Let Me In

Het zat er aan te komen, en het gaat niet goed voor mijn indie credibility wezen, maar ik vind deze remake leuker dan het origineel. Een echte guilty pleasure. De Amerikanen hebben de film simpeler gemaakt. Dat gaat weliswaar ten koste van de diepgang en de creepy freakiness, maar tegelijkertijd is het verhaal nu veel spannender én romantischer. (Dat laatste ook dankzij Bowie en Freur.) Het eerste aspect uit zich in meer gore, de film lijkt af en toe wel een eighties slasher-ode of een giallo. Het romantische aspect is wezenlijker, want in deze versie is Let The Right One In een verhaal over puberen, over een echte kerel willen zijn, meisjes willen scoren. Dat had ik toch allemaal niet uit de Zweedse film gehaald. Het begint er al mee dat het hoofdpersonage (hier meer Bieber-mannetje) de buurvrouw met een telescoop bestudeert. Deze jongen wordt ook wel gepest, maar hij wil niet gewóón vriendjes maken met de meisjesvampier, die geen meisje is, wat ze hier eindeloos benadrukken, terwijl de pestkoppen ondertussen op school het hoofdpersonage continu wél voor meisje uitmaken.Ik zei het al, het is allemaal lekker duidelijk. Kick-Ass Chloë Moretz doet het als Abby bijna zo goed als haar Zweedse evenknie. al is haar uiterlijk en uitstraling minder mysterieus en exotisch. Ik hoopte natuurlijk dat ze het door mij gehate einde flink hadden aangepast, wat niet het geval blijkt. Al is de zwembadscene wel wat subtieler in beeld gebracht. (Het budget voor gore was er daarvóór al doorheen gejaagd ten slotte.) Beter is dat ik de film hier een tragisch einde vind hebben, of dat ik het nu pas door heb! Het jongetje wordt ingepalmd en wordt ie daarmee niet gewoon een nieuwe trouwe kompaan, die later aan het moorden zal slaan?

Cloverfield

Superidee, rammelende uitwerking, al is het niet 1,2,3 evident waar dat dan aan ligt. De film is enerverend, vol actie en zeker vermakelijk. Een feestje in New York, een man krijgt de opdracht "testimonies" te filmen. Een veeg teken natuurlijk die afscheidsboodschappen, een van de hoofdpersonages vertrekt naar Japan. De man achter de camera is een vriend, een ongelofelijke "dork", die meer geïnteresseerd is in een jongedame. En dan, een gigantische klap. Is het een aardbeving? Een aanslag? (Megadikke spoiler!) Nee, het is Godzilla himself. Jammer dat geen van de personages daar een opmerking over maakt. (Over Superman wordt bijvoorbeeld wel gesproken) Cloverfield duurt minder dan tachtig minuten en dat is funest voor de spanning en ook voor de ontwikkeling van de meer gevoelige liefdeskantjes aan 't plot. (Al is de korte speelduur waarschijnlijk noodzakelijk omdat er simpelweg niet meer video op zo'n camera zit) In een scène zit de groep hoofdpersonages, op de vlucht voor het monster, op een metro-station. Deed me denken aan de beroemde scène in Jurassic Park waar wat kinderen zich in de keuken verstoppen. En dan langzaam komen de dino's dichterbij, alles begint te trillen en te rinkelen. Welnu, zo spannend wordt het hier helaas nooit. Blijft over die point-of-view-techniek, die fascinerend blijft tot 't end, al zijn er wilde momenten waar 't beeld nog verdraaid goed blijft. (Al schenen mensen in bioscopen er allemaal wobbly van te worden)