The Light Between Oceans

'When it comes to the ocean, anything is possible.' Op zijn best valt dit een stemmig melodrama te noemen. Austen zonder Austen. De ruige landschappen van Australië suggereren de grillige, zielenroerselen, maar écht op locatie landen doet de film nooit. Ware dit Bergmaniaanse arthouse dan had de sombere vuurtorenwachter Fassbender eerst maar eens een uiterst fysiek half uur alleen doorgebracht, op zijn verlaten eilandpost. Dan zou zelfs het aansteken van het baken in de avond zijn isolatie enigzins verlichten. Nu blijft het het bij twee (!!) minuten eenzaamheid. De stille wachter heeft zijn Pocahontas-meisje op het vasteland al vlug gespot (handig wel) en even snel zijn ze een stel. De bruid kent zo haar eigen WWI-krassen – 'Sometimes I wonder if I'm still technically a sister', maar ruzies blijven lang uit. De aftiteling lijkt zo na een half uur begonnen (en tegelijk eindeloos ver weg). Hobbels verschijnen pas in de vorm van in vroeggeboorte strandende zwangerschappen. Alicia Vikander lijdt intens, en ze speelt Fassbender compleet weg. Helaas, strandt de oplossing in clichés. In een web van half-lies sijpelt de kracht van The Keeper's Wife weg. Het laatste uur rest een ergerlijk genderbeeld. De vrouw is leugenachtig, niet tot denken in staat en daarom lamentabel. De man rationeel en rechtvaardig, en opofferingsgezind. Hij verdient de beloning.

The Place Beyond the Pines

Een hoop film, met weinig resultaat. The Place is zo'n Babelig toevalsmozaïek. Het eerste segment stelt het meest teleur en is het minst af. Ryan Gosling wordt daar opgevoerd als stuntmotorijder. Zijn kunstjes worden echter al snel afgekapt. Ook Gosling is slechts een schaakstuk op een groter bord. De stuntman verwekt een kind, en crasht in de achtertuin van Ben “Animal Kingdom” Mendelsohn, het mooiste personage van de film. De man is zó blij dat hij een vriend heeft. 'You're lonesome' concludeert Gosling. Topteksten... Mendelsohn zet Gosling aan tot wat bankovervallen – waarom niet – en in de nasleep daarvan draait de film een eerste keer volledig om. De fletse Bradley Cooper krijgt betere kansen wat met zijn rol te doen. Zijn hele carrière bij de politie lijkt één grote opportunistische truc om later politicus te worden. Ook dat Internal Affairs-segment is eigenlijk een geschetste genrefilm. De finale tot slot, doet er nog eens een 'vijftien jaar later' bij, waarmee we definitief op 'alles komt uiteindelijk bij elkaar'-terrein belanden. Emory Cohen is hilarisch overdadig als Marlon Brando-achtig ongeleid projectiel. De ándere zoon is your typical indiekid. Blijft over: de ontmoeting. Ik vond het slot toch wat weinig vuurwerk bevatten. Excusez le mot, want wappengekletter zit hier wél weer diep in het DNA van het Amerikaanse denkraam.

Blue Valentine

De ultieme anti-date film. Je zult je nieuwe vlam maar mee naar de bios hebben genomen voor dit 'romantische drama'... Een prachtige mokerslag. De opening heeft Franse allure, misschien komt het doordat het dochtertje op Ponette lijkt. Zij ontdekt dat de hond verdwenen is (symbolisch!) waarna Ryan Gosling en het meisje samen de nukkige Michelle Williams wakker maken. De sfeer lijkt nog even gezellig, maar slaat al snel om in geklier. Het broeit. Mooi detail: papa probeert het kind tot het eten van d'r ontbijt te verleiden met een spelletje, tot ergernis van mama, die vervolgens eenzelfde soort trucje uit haalt om het kind in een jurkje te hijsen. In dat eerste half uur is vooral Michelle Williams onwaarschijnlijk goed, haar blik als ze te laat op een basisschooluitvoering arriveert, later diezelfde dag; onbetaalbaar. Ryan Gosling heeft dan nog iets karikaturaals, mede door zijn looks van een verlopen seventies rocker die een comeback maakt. Gosling mag alles uit de kast halen in het spiegel-verhaal, waarin het tweetal elkaar leert kennen. Hij zingt zelfs een goofy liedje. Blue Valentine is zo goed dat de eerste mindere scene simpelweg opvalt, daarin wordt Michelle's vader geïntroduceerd. Een ogenschijnlijk overdreven reli-driftkop. Maar zelfs die scene valt in de loop van het verhaal op zijn tragische plek, want langzaamaan schuift de film toch op van Franse subtiliteit naar echt Amerikaans indie-drama. Vooral Williams krijgt het flink voor de kiezen, en blijkt een historie van foute vriendjes met zich mee te dragen. En dan is daar de jonge charmeur Ryan, de creatieve goedzak en het eeuwige kind, die in een terzijde een pracht van een goede daad voor een bejaarde verricht (kippenvel!) om door 'het universum' prompt beloond te worden met een droomontmoeting. Maar hoe lief die scenes ook zijn, elke keer opnieuw keren we weer terug naar het nu, naar even schrijnende als hopeloze relatie-reddingspogingen, van mensen die in oude patronen vervallen.