In a Better World

Als je In A Better World (of Submarino!) ziet vraag je je af waarom de Denen in tegenstelling tot de Nederlandse cinema wél prijs na prijs binnenhengelen. Grote gebaren-films, met personages als pionnen over het melodramatische ganzenbord, de kritiekpunten moge bekend zijn. Zo blijft Things We Lost in the Fire voorlopig Susanne Biers beste, vooral door de goeie acteerprestaties. Hier stijgt niemand van de cast boven zichzelf uit. De twee (vaak afwezige) vaders krijgen meer dan genoeg drama voor de kiezen, maar ze krijgen nooit echt vorm, zodat je ze echt van elkaar kan onderscheiden. Een van hen ligt in scheiding, en werkt in Afrika. De ander is net weduwnaar geworden. Hun beider zoontjes (onder wie een intense, jonge Christian Bale look-a-like) vinden elkaar op school in een verbond tegen pesters en ander onrecht. In A Better World gaat over cirkels van wraak, en of wraakneming ooit gerechtvaardigd is. Daarvoor wordt dus ook Afrika ingezet, waar een van de papa's als ontwikkelingshulpverlener werkt. Dat voelt na een tijdje toch als: kijk Denemarken is naar, maar Afrika, daar lopen de echte psychopaten rond. Een beetje wrang, maar overal racisme zien is ook een vorm van racisme. Toch had de film zich gewoon op het kleinere huiselijkere drama moeten concentreren. Daar zit ook de mooiste scene als de Afrika-pa (een breed Russell Crowe-type) de jongens de verdraaid subtiele 'andere wang' les probeert te leren. Mét praktijkvoorbeeld, zónder resultaat. Ergens op een kwart zit het jonge duo op een hoog gebouw, en ik denk: als daar nog iemand af dreigt te springen is het haten van deze film gerechtvaardigd... En inderdaad. Het laatste kwartier is bespottelijk.

Brødre

One word review... Submarino. Dit is vergelijkbare melodramatische Deense quatsch, en dat terwijl FilmComment nog een uitgebreid en enorm positief artikel over Susanne Bier plaatste. Misschien dat ze later beter is geworden, want Things We Lost in the Fire (met Benicio Del Toro) behandelt eigenlijk dezelfde thematiek, maar dan subtieler. In Brødre vind ik zelfs de cinematografie lelijk, en ook Connie Nielsen kon me niet zo boeien!. Zij speelt de moeder van een middle-class gezinnetje waarvan we pa in de intro zijn broer uit de bak zien halen. Het zwarte schaap. Grootvader (in die typische Deense traditie) is een nog grotere eikel, en heeft de oudere broer altijd voorgetrokken. Die gaat naar Afghanistan, en sterft. Althans daar lijkt het op, en het Deense leger doet kennelijk niet aan nauwkeurig onderzoek. De Taliban houden 'm maanden gevangen. Waarom denk je dan, die ongelovige kun je toch meteen afknallen, of je gaat op zoek naar losgeld? Connie papt ondertussen met het zwarte schaap aan. Niet verrassend, en ook niet echt mooi geleidelijk, het ene moment zijn de dochtertjes nog bang voor de man en het volgende moment verkiezen ze hem boven hun eigenlijke vader. De Afghaanse verhaallijn wordt ondertussen erger en erger en zadelt de man met een gigantisch overdreven dilemma op. Vervolgens kan hij wel naar huis, waar de film (toegegeven) eindelijk wel wat krijgt. De beste scene volgt na een post-traumatische woedeuitbarsting van de Afghanistan-ganger, waarna hij tevergeefs in de achtertuin vrede met zijn dochtertjes probeert te sluiten. (Waarvan vooral de oudste hartverscheurend goed acteert). Maar elke keer als de film wat subtiele emotie weet op te roepen begint er wel weer iemand met een pistool te zwaaien ofzo, tja.

Things We Lost in the Fire

Junkie- meets verwerkingsfilm, wat ietwat veel hooi op één vork is, maar uiteindelijk wel vakwerk oplevert. Benicio Del Torro schittert met z'n gepast Chinezige uitgeleefde kop als junk en Halle Berry is ook niet onaardig als de vrouw die net haar echtgenoot (David Duchovny) heeft verloren. Het slaat eigenlijk nergens op, maar als je Berry met Jolie vergelijkt (Changeling was tenslotte ook een verwerkingsfilm) wint Berry glansrijk. De junkie heeft een onwaarschijnlijke good luck streak ook al begint 't slecht, als zijn beste/enige vriend (Duchovny dus) sterft. Berry weet niet meer wat ze moet doen en neemt de junk onder de hoede! Jawel. Hij mag in de garage wonen. En de buurman biedt 'm een baan aan! Het wachten is nog op 't meisje. (Het zal toch niet Berry zijn?) Oh ja en hij is ook nog zonder problemen cold turkey afgekickt, zwaar onrealistisch en 't wordt nog vreemder als ie halverwege (natuurlijk!) terugvalt en wederom afkickt, dan krijgt hij ineens wel de bekende ontwenningsverschijnselen. Een leuke verklaring zou zijn geweest als ie alleen maar zei dat hij sinds de begrafenis van zijn beste vriend clean was, maar ondertussen gewoon doorgebruikte. (Wat we dus niet zien, dus ook wel niet het geval zal zijn) Meest tearjerkerige (en ook wel lekker zielige) aspect is de relatie van de junkie met de twee kinderen. Hij wordt langzaam een soort surrogaat-vader.