Posts tonen met het label Gore Verbinski. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gore Verbinski. Alle posts tonen
dinsdag 30 juli 2019
A Cure for Wellness
'What is your overhead anyway?' Mooie filmrijm. Je kijkt twee films in twee dagen, en ze delen wat. Bijzonder? Uiteraard niet, de assayiaanse associatiemogelijkheden van de menselijke geest zijn eindeloos. Maar toch. Verbinski's A Cure For Wellness begint diep in de nacht, met een man op aandelenjacht. Gehekst, rusteloos, lijdend onder het moderne kapitalisme. 'There is a sickness inside us.' De wolven van wall street bijten zichzelf in de staart – hun margin call wordt nooit een wake-up call. Even later trekt een jong zakenmannetje naar unreal HD Zwitserland. Hij is naar een Kurort gestuurd om een (andere) doorgedraaide collega op te halen. Aldaar wordt alles rap duidelijk. In het verre sprookjesland runt een evil dokter zijn Shutter Island. De delusions of (in)sanity zullen losgaan, net als de giallo-lala muziek. Voeg daar nog een vleugje The Game bij (papa's suicide!), en je hebt een genretripje naar Freuds Unheim. Mijn soort genrefictie. De wel wat slome freakshow had van mij niet op epos-lengte gehoeven, maar Verbinski doet heel indie, heel aardig zijn best. Het gegruwel heeft aardig geslepen tandjes, plus de medische associaties van een dopinglab voor langlaufers. Pas richting einde begint het scenario de gebruikelijke, doodsaaie Hollywood-patronen te vertonen (waar The Game trouwens ook al last van had). Het zij zo. 'Believe me you're in good hands.'
Labels:
films uit de jaren '10,
Gore Verbinski
woensdag 6 juni 2012
Rango
Geslaagde animatie-film, nota bene van de
maker van The Pirates of The Caribbean. Verbinski nam Depp mee, die hier
de stem van een hagedis mag inspreken. In het ingenieuze intro voert
het huisdier een uitgebreid toneelstuk op, met imaginaire vriendjes
zoals een opwindbare vis. Vervolgens blijkt die bak achterop een auto te
staan, en dan niet meer, waarna onze hagedis helemaal alleen in de Mojave
woestijn is belandt. Tijd voor een western-spoof! Het continu opduikende
Mexicaanse bandje (als een soort Grieks koor) voorspelt op
mariachi-tonen zijn spoedige dood. Later in de film geeft een van de
uiltjes als een rockster een elektrische surfgitaar-solo, en de film zit
vol met zulke maffe geintjes. Rango is, voor een animatie-film, echt
bizar ingewikkeld op dialoogniveau, en donker op verhaalniveau. Beestjes
die roepen 'we're experiencing a paradigm shift'. Zelfs kritiek op
steden als Las Vegas die de hele omgeving droogleggen ontbreekt niet.
(Fern Gully, anyone!) Lange tijd leuk, en in de vereiste
identiteitscrisis op driekwart (waar de hagedis nog een héél bekende
western-held ontmoet) is de film zelfs zo goed als Mr. Fantastic Fox.
Jammer dat het einde toch nog clichématig actievol is; ongalant en
ongeïnspireerd. Doet verder weinig af aan de malle kracht van de rest.
'Thespians? That's illegal in seven states!'
Labels:
films uit de jaren '10,
Gore Verbinski
Abonneren op:
Posts (Atom)

