'Ik heb nog wel wat anderen gedood, maar niet veel.' De willekeur van de wildernis. We kennen de waanzin vooral uit Braziliaanse films. De Sertão waar Antonio dos Mortes rebelleerde. Maar Hongarije heeft ze ook. En ook daar zijn het rebellen die door de Staatsmacht verpulverd dienen te worden. In leegte verleidt het fascisme en vult het met orde een gemis. Het fort van de Staat is wit. De doodskaders zwart. Het minimalisme totaal. Zeker het eerste half uur is dit een gruwelplaatje van een film. Een 'vrije trap' leidt naar de simpelste der galgen. Door de leegte lijken de sadistische spelletjes rituelen. Buzzati moet deze film fantastisch gevonden hebben. Altijd een goed Tartaars teken maar de hermetica begon me wat tegen te staan. Het is zéér Europees, ten goede en ten kwade. Gewelddadiger dan Kafka, cynischer dan Blanchot. Het genocidale een zweem van logica geven, dat konden de naties. En waar dat toe leidde... 'Het is jouw leven waarover we het hebben'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten