'Dit is niet echt grappig, eigenlijk.' Het hyperkapitalisme in zijn puurste vorm. De vooruitgang wacht op niemand. Ook niet op een deurwaarder met gevoelens, of, misschien juíst niet op haar. In het eerste kwart van de film moet een Hongaarse Roemeense een oude atleet zijn 'huis' uitzetten. Dat leidt tot een drama. De beambte heeft het 'r moeilijk mee. Als een uitgebeende variant op Rashomon vertelt zij zélf de gebeurtenis, de hele film lang, tegen anderen. In iedere droogkomische, soms doodsaaie conversatie probeert ze met zichzelf in het reine te komen. Het goede doen is zo moeilijk geworden. Fascinerend is ook het politieke laagje, de film speelt zich af in het fraaie Cluj, waar de Roemen en de Hongaren elkaar haten en bestrijden. O ironie: Hongarije zijn in alle opzichten de dino's van het verleden. Zij bezitten de standbeelden, maar niet de billboards. Het geeft een extra tintje tragiek aan deze moderne statiegang. 'Ik voel me helemaal niet Zen.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten