'Hoe hulpeloos zijn we zonder bedienden.' Het herfsttij is aangebroken in Oudh, een Indiase stad die halverwege de negentiende eeuw nog níet geregeerd wordt door de Britten. De koning vermaakt zich met poëzie, de plaatselijke adel met het edele schaakspel. ('Dacht je dat ze zouden werken?' spot de voice-over.) Het Indiase schaakspel is nog wat langzamer dan de Engelse variant. Te langzaam, volgens de kapitalistische Britten. De symboliek moge duidelijk zijn, en wordt ook door de personages hardop uitgesproken. Zonder zelf te veranderen is de Homo Ludens in moderne, veranderende tijden gedoemd. Op deze wijze kun je Satyajit Ray's ouderwets onthaaste, soms wel wat kluchtige film als een milde kritiek lezen. Slome spielerei verpakt in de meest prachtige kleuren, dans en zang, en andere animatie (de waterpijpen!). 'Wie weet wat voor magie er in dat spel schuilt?'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten