'It's an old house. It makes noises.' De timpani van een huis. Componist George C. Scott belandt na een titaans ongeluk met trauma en al in een spookslot. Een Trugschluss. Wat is er tragisch loos? Is het zijn eigen trauma of dat van een ander? Als componist pakt Scott er meteen maar een Akai Ampex-apparaat bij. Een scene die Boards of Canada zou waarderen, want ja, er zijn kinderstemmetjes. Ondertussen is de look, maar ook het letterlijke geluid van de dialogen ultiem eind seventies. Een soort lieve rommeligheid. Dat geldt ook voor de onuitgewerkte personages. Er treden merkwaardige paradoxen op: de film is lekker traag - want eind 1979 durfden ze dat nog in Hollywood - maar tegelijkertijd schiet de film alle kanten op, Er klinkt ook veel te weinig tekst voor de beoogde politieke context. Wijselijk kiest de Hongaar Medak daarom voor groteske sfeer, infernale clichés als onweer, en een geflipte... rolstoel. 'The presence is with us.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten