Mud

Van Faulkner naar Cape Fear. Zoals vaker gezegd, het mythologische zuiden levert altijd wankele en bijkans hysterische films op, en Mud is daarin geen uitzondering. De film schiet wat tekort in couleur locale en echt smakelijke personages, maar maakt dat goed met een amusant en fantasievol scenario. Twee kereltjes vinden hun eigen Kameleon, een pracht van een boot, hoog in een boom. Er blijkt al een kerel te wonen, concluderen ze na het ontdekken van wat porn mags... Die kerel is Matthew McConnaughey die wéér een stap richting Oscar zet. (Hij is zo geloofwaardig, dat ik lange tijd niet honderd procent zeker of hij echt deze magere hobo was.) Mud is een bijgelovige fantast – of is iedereen dat hier? – en zijn 'vondst' levert de jongens een spectaculair avontuur op. Spectaculairder dan goedbeschouwd kán, want waar we aanvankelijk knauwend met wat country per pick-up richting bildungsroman kachelen, neemt het aantal schurken daarna snel toe. (Om nog te zwijgen van Reese Witherspoon als blonde Sirene.) Aan de zijlijn doet Michael Shannon gezellig mee, als goedmoedig oompje met zelfhulpboekjes. ('Be sure you do the worksheets.') De onbegrijpelijke slangenmensen die ze vrouwen noemen, wat moet je ermee, dat is zo'n beetje de boodschap... 'Sitting and waiting makes a man feel so alone.'

Dangerous Game

Zou die Abel Ferrara eigenlijk niet gewoon een one hit wonder zijn... Dangerous Game is een nogal onduidelijke film, in het begin dacht ik dat het nog lachen werd. Harvey Keitel, in De Niro in Cape Fear-vermomming, speelt een regisseur met een smerig staartje. Op de set beginnen de problemen en onduidelijkheden; de film (in de film dus) moet een soort Lynchiaanse thriller worden, maar het is hard werken om goede prestaties uit zijn cast te schreeuwen. Hoofdrol daar wordt vertolkt door, jawel, Madonna, die zich later zeer negatief uitliet over het maken van deze film. (Zie hier hoe feit en fictie door elkaar gaan lopen!) Want ja, Ferrara gedroeg zich waarschijnlijk net zo horkerig als de fictieve regisseur en deed vast net zoveel drugs als Madonna's tegenspeler. Het ironische is dat Madonna het eigenlijk goed doet, misschien wel dramatisch gezien een van haar beste rollen. Maar goed, dat maakt Dangerous Game geen haar beter; het is zelfs wat saai allemaal. Op het laatst zitten er wel nog wat absurde last minute-ideeën van Ferrara in. (Of zo voelt dat.) Als de regisseur thuiskomt bij zijn vrouw (gespeeld door de niet kunnen acterende Nancy Ferrara, vrouw van....) en allerlei dwalingen opbiecht, wordt het mens woest (logisch) en begint ineens als een stonede hippie te praten! Que!? Daarna kunnen we helemaal lachen als de film met quotes en beelden van Ferrara's grote vrind Werner Herzog aan komt zetten. Misschien waren beide ooit wel even getalenteerd, maar Herzog raakte verslaafd aan werk... En Ferrara aan al het andere.

Road House

"Now try throwing a curve ball, that should be easy for you." Het plot rammelt als een dansend skelet, maar Road House is desalniettemin een zeer vermakelijke film. Het bedoelde Road House is niet het louche wegrestaurantje wat ik had verwacht, maar een heus entertainment-centrum, met bowling, danszalen en drank. Het wordt gerund door Cornel Wild, maar gefinancierd door rijkeluiszoontje Richard Widmark, een Martin Verkerk-achtige sul die we kennen van Night and the City. Widmark brengt een nieuwe zangeresje/pianiste mee, iets wat ie klaarblijkelijk vaker doet, met de intentie het bed met d'r te delen. De manager vindt 't maar niets, wil ze op de trein terug zetten, maar Ida Lupino laat niet met zich sollen. Vanaf dat moment vliegen de vonken in 't rond, dubbelzinnige one-liners in overvloed, strakke outfits van zowel Lupino als Wild, dat kan niet goed gaan natuurlijk. (Om nog niet te spreken van steamy zwempartijtjes) Widmark gaat zich natuurlijk als psychopathische slechterik ontpoppen, al heeft het script 'r een wazige kunstgreep voor nodig. En de slechtste rechter in de filmgeschiedenis. In the end is Wild juridisch gezien uitgeleverd aan Widmark, zoals ie dat voorheen altijd al was, als weeskind die door de pa van Widmark werd verzorgd. Men vertrekt gezellig naar een landhuisje in een duister bos, wapens erbij, het is haast Cape Fear. Pluspunten ook nog voor Celeste Holm, als extreem naïef serveerstertje, die 't plot verder niet dient, maar wel extra smaak geeft. Raar zijn haar opmerkingen over haar vermeende overgewicht. Niets van te zien.

Picnic

Curieuze mengeling van realistisch overkomend fifties-tijdsbeeld en ergerlijk schmierende "komische" rollen. William Holden komt liftend per trein aan in Kansas, op zoek naar een jeugdvriend. Hij belandt in een achtertuin waar hij kennismaakt met drie (ieder op hun eigen manier) sterke vrouwen. Een tomboy, Susan Strasberg, die nog veel meer screentime had moeten krijgen, een beauty (Kim Novak) en de moeder (Betty Field) van die twee. Ik denk, arme moeder is in de steek gelaten, hij zal daar wel wat mee krijgen. Not! Holden moet doorgaan voor een vrij jong personage, iets waar hij zelf een hard hoofd in had, en het mislukt ook. Nu raakt ie eerst geïnteresseerd in de tomboy en dan in beauty en in beide gevallen heeft 't iets Cape Fear-sleazies. Wat ook weer niet zo heel erg is, want hij is een bum, met een achtergrond als het hoofdpersonage in Gun Crazy. Men gaat uit zwemmen (in de kleedhokjes: "don't come too close or you're likely to get informed") en dan picknicken, wat een supergedeelte is, vol heerlijk ouderwetsche lite jazzmuziek. Holden wilde niet dansen, maar moest, waarop hij in z'n contract bedong dat hij zich eerst mocht bezatten. Film vol plezier dus, waar de actiescènes (hij is een gevaarlijke bum hè) uit de toon vallen, ook door de overdreven orkestmuziek op die momenten. Het einde is beroemd en fraai, een helicoptershot dat niet "zomaar" uitzoomt, maar ook nog wat vertelt.

Cape Fear

Het origineel. Eerste nieuwsgierigheid, zit het gewaagde lolita-aspect, in de remake verzorgd door Juliette Lewis, er nog in? Jawel! Door een raar kindvrouwtje, klein lijfje, enorm groot hoofd, al is dat misschien extra opvallend omdat Gregory Peck heel lang is. Het personage van Peck is wel advocaat, maar in tegenstelling tot de remake, waar de schurk kwaad is op de advocaat, is ie hier slechts getuige van een van de misdaden. Een puntje voor de remake. Het zal zo'n beetje het enige punt zijn, want Robert Mitchum is als schurk geweldig. Hij is een vieze oude man, echt lekker fout, waar de Niro belachelijk afgetraind was, lijkt Mitchum in al zijn blote torsoscènes zijn buik in te houden. Nog 'n punt voor 't origineel is 't plan om de schurk naar de boot te lokken, waar ze daar in de remake gewoon naartoe vluchten, meende ik. Tuurlijk weet Mitchum ook de boot te bereiken (was me hier in tegenstelling tot de remake niet duidelijk hoe) In weer een smerige, tenenkrommend goeie scène dreigt hij zich te vergrijpen aan de echtgenote. Hij knijpt een eitje over d'r uit, terwijl zij minutenlang blijft kreunen alsof ze genomen wordt, zelfs nadat Peck haar inmiddels is komen redden.

Cape Fear

Scorsese goes B-film?! Dit is zo'n film waarin de leden van een door een moordenaar bedreigde familie besluiten te vluchten naar de middle of nowhere, waar ze op een krakkemikkig bootje gaan zitten wachten op het onvermijdelijke. De met bijbelquotes strooiende slechterik van dienst is Robert de Niro, die er zelf in elk geval wel lol in lijkt te hebben. Dat is dan nog iemand. Al valt er best wel wat te lachen ("A few minutes alone with me, darlin' and you'll be speakin' in tongues") Nick Nolte is een advocaat die deze schurk in het verleden nogal slapjes heeft verdedigd. Ik snap er trouwens niets van hoe het "feit" dat een meisje "promiscue" is, het aantal jaren celstraf op een verkrachting kan terugbrengen. Beetje fundi. Maar goed.. Lolita Juliette Lewis huppelt ook nog rond. Kreeg ze nog bijna een Oscar voor. Ze is afwisselend hopeloos en dan weer fascinerend. (De scène in 't theater!) Echte held van de film is Joe Don Baker, een private detective, die als een soort koele indiaan alless onder controle lijkt (!) te hebben.