'Otro coso.' 2026 bleek de blockbusterzomer van The Odyssey, en laat Nostos daar nu de totale antithese van zijn. Het zwijgen tegen het lawaai, de eenzaamheid tegen de massa, natuurlijk naakt tegen de opgepompte lichamen. In zijn totale droomstaat wordt déze magere Odysseus, een geweldloze, vrijwel abstracte held. Niets meer dan een stipje in het eindeloze grijs van een verwarrende wereld. Met de stilte komt uiteraard ook het lijden, want als het Lot (en dus het Leven) zich tegen je keert, rest je niets anders. Daarmee is deze Italiaanse versie ook wel iets te katholiek naar mijn smaak. De delen zijn beter dan het geheel. Dieren in de nacht, nimfen in het water. Een jongen met een hoepel, zomaar, ooit, eens, oneindig. Sommige shots neigen naar pure kunst. De kleuren doen dan al het werk, volledig verloren voor enig verbaal begrip. Odysseus alleen, zielsalleen, alsof hij achtergelaten is op de maan. Wat gunnen we hem de tempel van thuis. 'Mater, mater!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten