'Ik wou dat haar moeder zó was in de film.' Film als familie-opstellingen, een manier om naderbij te komen en te verwerken. Is dat wel kies? Geniaal-gekke kunstenaars zijn voer voor psychologen, en de Noorse regisseur Trier ís er eentje. Ik kan me me niet voorstellen dat hij geen suïcidale trekken heeft. Heel zijn oeuvre gaat erover. Inmiddels begint dat toch minder aan te grijpen. The first cut, cuts the deepest. Met wat hulp van een fraai bergmanesk huis, pelt Trier een gezin af. Afwezige vader Skarsgard is gevierd regisseur. Moeder – zelf therapeut - pleegde zelfmoord. En de aandoenlijke zussen, die zitten met de genen, gevoelens en gevolgen. De één voormalig kindactrice, de ander, een kinds volwassen toneelactrice. Hun dialoog waarin ze 'uitspelen' waarom dezelfde jeugd andere resultaten oplevert, is een blijvertje in Triers oeuvre. Al het andere: herhaalde zetten voor boomers. 'Je hebt geen enkel recht om je zorgen over me te maken.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten