Wiener-Dog

'Heel, motherfucker!' Solondz schiet raak met losse flodders, dat is óók een filmkunst. Werkelijk alles en iedereen krijgt er van langs. High brow, low brow, Woody Allen en downers, niemand is veilig. Het begint al met de luxe openingstitels die naar Ross Perry knipogen. Tweede shot: de perfecte Boyhood-diss. Een lethargisch ex-kankerpatiëntje in het gras, voor zijn lijden beloond met een worsthond. Op dat moment vermoedde ik dat het sullige hondenbeest als een soort De Jurk de segmenten zou verbinden, maar dat plan laat Solondz razendsnel (en bewust ongeïnspireerd) los. Zo moeilijk was het echt niet geweest... Toch werkt zijn komedie wel degelijk uitstekend op de lachspieren. (En op andere spieren van de viervoeter.) Diens jongste eigenaar, tevens dwarsfluit-kakker, oefent een prélude en houdt een Zéro de conduite-kussengevecht, terwijl Debussy klinkt. Alles wordt lulligheid. 'But I thought granola was healthy.' Het logische hoogtepunt van deze cinefiele zelfhaat, aangelengd met een vleugje liefde, vormt het segment rond Danny deVito. De oude dwerg sjokt met Wiener-Dog door de filmschool, en probeert zijn studenten Storytelling te leren. Tevergeefs. De gender-hipsters zijn geobsedeerd met de thema's van nu. Queer theory! Fuck de klassieke narratologie. Solondz voegt de daad bij het woord. Actie. Reactie. 'Real Stuff. Pain.'

Life During Wartime

Van Happiness is (wellicht abuis) blijven hangen dat het een soort gênant-grappige film was. Van grappen is in dit vervolg nauwelijks sprake meer. Of het moet de poster van I'm Not There zijn die ergens ophangt. (Alhoewel, ik verwar hier Haynes met Solondz, oeps!) De film is eigenlijk ook minder gênant, in het begin vertelt een moeder nog aan haar zoontje hoe ze helemaal nat werd op een date. (En niet van de regen.) Maar later krijgt de film een soort desolate suburbia-stilte over zich, met heel veel fraaie toneel-achtige teksten. (Charlotte Rampling doet dat vooral goed in een korte scène als een gefrustreerde femme fatale). Ik zou bijna liever het script van deze film lezen dan de film zien.... Minst interessant zijn de akkefietje van de telefoon-rukker en zijn vriendinnetje. De film is vooral goed met het jongetje (wiens pa zich had vergrepen aan vriendjes). Hoe moet je in godsnaam leven met het idee dat je pa zó'n smeerlap is. De jongen raakt dan ook helemaal in de war.