The Silence

Werd Mohsen Makhmalbaf hier gesponsord door Unicef? Of op zijn minst geïnspireerd door hun kalenders, want die komen hier vlekkeloos tot leven. Een eindeloze stoet on-waar-schijnlijk lieve, mooie, lachende kinderen. Van enige meta-schuring is hier totaal geen sprake. Het begint met een bijna Russisch blond (en 'ziener'-blind) mannetje, dat met zijn moeder een brood koopt. De 'broodmeisjes' staan in een rijtje opgesteld, en schitteren in jurkjes die bewijzen dat Robijntje ook in Iran wordt verkocht. Met het brood op zak vertrekt het menneke – ondanks zijn jeugdige leeftijd en handicap – naar zijn werk. Daarbij wel begeleid door weer een ander wereldwinkellegpuzzel-meisje, getooid met Indiaanse vlechtjes. En dan heeft u haar nog niet zien dansen! Aangekomen in de stad wordt de film beter. De blinde jongen moet watjes in zijn oren doen, want anders volgt hij prachtige stemmen en dito muziek. Zijn baan ligt in het verlengde daarvan, want hij werkt in een heuse 'luitenshop'. Dáár had ik wel een uur willen blijven. een oude man met een bekende stem en nepperige snor (zal eerder in Iraanse films hebben rondgelopen) is de nukkige baas, en het vlechtenmeisje maakt Bollywood-moves. Al snel laat het hoofdpersonage zich echter weer afleiden, en niet zomaar. Hij waant zich (door zijn dichtgestopte oren?) eerst Beethoven, en in het allerbeste meest Makhmalbafse moment komt hij de Iraanse Mozart tegen. Tóen kon ik om zoveel cheesyness wel lachen, maar was de film ook wel zo'n beetje om.

Salaam Cinema

Vond 'm ineens een beetje gemeen, die Makhmalbaf. Hij zit hier als een soort Nicholas Cage achter een bureau voor een Iraanse versie van Idols. Hij heeft zelf de advertentie in de krant geplaatst, waar natuurlijk gigantisch veel mensen op af komen. De openingsbeelden lijken wel uit 't Oostblok te komen, toen daar mensen naar de ambassades probeerden te vluchten. Als ze eenmaal binnen zijn begint Makhmalbaf te deelnemers te pesten. "Huil!" "Een goeie acteur huilt binnen tien seconden. 1,2,3.." Tot ze echt huilen en niet meer acteren. Eerst hopt ie nog van de ene naar de andere kandidaat, tot ie bij twee meisjes komt. Eentje is de archetypische Idols-deelnemer vol zelfvertrouwen en praatjes die Makhmalbaf eens even door gaat prikken. Hij stuurt ze honderd keer weg, om ze pesterig weer terug te roepen, tot het mooie stille meisje in tranen uitbarst. Best sneu. (Maar ook wel hilarisch) Heel raar, die agent uit Moment of Innocence duikt ook weer op. Ook maf, halverwege lijkt Makhmalbaf een bekende uit de gevangenis tegen te komen! Hoe fout is die Makhmalbaf eigenlijk, volgens mij was ie pro-revolutie. (Wat zou Kader Abdolah van zijn films vinden?)

Gabbeh

De sprookjeskant van Makhmalbaf. Een kibbelend bejaard echtpaar wast een Gabbeh (tapijtje) in de rivier. En dan zit daar ineens een meisje! Het tapijtmeisje. Lief. Ze begint te vertellen over hoe ze wil trouwen met een mysterieuze man, die haar nomadenfamilie achterna rijdt. Pa zegt: eerst moet oom terugkomen. Dat blijkt Martin Jol te zijn, maar dan zegt pa: eerst moet ma bevallen, etc. Aangenaam poëtisch allemaal, al prefereer ik toch de meta-Makhmalbaf.

A Moment of Innocence

Superslimme en mooie film. Regisseur Makhmalbaf houdt audities voor een nieuwe film over z'n jeugd. Dan duikt de agent op, die hijzelf vroeger, in zijn rebelse jaren, had neergestoken. Wat hier precies van waar is, is niet te zeggen, feit en fictie zijn hier totaal onbelangrijk geworden. Ik bedoel, het is een feit dat Makhmalbaf die daad pleegde, maar dat de agent uit 't niets kwam auditeren!? Makhmalbaf (een mooie naam voor een hond dacht ik ergens, zonder gein) verandert van plan en besluit met de agent een duo-film te maken. De agent cast zijn jongere zelf en Makhmalbaf doet hetzelfde. En dan met z'n allen de gebeurtenissen naspelen. Even simpel als geniaal. Mooiste moment van onschuldigheid. Makhmalbaf rijdt met zijn evenbeeld en de "actrice" die zijn vriendinnetje moet spelen, naar zijn vriendin van vroeger. Terwijl Makhmalbaf met haar praat, praten de twee met elkaar. Eerst "normaal", maar dan uit 't niets in hun rol. Magistraal.

Safar e Ghandehar

Bijna surrealistische, plotseling eindigende film, maar Afghanistan is ook een surrealistisch land natuurlijk. Kunstbenen die aan parachutes uit de lucht komen vallen en Poolse (?) Rode Kruis-verpleegsters in the middle of nowhere. Een vrouw reist naar Afghanistan, ondertussen in voice-over vertellend waarom. (Even dacht ik dat 't een documentaire was, de bedoeling natuurlijk) Haar zus dreigt zelfmoord te plegen, o.a. omdat ze d'r benen is kwijtgeraakt bij een poging uit Afghanistan te vluchten. Het hoofdpersonage moet naar Kandahar, maar dat zal lastig blijken. De Taliban zijn net aan de macht en de situatie is vrijwel hopeloos. Meest vreemde figuur die ze tegenkomt is een Amerikaan die in de jaren '80 in Afghanistan is beland en nu als leek als dokter werkt. Deze rol wordt vertolkt door een (voormalig) Amerikaan die nog voor Iran als huurmoordenaar werkte. Hmm. Hoe dan ook, in diens "dokterspraktijk" ontstaat een bizarre overeenkomst met Irina Palm. Daar hadden gaten in wanden een zeker nut, hier onderzoekt de dokter vrouwen achter een wand, aparte lichaamsdelen observerend door een gaatje. Een ander bijzonder beeld is de overeenkomst die onstaat tussen de heen en weer buigende jongetjes in de Koranschool en vrouwen die even later bij een put de was doen.