The Disaster Artist

'I want what you have.' De postmoderne bejubeling van het slechte bereikt Hollywood. Rijkaard Tommy Wiseau wil acteur worden, maar dat valt nog niet mee, zonder talent, looks, taalvermogen of de neiging om naar goede raad te luisteren. ('What accent?') Schitteren zal de narcist niettemin. Tommy's tegeltjes in King Kong-taal blijken in deze brave biopic het leukst. ('Money not issue'). James Franco leeft zich uit in de hoofdrol, maar als regisseur durft hij niet voor waanzin te kiezen. (Aan de leiband van zijn geldschieters?). Ik hoopte even dat hij een dubbelrol speelde, want Tommy sluit vriendschap met een jonge knaap. De twee lijken op elkaar, en het blijkt dan ook James' broertje Dave! (Een van de meer geïnspireerde ideeën, en goedkoper dan splitscreens.) Na tal van mislukkingen besluit Wiseau een film te regisseren, wat uiteraard vermakelijke casting-scenes oplevert. (Dat wist Forman jaren geleden al, toen híj als Oostblokker naar de States trok). Steeds meer begon ik echter te twijfelen of Franco real love voor Wiseau voelde, zoals Burton dat voor Ed Wood had. Zelf voelde ik de love niet. Zo blijft The Disaster Artist een teken van de Almacht van de Droomfabriek. Zelfs de flops, die zich in een gebroken spiegel naar jouw evenbeeld probeerden te vormen, kunnen tot vermaak worden omgetoverd. Synecdoche, Hollywood. 'Do it like Shakespeare, but sexy.'

As I Lay Dying

'A word is just a lack to fill a gap.' Het kan dus. Dat onmogelijke boek van Faulkner verfilmen. Niet dat ik er veel uit herkende. Daarvoor was het boek een paar jaar terug anderhalf keer lezen blijkbaar nóg niet genoeg. Kreeg wel zin om het wéér eens te proberen. Het boek bevat zoveel lagen dat een verfilming misschien juíst makkelijk is. Er valt altijd wel iets uit te distilleren. Kijk je er nog eens naar, zie je wat anders. Opvallendste (en meest arty) truc van regisseur/scenarist/hoofdrolspeler James Franco is het gebruik van split screens. Dit biedt allerlei close-ups kansen. In één dialoog beiden mensen 'in het hoofd' kijken. Verwarrend wordt de gimmick nergens. Misschien had het nog best wat Faulkneriaans caleidoscopischer gekund. Uit het prisma van verhaallijnen heeft Franco een fijne 'period piece' gefilterd. Hij is duidelijk een fan van Malick, en diens bedachtzaam overpeinzende vibe overheerst de film. Een familie van simple men op weg met ma in een doodskist. Iedereen zit op eigen wijze in de penarie. Franco heeft juist zijn eigen personage een beetje veronachtzaamd. De door zus geobsedeerde kerel komt pas los als het te laat is. Hij had eerder moeten broeien. Alle andere familieleden zijn echter wel fijn. Tandeloos gapende pa. Bezwangerde zus. Driftige broer. En de ijdele timmerman. 'A human body is not like a crosstie.'