
Opgepikt via het oneindig grote Subjectivisten-
filmforum. Terecht, want een interessante film van de altijd boeiende Takeshi Kitano. Begint bijna Bin-Jip-achtig: het zwijggehalte is sowieso hoog. Drie verhalen door elkaar heen, allemaal onbeantwoorde/verbroken liefdes. En dat allemaal zeer gestileerd, als een parabel, met allerlei diepzinnige Japanse cultuurverschijnselen. (Denk ik) Beetje
Milennium Mambo, Tony Takitani + wat yakuzas, want ja, dat kan Takeshi niet laten natuurlijk. Zieligst (da's positief in een film) is het gedoe rond een curieus stukje speelgoed. Fluitje met balletje + netje. Japanners...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten