Adventure Cobra

'Het is teruggekeerd, het doel van mijn bestaan.' Met zo'n titel wil ik meteen een NES kopen om Metal Gear Solid te spelen. Déze Cobra is een ruimtepiraat, onafscheidelijk van zijn sigaartjes. (Een Belgische touch aan dit mangafiguur.) Cobra ontmoet 'op café' ene Jane Flower, een langbenige, rondborstige, blauwharige deerne van de planeet Miros. Tot afgrijzen Cobra heeft ze ook nog twee gewillige zussen. Ja, de kansen tot softporno worden in deze blauwbaardiaanse space opera stuk voor stuk benut. Nog fraaier is de Rodin-achtige schurk 'Crystal Bowie'. (Spreek dat met een vet Japans accent uit, voor het gepaste effect.) Het verhaaltje heeft ook weinig om het lijf, en grenst aan het kolderieke, maar het gaat dan ook om de lichtgevende orgels, de uitzinnige machines en de electrofunk in een disco (die Daft Punk ongetwijfeld bestudeerde). Het einde is na alle chaos zowaar verstild en bevat zelfs een vleugje soul. 'Je geestkracht verwordt tot je munitie.'

Best in Show

'She's not even reacting to the toy!' Muzikanten of hondeneigenaren, voor Christopher Guest maakt het geen verschil. Met zijn ensemblecast van vertrouwde koppen maakt ie 'r een leuke fake docu van, vol megalomane plannen en geniale zelfbegoochelingen. Het is – na A Mighty Wind - de tweede film die ik van de man zie, en daardoor ook de moeilijkste. Nu lijkt het een rondje om de kerk, terwijl, als je nog vijf variaties ondergaat, het waarschijnlijk een heerlijk patroon wordt. Het andere, hetzelfde. Op hondenshows zie je vooral duo's. Eentje loopt het rondje met het showpaardje, de ander doet het kammen vooraf. Parker Posey steelt de show als crazy dog lady, haar ijdele man Michael Hitchcock houdt het simpel: 'I like to think Cookie and I work as a team, although I do nothing.' Vergeleken met de muzikanten zien we daadwerkelijk mooie honden, en de muziek, die is hier juist bewust slecht. 'God didn't mis a stitch, be a dog or be a bitch.'