maandag 29 juni 2015

Nymphomaniac Vol. II

'My cunt went numb!'. Mooizo. De film wordt er prompt een stuk beter van... Duisterder vooral. Ik denk dat deel 1 ook wel tot een half uurtje gecomprimeerd had kunnen worden. Met het tweede deel erbij opgeteld zit je dan op een acceptabele 150 minuten. In dit tweede deel beginnen de problemen dus goed. En op alle vlakken. De nymfo wordt ouder, de kicks minder. De onderbrekingen van Stellan Skarsgard hinderlijker. 'I think this is one of your weakest digressions.' (Von Trier weet écht wel dat ie bezig is de kijker te zuigen.) Het wringende script gaat schuren. Nymphomaniac gaat niet meer over lust, maar over geweld en manie. En zodra de film daar niet meer met komische of softpornografische intermezzi omheen draait, wordt het beter. Gainsbourg meldt zich bij een sm-meester, die wél een soft puppy-hoofd heeft. Kamerspelletjes als het begin van de catharsis. Weg met de therapie! (Het dédain van Von Trier voor praatgroepen is overduidelijk.) In een tweeluik dat alle vormen van seksualiteit afvinkt is het taboe-onderwerp het klapstuk. De pedofiel, of beter, de geheime fantasie. Daar smelten provocatie, sensualiteit en depressieve duisternis samen voor intense cinema. Daarna is het wel gedaan. De lesbische liefde is aanstellerij met het La Vie d'Adele-meisje. En het einde weliswaar briljant, maar toch meer iets voor een korte komedie. Size matters, Lars.

Geen opmerkingen: