The Wolf of Wall Street

'Gebaseerd op het boek van Jordan Belfort', meldt de aftiteling. Het is een vilein tikkie, na in dit holle feest. Getrommel op lege borstkassen, want er zit geen hart in deze mensen. Van mij had de film nog véél cynischer gemogen. Maar hoe krijg je dat in hemelsnaam voor elkaar? We leven allemaal in de 'rat race' van het kapitalisme. Het eerste uur van deze film ís gewoon ontzettend grappig, omdat iedereen diep van binnen wel in de volwassen versie van de ballenbak zou willen duiken. Wat moet je anders? Is er nog andere zingeving dan 'money, money, money'? Vandaar ook dat die memoires zo mooi passen. Een Diederik Stapeltje doen. Een ongelofelijke klootzak zijn, al je krediet verliezen, maar dan gewoon dat gebrek aan krediet weer (en mét succes) te koop aanbieden. Natuurlijk wordt er hier prima geacteerd. En zelfs Jonah Hill hervindt zichzelf. Hij begint op Ton Elias te lijken. Hoe passend wil je het hebben. Vleesgeworden kogelronde geldzucht, schaapachtig kijkend vanachter een brilletje. Maar ondertussen... Als gezegd, ik geloof onmiddellijk dat Scorsese wél een hart heeft, en nog op de goede plaats ook, maar The Wolf of Wall Street is een achtbaanrit to nowhere. Vol scheldende bankmannetjes en hun The Hills-vrouwen, die géén epos verdienen. Om Matthew McConnaughy te parafraseren... Laat ze zichzelf maar aftrekken.

The Last Waltz

The Band. Ik had me er eigenlijk nog nooit in verdiept. Misschien net iets teveel de muziek van mijn ouders en hun tijd. Te generiek, in mijn gedachten dan... Scorsese's aandacht krijg je echter niet zomaar, en The Last Waltz is een stijlvolle concertfilm geworden. Amusant schaamteloos ook, een soort concert for Bangladesh, maar dan zonder charity. Gewoon ter ere van het lijden van... The Band. (Het rocksterren-leven zóu verschrikkelijk zijn, maar de meeste aanwezigen gingen nog jáááren door.) Blikvanger blijkt Robbie Robertson. De onbekendste superster. Sharply dressed, chique sjaal, goeie kop. (Ergens tussen Jagger en die Spaans-Japanse voetballer.) En soleren kan ie , al kijkt Joni bedenkelijk als hij weer eens begint. (Zij is meer van de teksten natuurlijk...) Met Mitchell is een van de vele beroemde 'vrinden' genoemd. Het leukst zijn de gasten die uit de toon vallen. Neil Diamond staat er wat onwennig bij. Robertson benadrukt aan het slot van het nummertje dan maar even hoe goed het is. Van Morrison brult vadsig als een slagerszoon, en glittert pijnlijk oogverblindend. De koning van dit gebeuren is (natuurlijk) de paradijsvogel met de mafste hoed: Bob Dylan. Hij heeft overwicht. Waar Robertson eerder door de sympathieke Levon Helm bij een slot-roffel wordt genegeerd, dwingt Dylan het einde kordaat af. Hij zet de punten.

Hugo

Lees het uitgebreide artikel op de site van De Subjectivisten.

Shutter Island

Zeer vermakelijke weirdo-Scorsese film. Beter dan The Departed, wat mij betreft. Weirdo's genoeg natuurlijk in een psychiatrische instelling annex oud fort. Het is lastig iets over Shutter Island te zeggen, aangezien het een Sixth Sense-achtige film is, gebouwd op één twist. Ik liet me weer gewillig verleiden en zat alleen maar te denken: dat personage van Ruffalo is imaginair! Wat niet geheel waar is, maar ook niet geheel onwaar. Ruffalo is een agent die samen met zijn baas DiCaprio naar Shutter Island komt om een verdwenen patiënt te zoeken. De lekker excentrieke Ben Kingsley ontvangt ze ietwat aarzelend. Wat is hier niet pluis. Ondertussen zien we flashbacks van concentratiekampen, rijtjes nazi's die worden neergemaaid. Ik vraag me af of dat nou noodzakelijk was, ik had in 't begin wel zoiets van bah niet weer nazi's... Het onderzoek ter plaatse brengt het politie-koppel langs een parade van idioten, vrijwel allemaal zeer fijn geacteerd, zo ontmoeten ze ergens een patiënte (ik weet de naam niet eens) die "Run" op het notieblokje van DiCaprio krabbelt. Mooi detail, ergens duikt Emily Mortimer op en ik denk 'hee ze lijkt op Patricia Clarkson'. Die vervolgens even later óók ten tonele verschijnt. (Beetje ingewikkeld om uit te leggen, maar ze is ook nog eens min of meer hetzelfde personage als Mortimer.) En als de film in het midden dan toch wat begint te slepen is daar Jackie Earle Healey om de boel een laatste boost te geven. Hij is cru-ciaal en het was uiterst belangrijk dat de kijker zo onder de indruk van 'm raakt dat deze nauwelijks meer opvangt wát hij nou zegt. (En bij mij was het dus gelukt.) Goed, dan komt dus de twist en maakt de film een foutje. Ik zou zeggen: 'it's a wrap boys'. Maar de film begint aan een vrij overbodige epiloog van 25 minuten, die uitkomt bij waar we al waren. Zo krijgt Michelle Williams nog wat speeltijd, maar dat is dan ook alles. Niettemin een van de hoogtepunten van het filmjaar 2010.

Who's That Knocking at My Door (I Call First)

Nou dat waren ze dus, wat betreft Scorsese! De fictiefilms. Dit was zijn speelfilmdebuut. En het is een warboel. Niet vreemd want de opnamen duurden jaren. Constante aanpassingen, de titel bijvoorbeeld. De thema's van Scorsese zijn er natuurlijk: macho's, Italianen, (is dat hetzelfde?) schuld, boete en katholicisme. In eerste instantie lijkt 't echter een ode aan de Franse meesters: olijke gewelddadigheid en gebabbel over films. (John Wayne met name) Plot is ongeveer zoiets: Keitel is een nietsnut, trapt rotzooi met vrienden, heeft meisje, meisje blijkt lang geleden verkracht, hij kan dat niet handlen. Scorsese grijpt de film vooral aan om minutenlang zijn favoriete liedjes (The Doors - The End!) te draaien en ondertussen wat te goochelen met beelden. O.a. een zeer fraaie, in Amsterdam opgenomen, seksscène, die eigenlijk een fantasie is, wat ik pas achteraf doorhad. Wat ik wel zag is dat Keitel gedurende de film van piepjong naar een stuk ouder gaat en terug. Nou ja, alleen interessant voor filmnerds dus.

New York, New York

Het probleem met deze (musical)film laat zich in twee woorden omschrijven: Liza. Minnelli. Irritant mens, maar vooral een vre-se-lijke stem. Haat! Haat! Haat! En dat duurt dan drie uur. De opening is nog zo leuk met de Niro die in het feestgedruis op V-day rondloopt.. Als we 'm kwijt zijn helpt een rode pijl, die aan 't eind terugkeert en dan faalt. Mooi. Tussendoor een hoop gebekvecht, de welbekende torenhoge ego's van muzikanten en andere artistieke lui. Wel gaaf dat het superbekende muziekthema specifiek voor deze film werd geschreven, het lijkt al eeuwen te bestaan. (Zeg sinds 1910, ofzo)

Boxcar Bertha

Scorsese's debuut? Oh nee, er zit nog een erg obscure voor. Dit is er eentje waar de Coen bros wel fan van zullen zijn. Bruut geweld, chain gangs en harmonica- en andere O Brother Where Art Thou-muziek. Bertha is 'n lastig te peilen meisje, ze lijkt onschuldig, maar is ze dat aan 't begin van de film eigenlijk nog en later niet meer, of was ze 't nooit? (Scorsese is in elk geval vooral geïnteresseerd in haar billen, ze noemen het niet voor niets z'n exploitation movie) Hoe dan ook rolt ze tijdens de Depressie in een Jesse James-achtige bende, ze plegen wat overvalletjes en natuurlijk loopt het slecht af. Of toch niet? Onevenwichtige film, maar wel sfeervol.

Alice Doesn't Live Here Anymore

Beetje een nikserige film. Alice's echtgenoot sterft, zo erg vindt ze dat niet, want hij sloeg haar. Ze gaat met haar twaalfjarige zoontje op weg naar Monterey, California, maar blijft ergens halverwege in het midden van nergens hangen. Leuk aan de film is het talloze gekibbel en gegein tussen de twee. Het einde is wel veel te sentimenteel goed, misschien bedoelde Scorsese het ironisch. Leukste grap is echter Jodie Foster. Althans, in de voortiteling kwam haar naam langs, dus ik denk ze is 't kleine meisje (een jonge Alice) uit de prelude. Verder zag ik ze niet meer. Al was het wel vreemd dat het jongetje waarmee zoonlief bevriend raakt zich Audrey noemt.. Nou ja, dat was ze dus!

The Last Temptation of Christ

Willem Defoe als Jezus.. Het is even wennen. Jezus is hier een blaaskaak met een te groot ego. (Ik snap wel ineens Jim Morrison's fascinatie voor contemplatie in de woestijn) Echt interessant wordt het pas als de man aan het kruis hangt, waarna een (natuurlijk lieve) Michaëlla Krajicek look-a-like verschijnt, die 'm meeneemt als laatste poging om 'm te verleiden tot het "slechte".

Cape Fear

Scorsese goes B-film?! Dit is zo'n film waarin de leden van een door een moordenaar bedreigde familie besluiten te vluchten naar de middle of nowhere, waar ze op een krakkemikkig bootje gaan zitten wachten op het onvermijdelijke. De met bijbelquotes strooiende slechterik van dienst is Robert de Niro, die er zelf in elk geval wel lol in lijkt te hebben. Dat is dan nog iemand. Al valt er best wel wat te lachen ("A few minutes alone with me, darlin' and you'll be speakin' in tongues") Nick Nolte is een advocaat die deze schurk in het verleden nogal slapjes heeft verdedigd. Ik snap er trouwens niets van hoe het "feit" dat een meisje "promiscue" is, het aantal jaren celstraf op een verkrachting kan terugbrengen. Beetje fundi. Maar goed.. Lolita Juliette Lewis huppelt ook nog rond. Kreeg ze nog bijna een Oscar voor. Ze is afwisselend hopeloos en dan weer fascinerend. (De scène in 't theater!) Echte held van de film is Joe Don Baker, een private detective, die als een soort koele indiaan alless onder controle lijkt (!) te hebben.

Kundun

Ook al saai en hier werd wel in gesproken. Slepende saaie geschiedenisles over Tibet en de huidige Dalai Lama. Kon ondertussen mooi nadenken/fantaseren over hoe een Nederlandse Olympiade-ganger als protest een Tibetaanse vlag zou kunnen meesmokkelen/om de vuist binden. Maar ja dan "support" je ook een beetje een eng Vaticaans feodaal land. Tsja. Nieuwe Dalai Lama vinden zal trouwens wel lastig zijn..

Bringing out the Dead

Dacht altijd dat dit Scorsese's horrorfilm was. Hoewel de zombies op de loer lijken te liggen in 't aftandse ziekenhuis en hoofdpersonage Nicholas Cage ook geplaagd wordt door geesten, houdt het daarmee wel op qua horror. Behoorlijk mislukte film, al heeft het zeker wat van die paranoïde After Hours-sfeer, maar dan zonder verhaal en toch uitgerekt tot een speeltijd van twee uur. Cage is een ambulancebroeder die zijn baan niet meer aankan, hij werk drie dagen met drie maten de nacht-shift, terwijl alles en iedereen sterft in zijn handen. (Inclusief een baby van een meisje dat Maria heet.. jaaa) Maar zie daar, zijn geluk keert nog een beetje dankzij een drugsdealer. Goed aan de film is de rol van Ving Rhames als hilarische ambulancebroeder into God. Ook fijn hoe Scorsese (goede muziek is standaard bij hem) één nummer van Van Morrison (het 9 minuten durende T.B Sheets) gedurende de hele film op sublieme wijze weet te gebruiken.

The Aviator

Hawkes, Hughes, Huston, ze gingen door elkaar lopen. Ik dacht: wow wat heeft vliegtuigbouwer Hughes een hoop mooie films gemaakt, maar ik rekende een er een hoop van zijn collegae bij, terwijl hijzelf in de meeste gevallen "gewoon" een zak geld op tafel gooide, geloof ik. Blijft de vraag of ik The Outlaw moet zien en of die lieve motorclub hun naam van Hell's Angels de film hebben.. The Aviator, op zeker een Scorsese-film, is ondertussen zeer onderhoudend, maar evenzeer vluchtig. Als je op Wikipedia de bio van avonturier/pionier Hughes leest, zie je dat er nog veel meer drama in had kunnen zitten. Toch is 't wel lachen met Jude Law als Errol Flynn en Cate Blanchett als Kate Hepburn etc.

New York Stories

Op 't moment van schrijven de allerlaatste Woody die ik nog moest zien. En dit was dan al slechts Woody 1/3. Eerste deel: Scorsese over een schilder die zonder jonge muzen niet kan functioneren. Hint af en toe naar de mogelijkheid van een thriller, maar blijft redelijk gemoedelijk. Tweede deel: Coppola die een Roald Dahliaans verhaaltje verteld over een meisje dat, bij afwezigheid van haar pa en ma, die beiden over de wereld zwerven, in een hotel leeft met een vriendelijke butler en ander personeel. Goed begin, maar daarna raakte ik (hoe is 't mogelijk!) de draad kwijt met een overval op 't hotel, gedoe met een oorbel en een happy end dat uit 't niets komt vallen. (En bovendien niet eens in New York plaatsvindt..) Woody in deel 3 tenslotte combineert zijn twee hobby's: bij de psy zitten en naar goochelaars kijken. Allemaal al eerder of later gezien. (De muziek tijdens het goochelen heeft ie bijvoorbeeld vaker gebruikt) Zijn filmpje heeft één opvallend moment van brilliance.. Julia Kavner als mislukte clairvoyant en Woody in een romantisch rendez-vous.. Fantastisch geacteerd. Meestal zijn Woody's romantische gedeelten overdreven, dan wel klunzig. Deze is precies goed.

Casino

Net als bij rechtbankdrama's gaan de groots opgezette misdaadepi op elkaar lijken. Sterker nog, ik kreeg déjà-vu's, misschien toch ooit al een stukje van op tv gezien. Bijvoorbeeld het beeld van Las Vegas dat instort: oud maakt plaats voor nieuw. Het is altijd maar weer de Rise & Fall van een crimineel + vrouwonvriendelijkheid, haantjesgedrag en excessief geweld, deels te wijten aan drank en drugs. Ikzelf zat er dit keer wel meer in, vergeleken met Goodfellas. Zal de kracht van Robert De Niro zijn. De dubbele voice-over is ook een leuk idee. Vreemd dat er dan ergens nog even één minuutje een derde opduikt.