'What is this shit?' 'Mozart.' Zingende zagen maken de dienst uit in deze Philip K. Dick-adaptatie. Daar kan geen opera tegenop, merkt Peter Weller. Voor de gedistingeerde 'commandant' en zijn mannen van buitenpost Sirius 6b is de situatie hopeloos. Ik moest zelf aan de suïcidale soldaten van Salinger denken. De menselijke troepen zijn overbodig, hun 'behouden huis' allang opgegeven. Gelukkig lokt een 'marathonloper' ze naar buiten. 'Light your reds!' Te midden van de straling moeten ze roken, om te overleven. Een geweldig detail, en er volgen er meer. We komen op typisch PKD-terrein. Nepnieuws en neprealiteiten. De Screamers zijn levende en lerende machines. Metal AI kan zelfs – als een soort Claude – Shakespeare citeren. En ja, dat is verdacht. Hoewel de film onevenwichtig aanvoelt, is het toch een manmoedige poging om tot een Blade Runner Junior te komen. Machine-moedig, bedoel ik. 'I have no father, I am my own father.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten