Les Amants Réguliers

'This time tomorrow, where will we be?' Het zegt wat, als je drie eindeloze uren naar meubilair-arthouse kijkt, en vervolgens blijkt een Kinks-nummertje van slechts drie minuten het hoogtepunt. (En dat nummer is nog een anachronisme ook. Het bestond niet eens in '68!) Ik snakte tegen die tijd al minstens een uur lang naar een sexy dansje, en dat wilde patron Garrel me zowaar toestaan. De oude rot weet veel van de meidagen, en het nouvelle vague-genre dat in de sixties de harten veroverde. Misschien wel iets teveel. Hij castte een stel JP Leaud look-a-likes en Jeanne Moureau-filles voor een bijzonder minimalistische variant van de Godard-gekte. Heel veel stiltes, microfoon-gerommel, en weinig boeiende teksten. De existential 'cats' moeten keer op keer de benen nemen voor les flics. 1968 rebellie is: met een Moped-helmpje achter een barricade schuilen; een Franse vlag verbranden, zonder dat iemand kijkt. Gewoon als performance art. Tijdens de demonstraties heeft de grauwe, vage leegte wel wat. Een rustig observerend bioscoop-journaal in Tumblr-zwart-wit. Na de revolutie rest geneuzel, onze slackers lurken opium. (De film had 'Les stupefiants moeten heten). Een Bertolucci-nod pleit niet voor het niveau. Almaar zwaarder, bezwijkt het epos aan topzware piano, en even zwaar gehijg. De Uitgeputten. Gaar-El. 'Ik geloof niet in menselijke generositeit' .

La Jalousie

Garrel. De naam kwam me wel bekend voor, maar ik dacht: het zal wel één upcoming young star van de Franse cinema zijn. Dit ultrakorte filmpje past ook goed bij het idee. Fris, rusteloos, een beetje een vingeroefening ook wel. Zo'n arty debuut met wat vrienden 'voor gratis' in economisch zwart-wit geschoten. Maar die Garrrel... Hij is dus diep in de zestig. Een veteraan. Dit is geen retro, hij doet gewoon wat ie altijd deed. Hij is deel geweest ván die sixties. Toch wel knap dat je dan nog altijd niet blasé bent geworden. Met jump cuts en al wordt hier een scheidingsverhaaltje verteld. Op zich is het Franse relatiekloverij uit het boekje, maar ja, wat verwacht je anders dan? De hoofdrolspeler deed me uiterlijk aan 'ons eigen' Roy Santiago denken. Tanig, donkere krullen en vooral melancholisch, het type: 'kan er iemand een biertje voor die jongen kopen'. De gelijkenis deed me gniffelen (denkende aan 'gig banter' van Roy over vriendinnetje op de lokale dansschool). En inderdaad heeft La Jalousie ook genoeg Woody Allen-eske malle momentjes. Vooral het dochtertje van de gescheiden pa zorgt voor verlichting. De volwassenen zitten vooral moeilijk te doen. De womanizer die maar niet gelukkig kan worden. Zelfs een 'random' handje vasthouden in de bios doet 'm weinig meer. Oef.

Sauvage Innocence

Lekker weg met Meta, denk je bij de synopsis. Een filmcrew maakt een anti-drugs-film, terwijl de producer (met de regisseur als koerier) de prent met heroinesmokkel heeft gefinancierd! Ondertussen is de brown ook rijkelijk voorradig op de set, waardoor ik leerde dat je heroine ook kunt snuiven... Ik zag de leipe Hal Hartley-taferelen al plaatsvinden. Zelfs voor een Elisa Lowensohn-rol is gezorgd, een Oost-Europese actrice die het meest verslaafd is van allemaal. Hier dus gespeeld door een andere dame, want het tergend saaie Sauvage Innocence heeft werkelijk niets met Hartley van doen. Dit is een hipsterige Bertolucci-film. In zwart-wit. Zelfde blikken, zelfde shots, een meisje kroelend met een kat, dat soort dingen. De beelden zijn dus nog wel ok, maar in tegenstelling tot bij Bertolucci hebben de personages werkelijk niets te vertellen. Keer op keer blijven we hangen bij verveelde en vervelende dialogen. Ook het film in film-aspect komt er zelden echt soepeltjes door, omdat ook die film nergens van de grond (uit de goot?) komt, terwijl juist dáár kansen lagen. De mooiste scene uit de film in film is - da's dan wel weer erg Hartley - een liedje. Van Morrison zingt Friday's Child met Them, terwijl de filmcrew in wazige staat over de Amsterdamse set dwaalt. (Ja drugs, dus Amsterdam, het ligt allemaal erg voor de hand hè.)